Gjallëria ironike

Gazeta Shqiptare - - ISH- TE PERNDJEKURIT -

- Kur shkruan, e jeton kohën me ndjenjën që nuk do ja dalësh, që do e bësh keq, sikur të mos jesh në gjendje të thuash atë që me të vërtetë do doje të thoshe. Duke u përpjekur të mbledhësh së bashku pjesë jete të panjohurish, fjalë të pathëna, ndjesi të pajetuara, që i ëndërron, i urren, i dëshiron, i ndjell, i përçmon, jetën tënde, të përditshmen. Ato që të kujtohen dhe ato që harron. E pavarësisht se i jeton ditët e tua në një konflikt të vazhdueshëm me veten, vazhdon ta bësh, çdo ditë nga pak, duke besuar gjithmonë e më shumë në të. - Edhe? - Pak rreshta nga këto shndërrohen në tregime. Dhe nuk mund të bësh pa i lexuar, dhjetëra herë. Kush e di nëse kjo është pjesë e praktikës së një shkrimtari të mirë, nuk e di. Por unë dua ta lë çdo gjë të shkojë si duhet, si më vjen. Në mënyrën më të natyrshme. Lexoj për të kuptuar ku kam gabuar, e nëse mund të përmirësohem. Lexoj edhe shpesh qaj e qesh për një histori që varet vetëm nga unë. Frika e të gabuarit rri aty, por asnjëherë si në ato momente, unë i jap vetes lirinë për të besuar se, pas gjithçkaje, është pikërisht ashtu si duhet të jetë.

- Kurse unë dua të di çfarë dreqin më ke bërë? - Si? - Të marrë erë në ëndrrat e mia. - Çfarë ere kam? - Erën tënde, atë që ke tani, të ëmbël, të përzierë me seks. Është si një rënie e mah- nitshme tek era më e natyrshme. - Vetëdija. - Të ndesha ty. Ishte e pashmangshme. - Më pihet. - Gjithçka përzihet, e djeshmja dhe e tashmja.

U zbavitëm. Në një mënyrë të hareshme dhe shumë nepsqare. Kishim pirë...

*** Në ato orë që vijuan, ai flinte, hante, fliste e flinte prapë. Kur zgjohej ai zgjohesha dhe unë. Zgjohesha me të. Sepse më vinte turp ti rrëfeja gjumin tim. E shikoja vjedhurazi. Ndonjëherë. Si i lëviznin kapakët e syve nën lëkurën e zbehtë. E shikoja si ëndërronte. Për kë ëndërronte? Ai lëshonte psherëtima si djalë i vogël.

Mund të tregoj hollësi pa fund për ato orë. Por po i kapërcej. Më mirë ti kapërcej. Vjen momenti i ikjes. Nxitojmë të kthehemi në vete. Unë duke kërkuar me ngulm motivin e humbur, i cili ma prish humorin, ndërsa ti duke u larguar ashtu si erdhe, qetë, me mendimet e kaltra të arratisjeve.

I gjithi prej eshtrash të ëmbla.

*** Kur ike, isha gjysmë e plevitosur dhe me kishte kapur dëshira për patate të skuqura dhe një gotë verë.

Kuptova se pranë teje isha ndjerë e hutuar, sepse u mundova të gënjeja, të fsheh- ja zbrazëtinë, nuk isha mësuar të numëroja lumturitë që më kishe dhënë.

Dola në dritare. Një shi i pjerrët më pengonte të shikoja poshtë taksinë që të mori. As shtegun e ngushtë nuk arrita ta dalloja, aq i dendur nisi.

Mendova se kisha një kujtim. Dhe se isha ç'mësuar të kuptoja të vërtetën, kisha ngushtuar kufijtë, i isha dorëzuar së keqes.

Kuptova në ato momente se më kishte ardhur në majë të hundës duke qenë unë, ndjeva të gjithë zbehtësinë e mendimeve të mia.

Kur po mendoja këto, hoqa bluzën dhe çorapet. Tërhoqa kuvertën deri tek gjoksi, si bëj zakonisht kur jam vetëm dhe u ndera e tëra. Shiu vazhdonte të binte pa e prishur fillin e mendimeve. Mu kujtua pjerrina plot me baltë, dritat e djegura, shkallët e ftohta, buka e thekur me gjalpë, zhurma e banjos kur shkarkohej uji, vera që u derdh mbi tapet, disqet që dëgjuam, dhoma e braktisur me raftet bosh të librave, me perdet e vjetra dhe kornizat e gërryera, gotat e qirinjve, filxhanët e kafes, më vërshoi gjithë zhgënjimi, varësia, ankthet, ngurrimet, zbrazëtia, frika, drita e mëngjesit, ngjyra e gurëve, ëndrra në shtëpinë e ëndrrave, mashkulli i çuditshëm që kishte fjetur në shtratin tim.

Asgjë nuk ma zbuste dot dëshpërimin. Hapa verën. Piva gllënjkën e parë. Aty për aty mu kujtua ajo shprehja e gjyshes time se, mjafton një gllënjkë, për të dalluar se shishja është e mirë.

Ilustrim Wassily Kandinsky

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.