Kayıp ruh parçalarımızı geri almalıyız

Pozitif - - ŞAMANIZM -

alışveriş yaparak doldurmaya çabaladığımız ruh kaybı belirtileri aslında.

Ruh kaybı gezegensel düzeyde büyük bir sorun. Paranın yaşamdan önemli görüldüğü günlerde yaşıyoruz. Para için ağaçlar ya da hayvanlar gibi diğer yaşam formlarını öldürmek zorunda olduğumuzu savunanlar ruh kaybına uğramıştır. İhtiyacından fazla bir otomobil, ev ya da maddi şeyleri toplamanın mutluluk getireceğini hisseden biri, ruh kaybına uğramıştır. Birbirimize, diğer canlılara, doğaya nasıl davrandığımıza bakın. Gittikçe artan çeşitli biçimlerdeki şiddete bakın. Ruh kaybıyla, dünyasal çapta karşı karşıya olduğumuzu görmek çok kolay. Hizmeti değil, kar etmeyi amaç edinen şirketler de ruh kaybına uğrayabilir. Şiddet, çatışma ya da diğer travmatik durumların yaşandığı yerlerde yalnızca insanlar değil; hayvanlar, şehrin kendisi hatta ülkeler de ruh kaybı yaşayabilir. Bu konu bayağı derin ve önemli çünkü çok yaygın.

Elbette alınabilir. Kişisel düzeyde anlatayım. Şamanizmde, kişinin yaşamsal enerjinin bir parçası travma, ya da bunun gibi nedenlerle bedeni terk ettiğinde olağan dışı gerçekliğe gider ve Şaman ya da şamanik uygulamacı oraya gidip geri dönmesine yardımcı olana dek orada kalır. Bir kişi koruyucu ruhunu veya yaşamsal özünü yitirdiğinde enerji alanında bir boşluk oluşur. Negatif düşünce formları veya ölüp yoluna devam edememiş ruhlar buraya yerleşebilir. Bunlar da fiziksel ya da duygusal düzeyde hastalığa neden olabilir. Şamanlar negatif düşünce formlarından oluşmuş blokajları tespit ederek bunları, yardımcı ruhlarının yardımıyla, ait olmadıkları yerden çıkarabilirler. O anda dönmeye istekli olan kayıp enerjileri de geri getirebilirler. Böylece denge yeniden sağlanmış olur. Eski kültürlerde yaşayanlar, hayatlarında dengede olmayan şeylerin hastalık veya sorun oluşturabileceğini bilirdi. Bugün bu anlayış pek yok. Ayrıca, şamanik kültürlerde ruh kaybı çok iyi anlaşılır ve travma yaşayan birine sonraki üç gün üçinde ruhunu geri getirmek için seremoni yapılırdı. Tabii bugün bu anlayış da yok. Ruh kaybı o kadar erken yaşta gerçekleşiyor ki bu ilk ruh kaybının yaratmış olduğu bilinçdışı örüntülerin farkına bile varamadan yaşıyoruz. Farkında olmadan aynı travmayı sürekli tekrar ederek ruhumuzun parçasını geri almaya çalışıyoruz. İsimler değişse de hikaye hep aynı kalıyor. Bu yüzden, günümüzdeki uygulamacılar kayıp ruh parçalarını bulabilmek için 30-40 yıl hatta daha da geriye yolculuk yapmak zorunda kalıyor. Kayıp ruhu, yaşamsal özü geri almak bir “kendi kendine yardım” yöntemi değil. Şamanik bir kültürde, şikayetiniz varsa şamana giderdiniz ve yardımcı ruhları ruh kaybı var derse, geri getirilirdi. Üyesi olduğu topluluk da seremoni esnasında orada bulunarak kişiyi desteklerdi. Ruh parçası geri getirilen kişinin kendi yaşamına, tutumlarına bakması lazım. Tabii biri kendi yaşamı, alışkanlıkları, tutumları ile ilgili uzun süre çalışmışsa ruh parçasını geri alması yapbozun son parçası olarak bu sürecin sonu olabilir. Eğer kendisine ve yaşamına hiç bakmamışsa, ruh parçasını geri almak bunlara eğilmenin başlangıcı olabilir. Şamanik şifa çalışması sonrasında uzun dönemde sağlıklı, dengeli bir hayat yaratmak için gereken yaşam tarzını seçmek ve sağlıklı ilişkiler kurmak, kişinin kendi elinde. Kayıp ruh parçamızı geri aldığımızda bu enerjiyi pozitif ve sağlıklı bir yaşamı oluşturmak için kullanmalıyız. Tutku ve anlamı hayatımıza katmalıyız. Bu konular, kayıp ruh parçalarının geri getirilmesinden sonra uzun dönemli şifayı yaratmak için çok önemli. Şamanik uygulamacı bir “tedavi” sunabilir ama şifayı yaratan kişinin kendisidir.

Newspapers in Turkish

Newspapers from Turkey

© PressReader. All rights reserved.