En­tre poeta s

La Voz de Galicia (A Coruña) - Fugas - - LETRAS - LUIS G. TO­SAR

Pa­sa­ba pou­co das seis e me­dia e xa era noi­te pe­cha. Non dei­xa­ra de cho­ver en dous ou tres días; cim­be­la­da vai, arroia­da vén. Non ía fria­xe. pe­ro a xen­te bu­lía po­las rúas, ca­se a es­ca­pe. Us coas som­bri­llas ca­ra a dian­te por mor do ven­to, os máis en­ca­ra­pu­cha­dos ata o na­ris, le­van­do mú­si­ca con­si­go. Re­co­llín ao ami­go na por­ta da ca­sa e axi­ña alan­ca­mos ca­ra ó re­fu­xio dun ca­fé. Veu­me ás men­tes ou­tro día, de ca­ní­cu­la ex­tre­ma, abra­sa­dos po­la ra­xei­ra de agos­to, ta­mén en Au­ria, suan­do a pin­ga gro­sa e co­rre­xin­do as pro­bas do seu li­bro, O ai­re, a luz e o canto. Fí­xen­lle a acor­dan­za na­da máis sen­tar­mos, il asen­tiu coa ca­be­za e ex­cla­mou con asom­bro: « Que bár­ba­ro é o tem­po!» Me­dra­mos na con­ver­sa a me­di­da que me­dra­ba a len­tu­ra do si­tio, e Víc­tor Cam­pio Pe­rei­ra, se­ñor da pa­la­bra vi­vi­da, sentida e fon­da con­tou­me. con emo­ción, a ex­tra­ña cir­cuns­tan­cia de ter ato­pa­do un­ha carta de Pe­pe Fer­nán­dez Fe­rrei­ro, que ex­tra­via­ra ha­bía un par de anos, pre­ci­sa­men­te no vís­po­ra da mor­te do seu gran­de ami­go. E así fo­mos de­ri­van­do ca­ra ós seus co­me­zos li­te­ra­rios, nos mí­se­ros anos 40 do pa­sa­do sécu­lo no Se­mi­na­rio de Ou­ren­se, con Faus­tino Rey Romero, Abe­lar­do San­to­rum Alon­so e Na­bor Vázquez Mon­te­ro. Fa­cen­do ga­lano da ar­te do ma­xis­te­rio, o de Ga­ra­bás des­cu­briu­me a Es­co­la poé­ti­ca do se­mi­na­rio de San Fer­nan­do, da que nin­guén fa­la en ningures. Pui­den en­trar, así, no per­fil máis ín­ti­mo de quen qui­xo pa­sar sem­pre des­aper­ci­bi­do, pe­ro que sou­bo es­tar, ta­mén sem­pre, on­de cum­pría es­tar: de Xen­te No­va, con Ma­no­lo de Dios, Serafín Gó­mez Pa­to e o ci­ta­do Fer­nán­dez Fe­rrei­ro ó Gru­po Dól­men, im­por­tan­te vin­ca­llo coas poé­ti­cas dal­gús gran­des por­te­ño-ga­lai­cos, como Lu­cas Mo­reno. Nes­te apun­te a mau al­za­da do no­bre e xe­ne­ro­so ros­tro do au­tor de Bai­xo o sol do Ma­greb non po­do eu pres­cin­dir de cer­tas li­ñas mes­tras, das cro­mías ba­se. Ne­gar, por exem­plo que Pe­rei­ra Gon­zá­lez se­xa un es­cri­tor se­ro­dio de es­ca­sa pro­du­ción e li­mi­ta­do a círcu­los ou­ren­saos. Na­da di­so, Víc­tor Cam­pio, poeta de di­ver­sos, ele­va­dos e de­pu­ra­dos re­xis­tros, de­be ser con­si­de­ra­do po­la súa obra como po­den­te voz que che­ga do co­ra­zón da te­rra pa­ra re­cla­mar xus­ti­za, como es­teo fun­da­men­tal da no­sa li­te­ra­tu­ra. Il en­cheu de luz o seu canto en tem­pos de te­bra, por ve­ces amor en tron­za­du­ra, por ve­ces re­sis­ten­cia acoi­te­la­da.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.