ДАЖЫВЁМ ДА ПЕН­СІІ

Gazeta Slonimskaya - - НАШ КРАЙ -

Зноў чацвер, і зноў у на­шым га­рад­ку ажы­ў­ленне: што­тыд­нё­вы кір­маш. На яго з роз­ных мяс­цін з’язд­жа­юц­ца пры­ват­ныя прад­п­ры­маль­нікі і про­ста люд­зі з вё­сак, якія ма­ю­ць што пра­да­ць. Яш­чэ і ся­мі гад­зін ня­ма, а па­куп­нікі збіраюцца ля пры­лаўкаў, дзе гас­пады­ні неў­за­ба­ве бу­ду­ць пра­да­ва­ць ма­ла­ко, тва­рог, мас­ла.

Га­ра­джане звы­чай­на ча­ка­ю­ць кож­ны свай­го пра­даў­ца, бо даў­но за­вя­лі зна­ём­ства і куп­ля­ю­ць толь­кі ў ад­на­го. А па­куль мар­не­ю­ць у ча­кан­ні і раз­маў­ля­ю­ць пра жыц­цё-быц­цё.

—Ці чу­ла ты, Ма­ру­ся, элек­трыч­нае свят­ло з гэ­та­га ме­ся­ца па­да­ра­жа­ла? — пы­тае ад­на ба­буль­ка ў дру­гой. — І пад­піска на га­зе­ты так­са­ма па­да­ра­жа­ла. Учо­ра пай­ш­ла вы­пі­са­ць сваю лю­бі­мую, то больш прый­ш­ло­ся за­пла­ці­ць.

—Чу­ла, ча­му ж не. То без га­зе­ты мож­на абыс­ці­ся, а вось што свят­ло — гэта вель­мі др­эн­на… — уз­ды­хае Ма­ру­ся. — Ды і на­о­гул усё даражэе. Да пен­сіі мне яш­чэ тыд­зень, а гро­шай во­бмаль. Ха­чу вось тва­ра­гу ку­пі­ць. Паз­ней, як прыйдзе ма­шы­на з ваў­ка­вы­ска­га мя­са­кам­бі­на­та, то і каў­ба­сы ва­зь­му якой ва­ра­най, тан­ней­шай. А ат­ры­маю пен­сію, та­ды мож­на буд­зе і ко­ста­чак на суп прыд­ба­ць. —А вя­лікую пен­сію ма­еш? —Але! Да­ду­ць тут вя­лікую. Уся­го паўта­ра мі­льё­на ат­рым­лі­ваю. А ты?

—А я мі­льён шэс­ць­сот со­рак ты­сяч. —Так­са­ма не рас­ко­ша… —А вам каб усё рас­ко­ша! Добра, што і гэта да­ю­ць. Даў­ней ні­чо­га не да­валі і люд­зі не­як жы­лі! — злос­на ўсту­пае ў раз­мо­ву ба­буль­ка з кій­ком і па­цёр­тым цэла­фа­на­вым па­ке­там. — Абы горш не бы­ло!

—Ну і дур­ныя! — абу­ра­ец­ца муж­чы­на га­доў пя­цід­зе­ся­ці. Ён сеў на пры­ла­вак, пры­лад­ка­ваў по­бач карзін­ку, у якую, ві­да­ць, меў­ся клас­ці па­куп­кі. — Абы не горш… — пе­ра­драж­ніў злос­ную ба­буль­ку. — Ужо на зэльц ледзь гро­шай на­скра­ба­е­це, і “ўсё абы не горш”. Ку­ды ўжо горш?

Усе пры­моўклі. По­тым чар- ня­вая ма­лад­зі­ца пы­тае у дру­гой:

—Ці ж пра­да­ю­ць мя­са ў па­д­ва­ле, дзе ра­ней прад­п­ры­маль­нікі ганд­ля­валі? Нешта тыд­ні тры іх не ві­да­ць. А мне так патр­эб­на мя­са.

—Сён­ня, ка­за­лі, бу­ду­ць, а не пра­да­валі, бо яш­чэ не за­ры­ен­та­валі­ся ў но­вых праві­лах. Тр­э­ба сві­ней за­бі­ва­ць на спе­цы­яль­ных пля­цоў­ках. Плат­на. То бы­лі кі­нулі свой ган­даль.

—У ма­га­зі­нах вунь бяры­це, там мя­са на­ва­лам, — зноў усту­пае ў раз­мо­ву злос­ная ба­буль­ка.

—Са­ма бя­ры! — муж­чы­на аж­но за­ёр­заў, сед­зячы на пры­лаўку. — Якое там мя­са? Хі­ба яго па­раў­на­еш з тым, што пры­ват­нікі пра­да­ю­ць? У іх усё чы­с­цень­кае, а там і не аб­сма­ля­ць добра, і не па­мы­ю­ць як след.

—Які пе­ра­бор­лі­вы! — пак­піў дзя­док, што пры­ехаў на ры­нак на ста­рым ро­ва­ры. — Пэў­на, за­раб­ля­еш шмат, што пе­ра­біра­еш?

—Та­му пе­ра­бі­раю, што свой ру­бель ха­чу ад­да­ць за доб­ры пра­дукт. І за­ро­бак тут зусім ні пры чым. Вось я ня­даў­на ку­піў у ма­га­зіне тан­най лівер­най каў­ба­сы. Адр­э­заў ка­ва­ла­чак і даў ка­ту. Той чмых­нуў і ад­вяр­нуў­ся, усё роў­на як у рэк­ла­ме. Та­ды я па­нёс ка­ва­ла­чак са­ба­ку. І той не стаў ес­ці.

—І што да­лей? — па­ці­кавіла­ся ма­лад­зі­ца.

—Ку­рам ад­даў, яны зд­зяўб­лі. Бо хі­ба ж сам бу­ду ес­ці тое, што ні кот, ні са­ба­ка ес­ці не хо­чу­ць.

—Тр­э­ба бы­ло ў ваў­ка­вы­с­кай ма­шыне куп­ля­ць, — па­раі­ла Ма­ру­ся. — Там усё смач­нае.

—Ага, асаб­лі­ва вам пе­рад пен­сіяй, — зноў ака­за­ў­ся муж­чы­на. — Не па­ве­ру, каб час­ноч­ная каў­ба­са за двац­ца­ць ад­ну ты­ся­чу бы­ла смач­ная.

—Які ты ўр­эд­ны! — упік­нуў дзя­док. — Як з та­бой жон­ка жы­ве? Усё не так, усё не гэтак.

Не пас­пеў муж­чы­на ад­ка­за­ць дзяд­ку, як ка­бе­ты на­кі­нулі­ся на яго:

—І праў­да, не ка­жы абы-ча­го: ваў­ка­вы­ская пра­дук­цыя доб­рая!

—Дзя­куй, што люд­зі пры­во­зя­ць нам зда­лёк!

—Не па­даб­а­ец­ца час­ноч­ная, бя­ры па­лянд­ві­цу за сто трыц­ца­ць ты­сяч ці каў­ба­су вэн­джа­ную!

Муж­чы­на, уба­чы­ў­шы, што сі­лы ня­роў­ныя, не стаў спра­чац­ца. Ён сас­кочыў з пры­лаўка і пай­шоў да ўва­х­о­ду на ры­нак, дзе жан­чы­ны ганд­ля­валі яй­ка­мі, пер­шы­мі трус­каў­ка­мі і кро­пам.

Кам­панія не зва­жа­ла на стра­ту су­раз­моў­цы і пра­даў­жа­ла да­лей.

—У ра­ён­ным До­ме куль­ту­ры на­лад­зілі вы­стаўку-про­даж “Да­ры Ус­хо­ду”. Пры­вез­лі та­ва­ры з Па­кіста­на, Сірыі, Іра­на і ін­шых краін. Ці ты пра гэта ве­да­еш? — пы­тае чар­ня­вая ў сяброўкі.

—Ве­даю, але не хад­зі­ла. Я толь­кі што з вод­пус­ку вый­ш­ла, то зар­пла­ту яш­чэ не хут­ка ат­ры­маю.

—Я хад­зі­ла, — ка­жа Ма­ру­ся. — Ха­це­ла ўнуч­цы што ў па­да­ру­нак ку­пі­ць. Ду­маю, хо­ць у су­сед­кі гро­шай па­зы­чу, калі што наг­ле­джу, бо вель­мі ж тр­э­ба: унуч­цы за­ўт­ра двац­ца­ць пя­ць га­доў споўніц­ца. Дык што вы ду­ма­е­це? Цэ­ны не па на­шых ка­шаль­ках. Бе­лень­кія за­вуш­ніч­кі, звы­чай­ныя, не тое каб з да­ра­гіх ка­мя­нёў, каш­ту­ю­ць аж­но сто пя­цьд­зя­сят ты­сяч!

—Хі­ба гэта шмат, ба­буль­ка? — усмі­ха­ец­ца дру­гая ма­лад­зі­ца.

—Як для мяне, то і вель­мі шмат. Ні­чо­га не ку­пі­ла. Вось як ат­ры­маю пен­сію, то гро­шай крыху па­да­ру.

Раз­мо­ва пе­ра­пы­ніла­ся, бо пры­еха­ла ма­лоч­ні­ца Зі­на. Аку­рат­ная, дас­ціп­ная жан­чы­на ў квя­цістай хус­цін­цы па­ча­ла вы­кла­д­ва­ць з вя­лікіх су­мак сыр, тва­рог, ян­тар­ныя бру­соч­кі мас­ла, вы­стаў­ля­ць пла­сты­ка­выя бут­эль­кі з ма­ла­ком. Да яе адра­зу хлы­нулі пас­та­ян­ныя па­куп­нікі. Ад­зін за ад­ным сталі пад’язд­жа­ць і ін­шыя вяс­коў­цы са сваім све­жым і якас­ным та­ва­рам, бо ін­ша­га тут не бы­вае.

Тыя, хто пер­шы ку­піў ма­лоч­ныя пра­дук­ты, пас­пя­шалі­ся да та­го мес­ца, дзе звы­чай­на ста­но­віц­ца ма­шы­на з ваў­ка­вы­ска­га мя­са­кам­бі­на­та, бо яна ўжо па­волі за­язд­жа­ла ў ва­ро­ты. Яе ча­ка­ла вя­лікая чар­га.

Пай­шлі і ба­буль­кі — Ма­ру­ся з сяброў­кай — і па­неслі ў ду­шы над­зею, што, ку­піў­шы да ма­ла­ка і тва­ра­гу тан­най каў­ба­сы, не­як мож­на буд­зе да­жы­ць да пен­сіі. Абы не бы­ло горш…

Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.