Xi­gan­te

La Voz de Galicia (Pontevedra) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DA­VI­LA

Non tar­dou moi­to o in­glés en vol­ver a com­prar­me o pei­xe en Pan­xón. Apa­re­ceu cun­ha ma­ñá flo­ri­da de so­les e un ai­re morno que in­vi­ta­ba a al­mor­zar na por­ta da ca­sa. Eu re­tor­na­ba o pri­mei­ro, co­mo lle gus­ta­ba ao For­mi­gi­llo, e men­tres atra­ca­ba no por­to pui­den con­tem­plar con es­pa­zo co­mo a súa del­ga­da fi­gu­ra se apro­xi­ma­ba ao meu bar­co. Le­va­ba o mes­mo tra­xe azul e so­rría subido no mo­lle de pe­dra, aba­la­do po­las on­das. Pa­gou o pei­xe cun so­bre que le­va­ba car­tos de máis. Chei­ra­ba aín­da a li­món amar­go pe­ro esa vez mi­ña nai non xi­rou a ca­be­za.

«Ma­ñá vai fa­cer mal tem­po», ase­ve­rou, «pe­ro es­tou dis­pos­to a com­prar­lle to­do o pei­xe que me poi­da traer».

«¿E lo­go? ¿Non lle va­le es­te? «¡Ma­ñá ha­lle de es­tar bo igual!».

«Qué­roo fres­co de to­do, xa me en­ten­de», di­xo tran­qui­lo men­tres mi­ra­ba a Baio­na, «apa­ña­do no día, a un­ha ho­ra pre­ci­sa nun lu­gar de­ter­mi­na­do. Pe­ro com­pren­de­ría que non qui­xe­se saír a pes­car».

«Hai ou­tros bar­cos no por­to. Che­ga­rán pron­to e, de se­gu­ro, po­de­rá con­tra­tar al­gún. Ar­gi­mi­ro, o ra­pa­bes­tas, é un ho­me no­bre e des­te­mi­do».

Pe­se a ne­ga­ti­va ini­cial, a fa­cia­na do in­glés per­ma­ne­ceu in­mu­ta­ble na súa ale­gría. Am­bos sa­bía­mos que era el o que vi­ña a lan­zar as re­des.

«Non vou a fa­lar con nin­guén máis. Se vos­te­de re­fu­sa, non me ve­rán máis por aquí».

Mi­rei con pro­fun­di­da­de o seu so­rri­so ama­ble e pen­sei por un tem­po sen me­di­da que fo­ron só se­gun­dos na te­rra.

«Sai­rei a pes­car», con­tes­tei, «pe­ro non que­ro car­tos, se­nón ou­tra cou­sa…».

«Ta­mén que­re os car­tos, se­ñor Ca­blei­ro», in­ter­rom­peu a mi­ña nai, «ta­mén que­re os car­tos».

A ma­dru­ga­da se­guin­te foi un­ha an­to­lo­xía do mal tem­po. So­pra­ban ven­tos es­fu­ra­ca­dos, e o mar con­ver­té­ra­se nun lí­qui­do pi­ca­do e es­pu­mo­so, que non se dis­tin­guía do lei­te. O For­mi­gi­llo saía ba­lei­ro do por­to, aba­nea­do por un­has on­das im­pa­cien­tes. Un­ha ho­ra an­tes de par­tir, un pe­lo­tón da Gar­da Ci­vil tu­te­la­do por un ofi­cial es­tran­xei­ro re­xis­tra­ra to­das as em­bar­ca­cións que ha­bía ama­rra­das no por­to. Co­rrían os úl­ti­mos días de agos­to, e esa era a pri­mei­ra vez que re­me­xían nun pes­quei­ro en Ni­grán. Por su­pos­to non ato­pa­ron na­da. As pur­gas cons­tan­tes do úl­ti­mo ano non dei­xa­ran a nin­guén des­pre­ca­vi­do.

Ao dei­xar o mar do Mi­ñor, em­proa­dos ca­ra ao Sur, pui­de­mos con­tem­plar na po­pa a in­men­sa fra­ga de lu­ces que me­dra­ra na ría aquel se­rán. Alí ha­bía de­ce­nas de em­bar­ca­cións de gran ta­ma­ño e múl­ti­ples ban­dei­ras. Bu­ques de car­ga, pe­tro­lei­ros, pes­quei­ros e mer­can­tes go­re­cían­se dun océano en­fa­da­do. Pre­sen­tía­se un­ha tor­men­ta moi­to máis gran­de e lon­ga que esa gue­rra que oco­rre­ra no in­te­rior. Des­cu­bri­ría­mos co tem­po que al­gun­has em­bar­ca­cións que­da­rían fon­dea­das du­ran­te anos, acu­bi­lla­das po­las Cíes, e alei­tan­do lo­bos sub­ma­ri­nos pin­ta­dos coa cor da des­gra­za.

Aín­da es­ta­ba es­cu­ro can­do al­can­za­mos a al­tu­ra da Guar­da. Co­mo to­da a li­ña de cos­ta, aquel era un ro­che­do abrup­to e im­pe­ni­ten­te. Non era a pri­mei­ra vez que na­ve­ga­ba por alí, pe­ro sem­pre me sor­pren­día a au­sen­cia ab­so­lu­ta de praias no la­do do mar en con­tras­te co bas­to areal que cre­cía na bei­ra do río. Era co­mo se, na­quel pun­to da cos­ta, a na­tu­re­za se trans­for­ma­se nun­ha moe­da con dúas ca­ras opos­tas: un­ha bran­ca, fres­ca e do­ce, e ou­tra sal­ga­da e pro­fun­da, coa cor do pe­der­nal.

O por­to da vi­la era un con­xun­to com­pac­to de ca­sas altas e amo­rea­das a ca­rón dun­ha pe­que­na en­sea­da en­tre pe­ne­dos. To­das pa­re­cían fu­xir de al­go, co­ma es­co­rre­ga­das de pá­ni­co den­de a cús­pi­de do mon­te da Tre­ga; qui­zais dun­ha pan­tas­ma, ou dun xi­gan­te ima­xi­na­rio, dur­mi­do en­tre os cas­tros do ca­mi­ño que le­va­ba ao cu­mio da ata­laia. De­bai­xo da­quel mon­te ato­pa­ría o meu en­car­go.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.