ISLAK ALEV

Atlas - - Fotoyorum - FOTOĞRAF: HÜSEYİN TÜRK

Toplamış da dengini gidiyor mu gün? Renklere “sessiz müzik” diyenlerdenim ve majörün o ince sıcak zirvesi bitiyor, minöre evriliyor gökyüzü, demekten alamıyorum kendimi... Usulca birbirine geçerek, eriyerek, koparken bağlanarak; söylenmemişlerle söyleşmenin özü; başkalaşarak yeni anları mekân edinmenin eşiği dönüyor usumda işte. Gitmekle kalmak nasıl karışırsa birbirine, susmakla sesleri öğütmek; yanmakla aydınlatmak... Bir rengin katı, ötekinin tam zıddında nasıl belirir ve yiterse o... Tuz Gölü’nün Konya-Aksaray yolu üzerindeki kesitinde göğün, su aynayla bize gösterdiği renk-notalar daha başka şeyler de söyler elbet. Örneğin, çok insan “pastel” dendiğinde “solgunu” anlar; oysa karışması, kaybolmadan kaybolmasıdır bir rengin, sesin, duygunun ötekinde... Sözle rengin birbirinde yok olmadan varlık olması... Pasta! Bir de gölgeleri bize vuran insan çiftinin durgun hareketi, danstaki dengeyi, dengenin aslında dansın ta kendisi olduğunu getirmiyor mu akla? Şu incecik ıslak alev içinde kim bilir başka neler var: tuzla suyun, eriyenle eritenin yaşamına benzer, kim bilir neler, inceden ince!

Newspapers in Turkish

Newspapers from Turkey

© PressReader. All rights reserved.