А дда­на­сць роднай зямлі

Belaruskaya Dumka - - ГОД МАЛОЙ РАДЗІМЫ -

У Ру­бя­ж­э­ві­чах – зна­ка­мітай на Мінш­чыне вёс­цы – Са­ба­леўскіх ве­да­ю­ць усе. Дзе зна­ход­зіц­ца іх сяд­зі­ба, тут па­ка­жа кож­ны і аба­вяз­ко­ва пры гэтым пад­кр­эс­лі­ць, што за­ста­ць гас­па­да­роў до­ма – вя­лікая рэд­кас­ць. та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч, га­ла­ва сям’і, і Ра­му­аль­да Іг­на­таў­на, яго жон­ка, – люд­зі няў­рым­слі­выя, ад­да­ныя сва­ёй ма­лой рад­зі­ме, та­му за­ў­сё­ды кла­по­цяц­ца пра сваю вёс­ку і асаб­лі­ва пра яе гіста­рыч­ную аз­до­бу. Гэта іх руп­на­сцю і ста­ран­нем Ру­бя­ж­э­вічы сёння ма­ю­ць ад­мет­нае аб­ліч­ча, якое пры­ця­г­вае ама­та­раў мі­нуўш­чы­ны не толь­кі з усёй Бе­ла­русі, але і з бліз­ка­га і да­лё­ка­га за­меж­жа.

ЗPa­му­аль­да і Та­д­э­вуш

Ра­му­аль­дай іг­на­таў­най мы па тэле­фоне да­мо­вілі­ся су­стр­эц­ца ў мяс­цо­вай шко­ле. Там яна вы­кла­дае рус­кую мо­ву і літа­ра­ту­ру ўжо не ад­зін дзя­ся­так га­доў. Пра­цуе ста­ран­на, з агень­чы­кам. Яе вуч­ні прад­мет свой лю­бя­ць, а леп­шыя з іх даб­і­ва­юц­ца по­спе­хаў у прад­мет­ных алім­пія­дах роз­на­га ўз­роў­ню.

Ад­нак ёс­ць у Ра­му­аль­ды іг­на­таў­ны і яш­чэ ад­на вель­мі важ­ная для яе спра­ва. Усё сваё жыц­цё збірае згад­кі пра мі­нуўш­чы­ну роднай вё­скі. Спа­чат­ку, як рас­каз­вае, гэта бы­лі ма­тулі­ны ўс­па­мі­ны, пас­ля – рас­ка­зы су­сед­зяў, сва­я­коў, а за­тым – жыц­цё­выя спо­вед­зі ста­ла­га ве­ку ад­на­вяс­коў­цаў і жы­ха­роў на­ва­коль­ных вё­сак. Роз­ныя гэта бы­лі апо­ве­ды, але ме­навіта з іх па­кры­се, ца­глін­ка за ца­глін­кай, вы­бу­доў­ва­ла­ся гісто­рыя роднай вё­скі, мно­гія ста­рон­кі якой Р. Са­ба­леўская, знай­шоў­шы са­бе ад­на­дум­цаў, най­перш у асо­бе му­жа, і за­ха­це­ла ад­наві­ць.

Та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч так­са­ма мяс­цо­вы. Не пад­даў­ся ў свой час спа­ку­се змяні­ць вяс­ко­вае жыц­цё на га­рад­ское, пас­ля за­кан­ч­эн­ня Ма­лад­зе­чан­ска­га му­зыч­на­га вучы­ліш­ча вяр­нуў­ся на ма­лую рад­зі­му, якой за­тым і пры­свя­ціў свае та­лен­ты. Пра­ца­ваў у мяс­цо­вым До­ме куль­ту­ры, доў­гі час быў яго ды­р­эк­та­рам, за­сна­ваў і кіра­ваў дзі­цячым ду­ха­вым ар­кест­рам «Ня­шо­та». Ме­навіта пад яго кіраўніцтвам ар­кестр ат­ры­маў га­на­ро­вае званне ўзор­на­га ка­лек­ты­ву.

Як прызна­ец­ца Та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч, ру­бя­ж­э­віц­кая зям­ля яго не толь­кі ўз­га­да­ва­ла, але і сіл­куе сва­ёй незвы­чай­най энер­ге­ты­кай. ён вы­дат­на спя­вае, іг­рае на мно­гіх му­зыч­ных ін­стру­мен­тах – ду­ха­вых, акар­д­эоне, кла­весіне, піяні­на. Ня­даў­на на­быў рэд­кі ста­ра­даўні на­род­ны ін­стру­мент ду­ду. Та­д­э­вуш Са­ба­леўскі – сэр­ца му­зыч­на­га ан­сам­бля, у якім іг­ра­ю­ць і пад акам­па­не­мент вы­кон­ва­ю­ць поль­скія пес­ні чле­ны яго сям’і і бліз­кія ро­дзічы. У ру­бя­ж­э­віц­кіх ва­колі­цах Та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч ад­зі­ны, ка­му па­ду­лад­ны ста­ра­даўні ар­ган, што зна­ход­зіц­ца ў мяс­цо­вым кас­цё­ле. іг­рае не толь­кі пад­час кас­цель­най служ­бы, але і ту­ры­стам, якія пры­язд­жа­ю­ць у Ру­бя­ж­э­вічы. Та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч за­ў­сё­ды ра­ды па­да­ры­ць пры­ем­ныя хвілі­ны яд­нан­ня з веліч­най ар­ган­най му­зы­кай.

Ра­му­аль­да іг­на­таў­на ста­ла яго вер­най спа­да­рож­ні­цай жыц­ця. У іх пя­цё­ра дзя­цей, якія так­са­ма, як і ба­ць­кі, сэр­цам ад­да­ныя роднай зямлі. Няг­лед­зячы на тое, што нека­то­рыя з ма­лод­шых Са­ба­леўскіх звя­за­лі лёс са сталі­цай, Ру­бя­ж­э­вічы для іх – мяс­ці­на, ку­ды за­ў­сё­ды імкнуц­ца ў воль­ную часі­ну і якую ра­зам са сваі­мі ма­ці і ба­ць­кам ста­ра­юц­ца зра­бі­ць пры­га­ж­эй­шай.

Па­мя­ць у ка­мені

Га­лоў­най сла­ву­тас­цю Ру­бя­ж­э­ві­чаў, бяс­спр­эч­на, з’яў­ля­ец­ца кас­цёл Свя­то­га Юза­фа. Збу­да­ва­ны ў неа­га­тыч­ным

Та­д­э­вуш Лю­цы­я­навіч Са­ба­леўскі

ра­му­аль­да Іг­на­таў­на Са­ба­леўская

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.