We­reld Kus­dag

Times of Suriname - - OPEN VIZIER / BINNENLAND -

We­reld Kus­dag of ook We­reld­dag van het Zoe­nen is op 6 ju­li. Cen­traal staat het ple­zier en het fij­ne ge­voel dat een kus kan ge­ven.

De­ze dag is ont­staan in het En­ge­land van de 19de eeuw. Vaak wor­den op World Kiss Day re­cord­po­gin­gen ge­daan van bij­voor­beeld de lang­ste zoen of de mees­te kus­sen. Een kus of zoen is het met de lip­pen aan­ra­ken van iets an­ders, ge­woon­lijk een an­der per­soon. Een zoen is vaak een uit­druk­king van lief­de of sek­su­e­le aan­trek­king; het be­treft in dat ge­val twee per­so­nen die el­kaar we­der­zijds op de lip­pen kus­sen, of een per­soon die de an­der op ver­schil­len­de on­der­de­len van zijn of haar li­chaam kust. Dit soort kus­sen kan de lief­des- of lust­ge­voe­lens sterk ver­ho­gen.

Wan­neer een kus geen uit­druk­king geeft aan lief­de is het gro­ten­deels een sym­bo­lisch ge­baar dat uit­slui­tend voor de waar­de wordt uit­ge­wis­seld en niet voor het ge­voel dat de kus te­weeg kan bren­gen.

In een ro­man­ti­sche of sek­su­e­le kus gaat het voor­al om het li­cha­me­lij­ke ef­fect. Dat maakt dat een ro­man­ti­sche of sek­su­e­le kus veel in­ten­ser is en vaak lan­ger duurt dan een sym­bo­li­sche kus.

Kus­sen kan een groet zijn tus­sen twee per­so­nen. Dit be­helst vaak het kus­sen op el­kaars wan­gen. De exac­te ma­nier waar­op dat ge­beurt en hoe vaak en met wie, is sterk af­han­ke­lijk van de cul­tuur en ver­schilt daar­om per land, maar ook per be­vol­kings­groep en fa­mi­lie­ge­bruik. In som­mi­ge fa­mi­lies wor­den al­le fa­mi­lie­le­den ter be­groe­ting ge­zoend, in an­de­re wordt al­leen tus­sen man­nen en vrou­wen ge­kust. Soms wor­den twee kus­sen op de wan­gen ge­ge­ven, soms drie. Dat laat­ste is voor­al ge­brui­ke­lijk in on­der an­de­re Ne­der­land en Bel­gië. In ZuidEu­ro­pa wordt vaak al bij eer­ste ken­nis­ma­king ge­zoend, voor­al met kin­de­ren. De Fin­nen kus­sen el­kaar vrij­wel nooit.

Bij som­mi­ge spe­ci­a­le ge­le­gen­he­den, bij­voor­beeld een prijs­uit­rei­king, is een kus voor de vrou­wen niet on­ge­brui­ke­lijk. Een kus tus­sen twee man­nen is in West-Eu­ro­pa min­der ge­brui­ke­lijk, be­hal­ve in som­mi­ge lan­den (Frank­rijk, Wal­lo­nië in Bel­gië).

In de Bij­bel valt meer­ma­len te le­zen dat een kus de ge­brui­ke­lij­ke be­groe­ting is tus­sen twee per­so­nen, zo­wel man­nen als vrou­wen. Be­rucht is de Ju­das­kus, die Ju­das ge­bruik­te om Je­zus op een on­op­val­len­de ma­nier aan te wij­zen.

Bij de min­der ge­brui­ke­lij­ke hand­kus ra­ken de lip­pen van de man de hand van de vrouw slechts licht of net niet. In adel­lij­ke krin­gen is de hand­kus nog ge­bruik en niet ver­ou­derd. Ver­want aan de hand­kus is het kus­sen van de ring van een ge­zags­dra­ger zo­als de paus. Dit kan door man­nen en vrou­wen ge­daan wor­den. Het kus­sen van de ring van een bis­schop is gro­ten­deels ver­dwe­nen. Af­ge­zien van de lief­des­kus en de be­groe­tings­kus kan met een kus ook on­der­da­nig­heid wor­den uit­ge­drukt, zo­als wan­neer ie­mand de ring van de ko­ning of paus kust.

Wan­neer de paus in een vreemd land voet op de grond zet­te, kus­te hij al­tijd eerst de grond om zijn res­pect voor dat land te to­nen.

(Bron: Be­le­ven en Wi­ki­pe­dia)

Newspapers in Dutch

Newspapers from Suriname

© PressReader. All rights reserved.