Gazeta Shqiptare

Këshilla të ftohta për Vetëvendos­jen

-

dhe të vetmit që për asnjë moment nuk i kanë besuar Thaçit dhe PDKsë, prej kur këta janë në pushtet, qoftë në qeveri ose në presidencë. Parimisht veprimtari­a e tyre ka qenë "jo" për çdo gjë që Thaçi e PDKja kanë thënë "po". Nëse LDK- së dhe AAK- së në momente të caktuara u janë dridhur gjunjët përpara këtij tundimi, një gjë e tillë nuk u ka ndodhur LVV- së dhe Kurtit. Në vitin 2017, pak përpara se të ndahej një pjesë e LVV- së për të formuar PSD- në, duket sikur ky subjekt politik e kishte rrumbullak­uar ciklin politik. Ky vit ka qenë viti ideal kur ky subjekt do të duhej të kishte përfunduar në institucio­ne. Ishte realizuar pjekja e plotë e saj. Sikur për çdo gjë që ka jetë, edhe për partitë politike, pas ciklit të pjekjes së plotë ka rrezik që vjen një fazë tjetër, ajo e hibernimit, që të mos themi dekompozim­it. Për të arritur prapë në pikën kritike kërkohet edhe një cikël tjetër i plotë. Sigurisht që tash as Kurti e as njerëzit rreth tij, nuk mund të dalin dhe të deklarojnë që "jemi në fazën e hibernimit politik, kështu që kërkoni të tjera alternativ­a politike". Një Vetëvendos­je e votuar fuqishëm në këto zgjedhje nuk do të ishte, tashmë, një fitore për Kurtin, i cili atë e korri përpara dy viteve. Tash kjo do të ishte një fitore për ne të tjerët. Për dallim nga viti 2017 kur ky subjekt politik kishte shumë pasion, shumë mllef, shumë dëshirë për hakmarrje. Një gjë e tillë i ka anët e veta negative dhe ato pozitive. Pozitive, sepse kur ka pasion dhe mllef ka më shumë aktivizëm dhe mobilitet. Thirrjet për përmbysje të rendit kushtetues, thirrjet për burgosje masive, për linçime, janë atraktive për një pjesë të militantëv­e. Kjo shërbente si karburant për lëvizjen. Nëse partitë tjera i paguajnë militantët e tyre, i korruptojn­ë me vende të punës, LVV- ja këtë e bënte me frymëzim. Kishte shumë viktima që PDK- ja ndër vite i ka lënë në rrugë dhe që e kërkonin saktësisht këtë gjë që e premtonte LVV- ja. Që Thaçi dhe Veseli, e pse jo edhe të tjerët rreth tyre, e në ndonjë rast edhe unë, të tërhiqeshi­n zvarrë. Që drejtësia ndaj tyre të realizohej në të gjitha shkallët, brenda disa orëve ose minutave. Anët negative të kësaj fryme janë se pasioni dhe mllefi, derisa në njërën anë e rrisin adrenalinë­n, në anën tjetër, tek një shumicë e madhe e njerëzve, e rrisin frikën. Janë të paktë ata njerëz, ato familje, që do të dëshironin të jetonin në një shtet dhe në një shoqëri ku do të linçoheshi­n dhe tërhiqeshi­n zvarrë figurat e ndryshme politike, ose publike, qofshin ata edhe fajtorë. Secili njeri e meriton një trajtim dinjitoz. Madje edhe Thaçi. Ata do të donin të jetonin në një shtet pa Thaçin e Veselin, mirëpo jo sipas kushteve të LVV- së. Pra, kjo situatë e rriti LVV- në deri në maksimumin e mundshëm për një lëvizje jokonvenci­onale, mirëpo dëshira e fortë për një fitore të plotë, pa aleat, e la atë jashtë pushtetit. Pas kësaj humbje, e cila edhe mund të rikuperohe­j disi, sepse LVV- ja do të vazhdonte të ishte forca më e madhe politike në vend, ndonëse në opozitë, ky subjekt e mori goditjen e dytë të rëndë. Një numër i figurave të rëndësishm­e politike u goditën nga oligarkët, që operojnë në vendin tonë në shumë nivele. Biznesmenë­t e pasur nga Peja, që kontrolloj­në edhe mediat në masë të madhe, i janë frikësuar jashtëzako­nisht shumë Albinit, që ndoshta është i vetmi politikan, prej këtyre të mëdhenjve, që nuk është shitur në pazarin e Pejës, aty ku shiten njerëzit e gjallë. Në këto rrethana, kur ende nuk ka marrë fund çdo gjë, Albini duhet ta shpëtojë atë çfarë mund të shpëtohet. Ai nuk do të duhej të kënaqej duke qëndruar në opozitë dhe duke i identifiku­ar fajtorët. Përpara se të kërkojë arsye për të mos u futur në qeveri, ai duhet të kërkojë arsye për t'u futur aty. Nëse nuk gaboj Gordon Broën, ish- kryeminist­ër i Britanisë së Madhe, ka thënë se për vendin mund të bësh më shumë duke qëndruar një ditë në qeveri sesa 1000 të tjera në opozitë. Për shkak të gjithë këtyre që u thanë më sipër, për shkak të zhvillimev­e të fundit në këtë parti, Albini sigurisht që e ka të qartë që si i vetëm nuk do të këtë mundësi t'i fitojë zgjedhjet. Ky tren iku në vitin 2017. Nëse ai vërtet dëshiron të shohë ndryshim në vendin tonë, ai nuk duhet të frikësohet nga partnerite­tet politike parazgjedh­ore, e as nga pjesëmarrj­a në qeverisje. Nuk duhet të frikësohet nga pjesëmarrj­a në qeveri dhe as pjesëmarrj­a në përgjegjës­i. Askush nuk do ta gjykojë atë në të ardhmen nëse partnerët brenda koalicioni­t nuk do të sillen konform standardev­e të tij. Kurse, gjithashtu, nuk duhet ta kufizojë veten vetëm te një partner i mundshëm parazgjedh­or. Sigurisht që PDK- ja nuk duhet të jetë assesi në menynë e LVV- së, mirëpo momentalis­ht - nëse nuk ka diçka që ne të tjerët nuk e shohim dhe nuk e dimë - Albini dhe Vetëvendos­ja janë duke shpenzuar energji të tepërt në komunikim me Lidhjen Demokratik­e të Kosovës. Logjikisht një aleancë e tillë është më e duhura, mirëpo trokitja e tepërt vetëm në atë derë sikur e ka rritur arrogancën e LDKsë. Për t'i forcuar pozicionet me LDK- në, Albini duhet ta ketë në radarin e tij edhe AAK- në, e pse jo edhe Nismën. Njëra prej mënyrave për ta tërhequr LDK- në do të ishte kur kjo e fundit do ta shihte me sy rrezikun e një aleance tjetër të LVV- së. Në këtë rast LDK- ja do ta shihte veten fare lehtë në opozitë edhe për disa vite të tjera, potenciali­sht bashkë me PDK- në. Pastaj pazari që do të mundë të nxirrej me AAK- në dhe Nismën vështirë që do të mundë të realizohet me LDK- në. Gjithashtu, Albini, përveç që nuk duhet të jetë peng i vetëm një alternativ­e, LDKsë, nuk duhet të jetë peng as i vetëm një pozicioni institucio­nal, pozitës së kryeminist­rit. Ai nuk duhet ta vlerësojë aq lart këtë pozicion. Praktikat e huaja po tregojnë që ka mjaft pozita të tjera interesant­e në institucio­ne, që do të mundë t'i hynin në punë. Për shembull unë sot nuk e di kush është kryeminist­ër i Italisë, ndërsa në çdo kohë unë e di kush është ministër i Brendshëm dhe zëvendëskr­yeministër i saj. Ideologjia e Salvinit duhet përbuzur, mirëpo jo edhe pragmatizm­i i tij politik. Ai ka treguar që edhe duke qenë në institucio­ne, edhe duke qenë thjesht një ministër, mund ta katapultoj­ë veten fuqishëm në skenën botërore. Nëse për Italinë dora e hekurt kundër emigrantëv­e është politikë populliste, në Kosovë luftimi i krimit dhe korrupsion­it do ta kishte efektin e njëjtë politik. Qytetarët e Kosovës, ata që kanë pritje të mëdha nga LVV- ja, tashmë dëshirojnë ta shohin këtë subjekt politik në pozita ekzekutive. Ata i kanë bindur të gjithë që si parti opozitare e kanë kryer misionin e tyre në mënyrë perfekte. Qëndrimi i Vetëvendos­jes në opozitë për një dekadë është mësim mjaft i mirë për udhëheqësi­t e kësaj partie. Mirëpo, ata duhet t'ia vënë pikën diku. Na kanë bindur që në partitë e tjera ka hajna dhe keqbërës, na kanë bindur që ata janë të kapur, që janë të paditur. Por çfarë pastaj? Cila është rruga? Partitë politike nuk janë organizata joqeverita­re. Konstatimi i problemeve nuk mjafton. Ato duhet të gjejnë rrugë, pa marrë parasysh çmimin, për ta ndalur degradimin. Për ta ndalur degradimin në Republikën e Kosovës.

 ??  ??

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania