De dank­ba­re oli­fant

Times of Suriname - - KINDERPAGINA -

Een man ging op een lan­ge zee­reis. Het schip werd ge­trof­fen door een zwa­re storm en zonk. De mees­te pas­sa­giers ver­dron­ken, maar hij en nog en­ke­le me­de­rei­zi­gers slaag­den er­in zich vast te klam­pen aan stuk­ken hout tot­dat ze de kust van een vreemd land be­reik­ten. Ge­du­ren­de een aan­tal da­gen zwier­ven ze rond in de hoop iets eet­baars te vin­den. Maar spoe­dig ver­lo­ren ze al­le hoop en ze wa­ren bang dat ze van de hon­ger zou­den ster­ven. Ten­slot­te kwa­men en­ke­le van hen een ba­by­o­li­fant te­gen. Ze wa­ren toen zo hon­ge­rig dat ze be­reid wa­ren al­les te eten. Ze slacht­ten het dier en roos­ter­den het vlees bo­ven een vuur­tje. “Kom met ons mee eten”, rie­pen ze naar de man.

Hoe­wel zijn maag pijn deed van de hon­ger, kon hij geen ba­by­o­li­fant eten. Dus ging hij er­gens an­ders zit­ten ter­wijl zij gul­zig aten.

Toen de nacht viel zocht ie­der­een een plek om te sla­pen. De man ging on­der een boom sla­pen op eni­ge af­stand van zijn reis­ge­no­ten.

Eni­ge tijd la­ter wer­den ze al­len uit hun slaap ge­haald door een luid trom­pet­ge­luid. Daar kwam een gro­te oli­fant te­voor­schijn uit het bos. De he­le plek was ge­vuld door de bo­ze ge­lui­den die de oli­fant maak­te, ter­wijl hij zijn klein­tje zocht.

De reis­ge­no­ten van de man wa­ren doods­bang. “Ons laat­ste uur heeft ge­sla­gen”, schreeuw­den ze en ze lie­ten zich op de grond val­len.

De oli­fant liep op ie­de­re man af en rook aan hen. Na­dat hij aan ie­der li­chaam had ge­ro­ken, til­de de oli­fant één van zijn gro­te po­ten op en plaatste die bo­ven één van hen zo­dat de­ze werd dood­ge­drukt. Als hij er ze­ker van was dat hij die man had ge­dood til­de de oli­fant zijn poot op en ging naar de vol­gen­de man.

Nie­mand van hen ont­snap­te.

De man die niets van de ba­by oli­fant had ge­ge­ten had dit he­le af­schu­we­lij­ke ta­fe­reel aan­schouwd.

Hij was te bang om op te staan en om weg te ren­nen. Al­les wat hij kon doen was tot God bid­den om hem zo’n dood te be­spa­ren.

Toen de oli­fant op hem af­kwam, liet hij zich on­mid­del­lijk op zijn rug val­len. De oli­fant be­gon aan de man te rui­ken net zo­als hij bij de an­de­ren had ge­daan. Hij deed dit tot drie keer toe. Tot gro­te ver­ras­sing van de man nam de oli­fant hem in zijn slurf en til­de hem in de lucht.

De man was er­van over­tuigd dat de oli­fant hem zou do­den door hem op de grond te gooi­en. In plaats daar­van zet­te de oli­fant de man op zijn rug en be­gon door het oer­woud te lo­pen. De man hield de oli­fant zo goed mo­ge­lijk vast. Hij ge­loof­de nog steeds dat de oli­fant hem op de één of an­de­re ma­nier zou do­den.

Ech­ter, na eni­ge on­ge­mak­ke­lij­ke uren op diens rug, nam de oli­fant de man van zijn rug af en zet­te hem op de weg. Aan het ein­de van de weg zag de man de lich­ten van hui­zen.

De oli­fant die blij was dat de man niet mee­ge­daan had aan het do­den van zijn kind, had hem ge­hol­pen vei­lig te­rug te ko­men. Toen ging hij te­rug het oer­woud in.

De man kon als eni­ge te­rug­ke­ren naar zijn ei­gen land. En daar, in zijn ei­gen kou­de ka­le land, kon hij aan ie­der­een ver­tel­len over bij­zon­de­re die­ren...

(Bron: po­ly­es­ter­fi­gu­ren)

Newspapers in Dutch

Newspapers from Suriname

© PressReader. All rights reserved.