آیا امیدی به زندگی بهتر مانده است؟

Payam Javan - - فهرست مطالب - شهرداد خبیر

وقتی که صبحها از خواب بیدار می شــویم اولین افکاری که به ذهن ما خطور می کنند احتیاجات روزانه ماست. انگار یک پروگرام کامپیوتری درست کرده ایم که روزانه آغازش با این سوال است که آیا مشکلاتم رفع شده است یا نه چک خواهیم شد. و بعد چند دگمه را فشار می دهیم و کامپیوترمان جواب می دهد: "خیر مشــکلات شما هنوز باقی اســت." پس چونکه امروزم با دیروز فرقی نداشته و مشکلاتم در جای خود هستند باورم به نا امیدی بیشتر می شود که من همان درمانده دیروزی هستم. وقتی که خاطرات تلخ گذشته مان را به یاد می آوریم که در آن مریضی و یا بی پولی و رابطه ی نادرست با دیگران در آن مشاهده می شود می توانیم دلایلشان را به باورهایمان که از کمبود حرف می زنند پیدا کنیم و معتقد شده ایم که اتفاقات بد همیشه در خانه ما را می زند. بطور مثال اگر چند بار از کارتان اخراج شوید یقینأ باور می کنید که صاحب کار بعدی نیز شما را اخراج خواهد کرد. پس فکر داشتن شغل بهتر یا دائم را در ذهن خود کور کرده اید که این گونه رشته افکار امید ما را از یک زندگی موفقیت آمیز سلب می کند. زندان فکری جایی است که ما با اعتقادها و باورهایمان در آن حبس شده ایم و نمی توانیم دنیای پیرامونمان را خالی از تصورات خودمان ببینیم. اگر توانایی آن را داشتیم که دنیا را با چشمی بدون قضاوت ببینیم شاید می توانستیم معنای انسانیت را بهتر درک کنیم و یاد بگیریم که آنچه ما را در زندان قرار داده خود ما هستیم که نمی گذاریم بر خودخواهی مان غلبه نمائیم. اگر خود را در این شرایط می بینید اول خودتان را نسبت به خودخواهی و جاه طلبی هایتان ببخشید چونکه این دو عارضه ناشی از غرور می باشند که سد راه موفقیت شما هستند. دوم، به جای محکوم کردن و سرزنش کردن دیگران و خدا سعی کنید به شرایطی که در آن هستید راضی باشید و در نفی حقیقت نباشید. حقیقت شاید نفع فوری مرا در بر نداشته باشد ولی با تمکین به آن چشمانم را به راه حل آینده باز می کند. برای اینکه ما یک انسان کامل شویم باید مشکلات و سد های زندگی را وسیله ای برای رسیدن به کمال خود ببینیم و به جای گریه زاری و مقصر دانستن دیگران که شما را یک قربانی قلمداد می کند در این فکر باشید که با گذراندن این دورانها، آفتهای انسانیتان را بزدائید.

Newspapers in Persian

Newspapers from USA

© PressReader. All rights reserved.