ПАС­ХА – ШЛЯХ у бу­дучы­ню

Па­стыр­скае пас­ланне ар­цы­біску­па Та­д­э­ву­ша Кан­дру­севі­ча на Вя­лікд­зень 2018

7 dney - - ВРЕМЕНИ - (ска­ро­ча­ны ва­ры­янт) Ар­цы­біскуп Та­д­э­вуш КАНДРУСЕВІЧ, Мітра­паліт Мін­ска-Ма­гілёўскі

Ад­нак іх абя­цан­ні не вы­ра­ша­ю­ць га­лоў­на­га, а ме­навіта не га­ран­ту­ю­ць веч­на­га жыц­ця і шчас­ця.

Калі та­кія і па­доб­ныя су­час­ныя тэн­д­эн­цыі ста­ра­юц­ца за­тры­ма­ць час, то Пас­ха вяд­зе нас на­пе­рад. 3.

Пас­ха – па-га­бр­эй­ску Пэ­с­ах, што азна­чае «пе­ра­ход». Га­бр­эі свя­тка­валі Пэ­с­ах на ўс­па­мін цу­доў­най ночы, калі яны па­кі­нулі Егі­пет – мес­ца свай­го раб­ства. Пе­рад імі ад­кры­ў­ся шлях у бу­дучы­ню, у зям­лю абя­ца­ную.

Так­са­ма і Пас­ха, якую мы свят­ку­ем ва ўс­па­мін увас­кра­сен­ня Хры­ста, з’яў­ля­ец­ца свя­там не

Глы­бо­ка­па­ва­жа­ныя свя­та­ры, кан­с­экра­ва­ныя асо­бы, бра­ты і сёст­ры, люд­зі до­брай волі!

1.

Хры­стус увас­крос! Са­праў­ды ўвас­крос!

Гэтым пас­халь­ным во­клі­чам вітаю ўсіх вас у са­мае га­лоў­нае свя­та хры­с­ціян­ства – Пас­ху Хры­сто­ву. Сён­ня мы за­ся­родж­ва­ем­ся на веч­на жы­вой і ак­ту­аль­най праўд­зе на­шай ве­ры аб увас­кра­сен­ні Хры­ста. Нез­дар­ма св. апо­стал авел вучы­ць, што «калі Хры­стус не ўвас­крос, то мар­нае і пра­па­ве­да­ванне на­шае, і ве­ра ва­ша мар­ная» (1 Кар 15, 14). Та­му ўвас­кра­сенне Хры­ста – гэта пад­му­рак на­шай ве­ры.

Мы з на­сталь­гіяй успа­мі­на­ем тыя мес­цы, дзе на­рад­зілі­ся, пра­вя­лі дзі­цячыя га­ды і ўз­рас­талі, і ад­на­ча­со­ва ўсве­дам­ля­ем, што мі­ну­ла­га нель­га вяр­ну­ць, нель­га па­вяр­ну­ць гад­зін­нік на­ша­га жыц­ця на­зад. 2.

Гэтую праў­ду вель­мі добра зра­зу­ме­ла Ма­рыя Маг­да­ле­на ў велі­код­ную рані­цу. Яна не ха­це­ла ні­чо­га ін­ша­га, як толь­кі вяр­нуц­ца ў бы­лыя доб­рыя ча­сы, як мы ча­ста ка­жам, каб ад­чу­ва­ць ся­бе так, як быц­цам ніколі не бы­ло тра­ге­дыі жахлі­вай пят­ні­цы з укры­жа­ван­нем Езу­са на Гал­го­це.

Ці мо­жам мы ця­пер пе­ра­нес­ці­ся ў тыя ча­сы, калі Езус на­ву­чаў на бе­ра­гах Галілей­ска­га во­зе­ра, чы­ніў цу­ды, су­ця­шаў бед­ных? Ці мо­жам па­вяр­ну­ць гад­зін­нік на­зад? Мы мо­жам су­пера­жы­ва­ць Ма­рыі Маг­да­лене, але не мо­жам за­тры­ма­ць ча­су і па­вяр­ну­ць яго на­зад.

Наву­ка і су­час­ныя тэхна­ло­гіі, калі не абя­ца­ю­ць па­вяр­ну­ць час на­зад, то імкнуц­ца, пры­нам­сі, яго за­па­волі­ць. Са­ло­ны ама­ла­д­ж­эн­ня і касме­та­ла­гіч­ныя ка­бі­не­ты ста­но­вяц­ца ўсё больш па­пу­ляр­ны­мі. мілас­эр­на­сць, мы на­рад­зілі­ся да но­ва­га жыц­ця і ат­ры­малі над­зею веч­на­га. 4.

Ад­на гісто­рыя рас­па­вя­дае пра тое, як пад­час по­шу­каў па­та­ну­лай пад­вод­най лод­кі ва­да­лаз нар­эш­це ўба­чыў яе і па­чаў хад­зі­ць у сваім пад­ка­ва­ным жа­ле­зам абут­ку па яе кор­пу­се. Зна­ход­зячы­ся ў жа­лезнай ма­гі­ле па­та­ну­лай лод­кі, ма­ра­кі па­чулі яго кро­кі і аз­бу­кай Морзэ спы­талі­ся, ці ёс­ць над­зея. Ва­да­лаз ад­ка­заў: так, над­зея іх вы­ра­та­ва­ць ёс­ць, – і ма­ра­кі са­праў­ды бы­лі вы­ра­та­ва­ны.

Гэта во­браз су­час­на­га све­ту, аб якім мы павін­ны па­мя­та­ць, сям’і як ад­зі­на­га і непа­ры­ў­на­га са­ю­зу муж­чы­ны і жан­чы­ны, з мэтай на­ра­дж­эн­ня патом­ства і яго вы­ха­ван­ня, і пра­па­ган­ду­ю­ць го­ма­сек­су­аль­ныя са­ю­зы з усі­мі пра­ва­мі нар­маль­най сям’і. Бо­жы дар жыц­ця ста­но­віц­ца та­ва­рам, ім мож­на ганд­ля­ва­ць і мані­пу­ля­ва­ць, яго мож­на бес­па­ка­ра­на за­бі­ва­ць ва ўлон­ні ма­ці. Тэра­ры­стыч­ныя ак­ты тры­ма­ю­ць у стра­ху цэлыя на­ро­ды, бо невя­до­ма, калі і дзе мо­жа зда­рыц­ца бя­да. Шмат люд­зей, асаб­лі­ва ма­ла­дых, шу­кае шчас­ця ў вір­ту­аль­ным жыц­ці, за­бы­ва­ю­чы­ся аб тым, што яно пра­мі­нае, як ту­ман, няр­эд­ка па­кі­да­ю­чы пас­ля ся­бе ро­спач. Пер­шыя хры­с­ціяне неслі на ма­гі­лы сваіх бліз­кіх лаўро­выя вян­кі, якія ста­ра­жыт­ныя гр­экі ўскла­далі на га­ло­вы пе­ра­мож­цаў алім­пій­скіх гуль­няў. На пы­танне, ча­му яны так ро­бя­ць, хры­с­ціяне ад­каз­валі, што ў Езу­се Хры­с­це ат­ры­малі пе­ра­мо­гу над смер­цю і жа­да­ю­ць ёю жы­ць. Па­доб­на і мы павін­ны пас­ту­па­ць. 6.

Што для гэ­та­га патр­эб­на? Па­вод­ле св. апо­ста­ла Паў­ла, не­аб­ход­на ў са­крам­эн­це хро­сту па­мер­ці для гра­ху, каб жы­ць у Хры­с­це (пар. Рым 6, 4).

Бу­дучы ўклю­ча­ны­мі ў Хры­ста, мы за­клі­ка­ны да та­го, каб ад­кі­ну­ць ста­ро­га ча­ла­ве­ка, які кан­ц­эн­тру­ец­ца вы­ключ­на на са­мім са­бе.

Так­са­ма не­аб­ход­на пас­та­ян­на ад­кры­ва­ць у са­бе пры­сут­на­сць увас­кро­сла­га Па­на, які ёс­ць з на­мі ў Свя­тым Пі­сан­ні, са­крам­эн­тах і дзей­на­сці Кас­цё­ла, і бы­ць Яго свед­ка­мі ў штод­зён­ным жыц­ці. Пе­ра­жы­ва­ю­чы з ра­дас­цю і моц­най ве­рай Пас­халь­ную та­ям­ні­цу, мы ста­но­вім­ся на­тх­нен­нем для ін­шых на іх жыц­цё­вым шля­ху, вяр­та­ем ім над­зею і яе ўма­цоў­ва­ем. 7.

Глы­бо­ка­па­ва­жа­ныя бра­ты і сёст­ры!

Він­шую ўсіх вас са свя­там Пас­хі Хры­сто­вай.

Він­шую тых хры­с­ціян, якія ра­зам з на­мі свят­ку­ю­ць гэтае свя­та свя­таў.

Він­шую бра­тоў і сяс­цёр пра­васлаў­ных, якія бу­ду­ць ад­зна­ча­ць свя­та пе­ра­мо­гі Хры­ста над злым ду­хам, гра­хом і смер­цю праз тыд­зень. Він­шую ўсіх су­ай­чын­нікаў. Лас­кі ўвас­кро­сла­га Езу­са, Яго свят­ла і бла­га­слаў­лен­ня, моц­най ве­ры і лю­бо­ві Бо­га і бліж­ня­га ўсім нам і на­шай Ба­ць­каўш­чыне Бе­ла­русі, каб яна з дня на дзень увас­кра­са­ла да но­ва­га жыц­ця.

Ня­хай ўвас­кро­слы Збаў­ца буд­зе на­шай над­зе­яй і вяд­зе ў шчаслівую бу­дучы­ню – да но­вай абя­ца­най зям­лі, якой з’яў­ля­ец­ца Бо­жае Ва­ла­дар­ства.

Гэтыя велі­код­ныя па­жа­дан­ні ўма­цоў­ваю бла­га­слаў­лен­нем у імя Ай­ца + і Сы­на, + і Ду­ха Свя­то­га. Ам­эн.

«Не­аб­ход­на, каб, ідучы за ўвас­крос­лым Хры­стом, мы сваім са­праўд­ным хры­с­ціян­скім свед­чан­нем за­ў­сё­ды вы­каз­валі на­шу ра­дас­ць і ве­ру ва ўвас­кра­сенне, якое вяд­зе ў шчаслівую бу­дучы­ню», – ад­зна­чае ар­цы­біскуп.

мі­ну­ла­га, але бу­дучы­ні. Вя­лікд­зень аб­вяш­чае нам праў­ду аб тым, што бу­дучы­ня мае сэнс, бо ёй ва­ло­дае не хтось­ці ін­шы, а ўвас­кро­слы Хры­стус. Увас­кро­слы Хры­стус на­шу ча­со­вас­ць пе­рат­ва­рае ў веч­на­сць.

Гэта і ёс­ць тая мэта, да якой вяд­зе нас Вя­лікд­зень, пе­рат­ва­ра­ю­чы це­м­ру на­ша­га жыц­ця ў ззя­ю­чыя ня­бес­ным свят­лом дні. Дзя­ку­ю­чы Пас­халь­най та­ям­ні­цы смер­ці і ўвас­кра­сен­ня Хры­ста, у чым пра­явіла­ся Яго бяз­меж­ная калі ад­зна­ча­ем свя­та Увас­кра­сен­ня Езу­са. Ча­ла­вецтва зна­ход­зіц­ца ў жу­да­с­най паст­цы, як быц­цам у цём­най ма­гі­ле па­та­ну­лай пад­вод­най лод­кі. У такой кры­тыч­най сіту­а­цыі яно ча­кае сло­ваў над­зеі.

Су­час­ны свет ніяк не мо­жа вый­с­ці з эка­на­міч­на­га і фі­нан­са­ва­га кры­зі­саў. Яго ска­ла­на­ю­ць палітыч­ныя і са­цы­яль­ныя кры­зі­сы. З кож­ным днём на­рас­тае мі­гра­цый­ны кры­зіс. Мно­гія краі­ны све­ту ад­маў­ля­юц­ца ад уста­ноў­ле­на­га Бо­гам ін­сты­ту­ту 5.

Гэтыя і мно­гія ін­шыя ана­маліі су­час­на­га све­ту свед­ча­ць аб тым, што ён зна­ход­зіц­ца ў ту­піку, з яко­га не ве­дае, як вый­с­ці. Чым больш ён ад­маў­ля­ец­ца ад ду­хоў­ных каш­тоў­на­сцяў, тым блі­ж­эй зна­ход­зіц­ца да про­рвы, у якую мо­жа ўпас­ці. Та­му ла­гіч­на, што ён усё час­цей за­дае пы­танне: «Ці ёс­ць яш­чэ над­зея?» Над­зея ёс­ць, і яна ва ўвас­крос­лым Езу­се, бо Пас­халь­ная та­ям­ні­ца змя­няе свет, і мы ма­ем маг­чы­мас­ць бы­ць удзель­ні­ка­мі гэтай ста­ноў­чай зме­ны.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.