Dan­te

La Voz de Galicia (Pontevedra) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DAVILA

O ter­cei­ro sá­ba­do era ta­mén a ter­cei­ra se­ma­na de choi­va per­sis­ten­te. O mes de no­vem­bro re­sul­ta­ra dun­ha es­pe­cial se­ve­ri­da­de gra­tuí­ta. A esas al­tu­ras pa­sa­ra pou­cos días con Dan­te. A com­pa­ñía aé­rea re­du­ci­ra per­soal e ago­ra gas­ta­ba a se­ma­na re­bo­tan­do en­tre Ma­drid e os ae­ro­por­tos pe­ri­fé­ri­cos da pe­nín­su­la. Lan­gui­de­cía en soi­da­de, abo­ca­da a dur­mir no me­dio dun cam­po rui­do­so de na­ves in­dus­triais e as­fal­to pa­ra pis­tas de ate­rra­xe.

Tan só os do­min­gos re­sul­ta­ban ale­gres e con al­go de luz, a que be­bía do fi­llo en pe­que­nos va­sos fei­tos de bi­cos es­qui­vos e abra­zos rou­ba­dos. Po­día ver nel, na súa ti­mi­dez e di­fi­cul­ta­de pa­ra amo­sar afec­to, a mes­ma man­cha de in­verno que ti­ña ta­tua­da den­de ne­na. Por sor­te, a súa pel es­ta­ba li­bre de mar­cas, co­mo se pa­pá lle apli­ca­se un­ha cre­ma de fada. Era bran­ca e sua­ve, un so­ño de se­da, e tras o ba­ño ema­na­ba un­ha pe­que­na lúa en fra­gran­cia.

Dan­te amo­sa­ba, xa en­tón, un­ha men­te es­pe­cial. Sa­bía con­fun­dir­se cos ne­nos nor­mais, e ocul­tar a súa ca­pa­ci­da­de de ler a vi­da, de che­gar máis alá que os com­pa­ñei­ros de cla­se, de sen­tir cou­sas que non sen­ten os ou­tros. Ao prin­ci­pio os pro­fe­so­res sa­bíano, e ape­la­ban a tras­tor­nos ima­xi­na­rios con moi­tas si­glas im­per­soais, ou con no­mes de pa­cien­tes ale­máns. Pe­ro co tem­po, Dan­te apren­de­ra a ca­mu­flar­se, a reprimir os co­men­ta­rios que o de­la­ta­ban, a non co­rri­xir aos mes­tres que fa­la­ban de me­mo­ria, e a gar­dar as pre­gun­tas subs­tan­ciais pa­ra ca­sa. Por­que era na ca­sa on­de ti­ña un­ha al­ma xe­mel­ga, un igual en pre­gun­tas que fo­ra ne­na, a mes­ma cla­se de ne­na, moi­tos anos an­tes. Es­ta­ba con­ten­ta po­lo pai que lle to­ca­ra a Dan­te na vi­da; por­que el era o con­tra­rio, co­ma un sol de pri­ma­ve­ra eter­na, coa ele­gan­cia per­fu­ma­da das li­las e o aro­ma so­no­ro dun reise­ñor. El fa­cía que o me­ni­ño se mo­ve­se, que es­ti­ve­se sem­pre ac­ti­vo, lon­xe da pre­gui­za do so­fá e o es­que­ce­men­to sis­te­má­ti­co do te­le­vi­sor. Nun­ca acen­dían esa má­qui­na do de­mo. Xun­tos fa­cían cre­ba­ca­be­zas, ma­nua­li­da­des, pe­que­nos ca­dros con ta­póns de plás­ti­co e cai­xas de car­tón, ou re­tra­tos de ma­má com­pos­tos de so­rri­sos fres­cos e re­pro­ches re­ci­cla­dos. Xun­tos ían de com­pras, de pa­seo, xo­ga­ban aos bar­cos ou fa­cían al­ba­ne­le­ría bá­si­ca de su­per­vi­ven­cia. Xun­tos con­for­ma­ban a pa­re­lla per­fec­ta, a máis en­tra­ña­ble do ma­tri­mo­nio.

Por iso re­sul­tou na­tu­ral que, na con­tra do cos­tu­me es­ta­ble­ci­do, fo­ra Xu­lio quen que­da­ra coa cus­to­dia. A xuí­za en­ten­deu a pri­mei­ra vis­ta que a nai de Dan­te, aza­fa­ta, non po­día que­dar con Dan­te, e que Dan­te es­ta­ba me­llor con Xu­lio. No fon­do, a nai de Dan­te ta­mén sa­bía que non po­día que­dar con Xu­lio, por­que Xu­lio non ca­bía ne­se mal­di­to ba­lei­ro que a em­pa­chou de ne­na, o mes­mo que lle fi­xo com­pren­der que ta­mén o mar de Ni­grán lle que­da­ba pe­queno pa­ra ato­par­se.

Ao prin­ci­pio foi moi du­ro, sen­tiu­se un­ha per­soa ma­la e caeu nun­ha de­pre­sión se­ve­ra, ou caeu nun­ha se­ve­ra de­pre­sión que lle fi­xo sen­tir­se un­ha ma­la per­soa. Non se sa­be que foi an­tes. O fei­to é que afo­ga­ba nun océano de pas­ti­llas ao con­tem­plar aos dous ho­mes da súa vi­da aban­do­na­dos na me­ta­de do ca­mi­ño. Cho­ra­ba ca­da vez que os vía e, can­do non os vía, cho­ra­ba. Con­su­mía un­ha dor irre­pa­ra­ble no pei­to e, se era quen de vol­ver ao tra­ba­llo, to­ma­ba co­mo cos­tu­me pe­char­se no ba­ño do avión. Alí arri­ba, a dez mil me­tros, ocul­ta­ba dos pa­sa­xei­ros os seus ollos ver­me­llos e in­cha­dos, eses que se­men­ta­ban un bran­co ron­sel de tris­tu­ra en­tre as nu­bes. Xa na­quel en­tón, Dan­te sa­bía mi­rar ao ceo pa­ra iden­ti­fi­car con cer­te­za os dous raís de bá­goas que se­me­lla­ban es­ca­par­se do avión de ma­má. «To­do pa­sa», adoi­ta­ba di­cir can­do olla­ba pa­ra arri­ba.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.