O mis­te­rio das ve­lu­ti­nas

La Voz de Galicia (Viveiro) - Viveiro local - - A MARIÑA - An­to­nio Rei­go­sa Cro­nis­ta ofi­cial de Mon­do­ñe­do

Co­me­zo a es­cri­bir an­tes de ler as úl­ti­mas 50 páxinas dun­ha ex­tra­or­di­na­ria no­ve­la, A raí­ña das ve­lu­ti­nas de Lio­nel Re­xes, pre­mio Ma­nuel Luei­ro Rey 2017. Fa­go a pri­mei­ra pa­ra­da na pá­xi­na 100, on­de se con­ta que al­guén cha­ma con in­sis­ten­cia a Fu­co pa­ra que non a dei­xe soa! Soa? A quen? Por que? Pre­sin­to quen po­de ser mais, po­lo de ago­ra, re­súl­ta­me im­po­si­ble aven­tu­ra­lo xa que non sei, des­pois do vis­to ata o de ago­ra, por on­de nos vai le­var o au­tor.

Nas páxinas pre­ce­den­tes, o na­rra­dor de­ci­diu si­tuar o epi­cen­tro da no­ve­la nun­ha ca­sa de turismo ru­ral, a Ca­sa da Pe­ne­la de Vi­la­mor (Mon­do­ñe­do) e vai­nos con­du­cin­do ma­xis­tral­men­te por di­fe­ren­tes lu­ga­res dos Tres Va­les, prac­ti­ca­men­te to­dos ven­ce­lla­dos a bio­gra­fías dos fu­xi­dos tras o gol­pe de 1936. A tra­ma des­can­sa nun par de acon­te­ce­men­tos que su­ce­de­ron en da­tas pró­xi­mas; o pri­mei­ro, a xor­na­da arre­dor da fi­gu­ra do gue­rri­llei­ro an­ti­fran­quis­ta Fran­cis­co Mar­tí­nez “Qui­co” que ti­vo lu­gar na Ca­sa da Pe­ne­la en se­tem­bro, e o se­gun­do, a vi­si­ta da raí­ña Le­ti­zia a Mon­do­ñe­do pa­ra inau­gu­rar o cur­so es­co­lar en ou­tu­bro de 2016. So­bre es­tes acon­te­ce­men­tos prin­ci­pais, ei­xe ou des­cul­pa pa­ra con­tar moi­tas máis his­to­rias en­tre­cru­za­das, van­se su­ce­den­do epi­so­dios nos que un nú­me­ro con­si­de­ra­ble de per­so­na­xes van des­te­cen­do a ma­ra­ña da no­ve­la. Per­so­na­xes que nun gran­de nú­me­ro imi­tan tal ima­xes re­flec­ti­das a per­soas reais e ver­da­dei­ras, re­co­ñe­ci­bles na súa for­ma de ser e de di­cir, ca­so de Fu­co, Xi­co, Ve­ra, Begoña Ríos, Mi­xel, Car­los e al­gúns máis. Xun­to a es­tes per­so­na­xes apa­re­cen ou­tros pro­du­to da ima­xi­na­ción do au­tor que son os que se­men­tan as dú­bi­das que ali­men­tan esa at­mos­fe­ra tan lo­gra­da de per­ma­nen­te sos­pei­ta.

A lec­to­ra ou lec­tor, co­mo é o meu ca­so, sen­te des­de as pri­mei­ras páxinas a ne­ce­si­da­de de con­ver­ter­se en de­tec­ti­ve, de atar ca­bos pois a ca­da parágrafo cre­ce a des­con­fian­za so­bre o ir e vir de moi­tos dos per­so­na­xes. Re­ceos non su­fi­cien­te­men­te xus­ti­fi­ca­dos pois ta­mén re­sul­ta abon­do cu­rio­so, e es­te é ou­tro mé­ri­to in­men­so do au­tor, que non ha­xa un­ha cau­sa ex­plí­ci­ta, nin cri­me nin rou­bo que in­ves­ti­gar.

Re­to­mo a es­cri­ta tras apu­rar en ape­nas me­dia ho­ra a lec­tu­ra das 50 páxinas que me res­ta­ban. Te­ño pré­sa por sa­ber e só po­do di­cir que os acon­te­ce­men­tos se pre­ci­pi­tan, que apa­re­cen no­vos per­so­na­xes en es­ce­na que, se non son de­ter­mi­nan­tes pa­ra o desen­la­ce, axu­dan a des­ta­par os ver­da­dei­ros in­tere­ses duns e dou­tros. A Ca­sa da Pe­ne­la, non así Fu­co e Xi­co, vai que­dan­do na re­ta­gar­da, di­luí­da en­tre a né­boa que a vi­si­ta ca­se a dia­rio.

Fino hu­mor

Un re­la­to ves­ti­do con to­ques de fino hu­mor, de per­so­na­xes fu­ga­ces co­mo lóstregos, im­pres­cin­di­bles pa­ra ilu­mi­nar re­cun­chos de emo­ción. Un­ha ca­ta na his­to­ria re­cen­te, in­me­llo­ra­ble­men­te es­cri­ta, do­ce co­mo o mel que sem­pre te­ría­mos se as acres ve­lu­ti­nas non de­vo­ra­sen as abe­llas que a pro­du­cen. Ago­ra que o men­cio­na; e o do mis­te­rio das ve­lu­ti­nas!

Pois a ver­da­de é que só sei que son aves­pas moi pe­ri­go­sas e de gran ta­ma­ño, de­pre­da­do­ras dos in­sec­tos máis pe­que­nos, in­cluí­das as abe­llas, e que aniñan moi arri­ba nas gran­des ár­bo­res. As raí­ñas, non lle di­go máis, per­ma­ne­cen en es­ta­do de dia­pau­sa (inac­ti­vi­da­de) per­ma­nen­te.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.