Ollos de sal

La Voz de Galicia (Pontevedra) - - Relatos De Verán -

Pa­sa­ba ca­da tar­de po­lo ca­mi­ño máis lon­go só pa­ra ver de cer­ca aque­la ca­sa que me pro­du­cía arre­pío. Fan­ta­sia­ba coa idea de que saí­se al­gún mons­tro po­la por­ta.

Era im­po­si­ble frear a cu­rio­si­da­de tras es­coi­tar tan­tas his­to­rias len­das so­bre o ha­bi­tan­te mis­te­rio­so que alí vi­vía: di­cían que era ma­lo e ruín, que na­que­la ca­sa pa­sa­ban cou­sas es­tra­ñas, mes­mo que se te ato­pa­bas con el e o mi­ra­bas po­día­che pa­sar al­go es­pan­to­so.

O lu­gar on­de es­ta­ba a ca­sa era un pe­queno co­ta­re­lo mes­to de ve­xe­ta­ción: so­bre­saían pi­nos, fen­tos e to­xos dun ta­ma­ño des­co­mu­nal e no me­dio es­ta­ba a ca­sa de pe­dra cun­has ven­tás moi pe­que­nas e un­ha che­mi­nea que bo­ta­ba fu­me to­do día. Pe­ro nin ras­tro do ín­cli­to per­so­na­xe.

Un día po­la ma­ñá ben ce­do ha­bía un gran re­bum­bio de xen­te mur­mu­ran­do ao re­dor da ca­so­na, can­do me ache­guei pa­ra ver o que es­ta­ba a pa­sar non dei cré­di­to ao que alí vin: du­cias de por­qui­ños pe­que­nos co­rren­do moi asus­ta­dos arre­dor dun­ha ca­mio­ne­ta. Ao pa­re­cer que xa es­ta­ban car­ga­dos pa­ra ven­der e can­do es­ta­ba a pi­ques de arran­car, pa­sou por alí aquel ho­me e co­mo por ar­te de ma­xia, de sú­pe­to, es­ta­ban to­dos no chan sen que nin­guén abri­se a por­ta. Foi en­tón can­do o vin pa­sar.

Non vin na­da nel que me pa­re­ce­se dis­tin­to dou­tras per­soas: era al­to, en­xoi­to e al­go des­ali­ña­do. Só me cha­mou a aten­ción que pe­se a es­tar un día gris e chu­vio­so, le­va­ba RO­SA CON­DE DE LA TO­RRE 61 anos. Pon­te­ve­dra. Au­xi­liar de en­fer­me­ría. ga­fas ne­gras.

De­ci­dín se­gui­lo coa in­ten­ción de fa­lar­lle e re­sol­ver por fin aquel mis­te­rio. Can­do es­ti­ven moi pre­to, ca­se á al­tu­ra dos seus pa­sos, atre­vin­me a pre­gun­tar: «¿Vos­te­de por que le­va ga­fas de sol se o día es­tá gris e chu­vio­so?», «¿é que lle pa­sa al­go na vis­ta?»

Nin se­que­ra se xi­rou, con­tes­tou­me con pré­sa ao tem­po que an­da­ba, cun­ha voz que me re­sul­tou al­go me­tá­li­ca, po­de que po­la aprehen­sión: «Le­vo es­tas ga­fas pa­ra non mi­rar á xen­te ós ollos e non fa­cer­lles dano, xa vi­ches o que po­de pa­sar can­do co­me­to a enor­me tor­pe­za de pou­sar os meus ollos en cal­que­ra que se cru­ce no meu ca­mi­ño». E an­tes de que pui­de­se pre­gun­tar­lle al­go máis des­apa­re­ceu co­ma den­tro dun­ha nu­be de te­rra e po.

Nun­ca máis o vol­vín a ver, mais o pa­so dos anos moi­tos anos nun­ca me fi­xo es­que­cer a aquel enig­má­ti­co ho­me e a for­za do seu in­vo­lun­ta­rio e te­rri­ble po­der.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.