Living : 2020-05-01

HISTORI NJERËZORE : 156 : 156

HISTORI NJERËZORE

HISTORI NJERËZORE Rrallë ndodh kjo. Disa vajza nuk do ta donin këtë ndjesi. Do të kishin dashur ta shmangnin... Nuk është rasti im. Kam qenë përherë rehat në këtë drejtim. Për më tepër, si me familjen, ashtu edhe me miqtë, nuk kam pasur asnjë problem. Më mbështesin pa fund, ndaj nuk më është dashur të luftoj që ta pranojnë marrëdhëni­en time me Xhenin. Nuk kam pasur një moment që kam dalë hapur, sepse nuk kam qenë ndonjëherë e fshehtë. Jemi me fat, ky nuk është realiteti për pjesën tjetër të komuniteti­t LGBT. Kemi shokë dhe shoqe që kanë më shumë vite bashkë, por nuk dalin dot hapur. Kemi një çift mikeshash që kanë kohë bashkë, madje po përpiqen të bëjnë fëmijë me fertilizim artificial, por e kanë të vështirë me familjet apo të dalin publikisht. Mua më ka ndihmuar edhe fakti që gjërat ndodhën në këtë moshë. Isha 30 vjeç kur u lidha me Xhenin dhe marrëdhëni­a, si me veten, ashtu edhe me të tjerët ishte konsolidua­r tashmë. Po të më kishte ndodhur në moshën 17-vjeçare, nuk do të isha në të njëjtat kushte. Do ta kisha presionin e familjes, si çdo fëmijë nën moshë, i cili varet nga prindërit. LIVIA: XHENI: që të na mësonte skinë. Sa nisëm orën e parë të leksionit, si tip që s’kam frikë nga asgjë, që në fillim rrëshqita si profesioni­ste. Madje mora kompliment­e nga instruktor­i, që më quajti “kampione”. Livia u rrëzua. Mua m’u duk më shumë sikur ra vetë, sesa sikur u rrëzua (qesh). Është gjë e mirë që në një marrëdhëni­e çiftet të kenë hapësirat personale. Për më tepër kur janë si ne, në të njëjtën punë, se i bie të kalojnë pjesën më të madhe të kohës bashkë dhe kanë nevojë për pak shkëputje. Përveç jogës, po bëj edhe një kurs trevjeçar për Terapinë Njohëse të Sjelljes, jo vetëm për të ndihmuar të tjerët në lidhje me sjelljet ankthioze e vetëshkatë­rruese, por edhe veten. Sa herë që Xheni kthehej në shtëpi, ndihesha keq. Më dukej shtëpia bosh. Edhe pse kisha vite që jetoja vetëm, u mësova dhe s’bëja dot pa të. Edhe kur nuk flinte nga unë, ishim gjithë kohën në telefon. Pati një periudhë, kur sa mbaronim punën mbylleshim në shtëpi. Na bashkon fakti që kemi të njëjtat shije muzikore, shije për filmat, na tërhiqnin të njëjtat gjëra, aktivitete, libra. Kështu që kemi për çfarë të flasim, kemi të njëjtat interesa. Na afroi edhe një disiplinë japoneze, ku trupat lidhen me litarë, në mënyrë që estetikish­t të dalin në pah format e përsosura të njeriut. Sidomos fundjavave merreshim me mësimin e është shkollë më vete, pasi duhet të kujdesesh edhe për litarët, që të jenë të butë për trupin. Duhet t’i mirëmbash me vaj kokosi. LIVIA: LIVIA: XHENI: shibari, LIVIA: Kur dhe si ia keni thënë fjalën njëra-tjetrës? shibarit. “të dua” Shibari LIVIA: Xheni nuk e ka thënë me fjalë, por e ka shprehur në forma të ndryshme, shumë më përpara se unë. Për pak kohë, pasi shkëmbeva puthjen me Xhenin, pata një mbyllje në vetvete. Emocionet e forta më tronditën. Isha e vetëdijshm­e se po ngrija një mur rreth vetes, gjë që nuk më pëlqente as vetë që po e bëja, më bezdiste. Nuk e doja atë mur, doja të rrija me Xhenin, por e kisha të pamundur. Për ta shkatërrua­r atë mur më ka ndihmuar Xheni, e cila ma ka shprehur dashurinë shpesh, pa iu dashur të thotë “të dua”. LIVIA: muzika është një pasion Me sa di, edhe i përbashkët... Ti Xheni ke kitarën, Livia baterinë. është art dhe ideja e litarëve është zgjatimi i duarve të partneres. Trupat shkrihen në një. Rregulli kryesor është se nuk bëhet me dikë tek i cili nuk ke besim, sepse mund të të lëndojë. Mund të të merret fryma e të rrezikosh edhe jetën. Shibari XHENI: Ëndrra ime është të krijojmë një grup vetëm me goca e të bëjmë muzikën që na pëlqen. XHENI: shibari LIVIA: përditshmë­ria Si është juaj? Livia gatuan, unë bëj pazarin. Me listë, kuptohet. Madje edhe pse kam listën me vete, duhet ta marr njëqind herë në telefon për të mos bërë ndonjë gabim (qesh). Më bëhet kontrolli kur sjell gjërat në shtëpi dhe më tërhiqet vërejtje, nëse nuk kam marrë gjërat e duhura. Sa herë që bëjmë punët e shtëpisë, ndahemi, ngaqë plas lufta. Kur punët mbarojnë, kthehemi te njëra-tjetra (qesh). Kjo ndodh jo ngase unë nuk di të bëj XHENI: Pra, nuk duhet bërë kur je zënë Pas sa kohësh filluat të me partneren (qesh). bashkëjeto­nit? Kur zihemi, kemi pasione të tjera, që i ushtrojmë veç e veç. Unë merrem me në palestër, Livia me joga. Janë disiplina tërësisht të kundërta. Fundjavën e kaluar, për të më bërë qejfin mua, por edhe për të provuar diçka të re, Livia pranoi të shkonim për Morëm një instruktor XHENI: Pas më shumë se një viti. Asnjë tjetër para Livias nuk ia doli të më bënte të lija familjen e të jetoja me të. Kjo ndodhi gradualish­t. Fillova të flija një natë te Livia, pastaj dy, tre... Pastaj merr një qese me rroba, javën tjetër u bënë dy qese e kështu me radhë. XHENI: climbing snowboard. 156 LIVING.AL PRANVERË 2020

© PressReader. All rights reserved.