Ма­рыя ЗАХАРЭВІЧ: Ма­ма – са­мае свя­тое і да­ра­гое, што толь­кі мо­жа бы­ць у ча­ла­ве­ка

Minskaya pravda - - Дзень Маці - Воль­га ДЗЕМЯНЧУК, БелТА

– Ма­рыя Геор­гіеў­на, якія эмо­цыі вы­клі­кае ў вас сло­ва «ма­ма»?

– Для мяне, як і для мно­гіх, гэта са­мае свя­тое і да­ра­гое, што толь­кі мо­жа бы­ць у ча­ла­ве­ка. Свае дум­кі, бе­ды і ра­дас­ці мы звяз­ва­ем з ма­май, та­му што яна, як ніх­то ін­шы, вы­слу­хае, зра­зу­мее, пад­т­ры­мае, дас­ць па­ра­ду. Ве­да­е­це, мож­на толь­кі па­зай­зд­рос­ці­ць тым люд­зям, у ка­го яш­чэ жы­выя ма­мы: у гэтай зям­ной мітус­ні ў іх ёс­ць над­зей­ны пры­ту­лак ду­шы. Што мо­жа бы­ць да­ра­ж­эй…

– Не са­кр­эт, што ме­навіта ў дзя­цін­стве за­кла­д­ва­юц­ца ас­но­вы све­та­по­гля­ду. І, вя­до­ма, тут вя­лікая ро­ля са­ма­га бліз­ка­га ча­ла­ве­ка – ма­мы. Якой бы­ла ва­ша ма­ма Ган­на Іва­наў­на?

– Ма­ма бы­ла неш­мат­слоў­най. Толь­кі калі па­чы­на­ла пра штось­ці зга­д­ва­ць, вель­мі ажы­ў­ля­ла­ся ў гу­тар­цы. Калі я не ме­ла ра­цыі, яна ніколі не кры­ўд­зі­ла мяне – про­ста ка­за­ла: «Якая ж ты нера­зум­ная». Толь­кі так. Бы­ла вель­мі мудрай і спа­кой­най. А коль­кі ма­ма ве­да­ла малітваў… І за­раз пры­га­д­ваю, як мяне, ма­лень­кую, яна вучы­ла маліц­ца пе­рад сном. Я бы­ла ад­зі­ным дзі­цем у сям’і, але не спеш­ча­ным, а вель­мі свя­до­мым (Усмі­ха­ец­ца.) Няг­лед­зячы на тое што ма­ма шка­да­ва­ла і абе­ра­га­ла мяне, я са­ма ва ўсім ста­ра­ла­ся ёй да­па­ма­га­ць, хад­зі­ла жа­ць за яе. Яш­чэ дзі­цем за дзень я вы­жы­на­ла да шас­ці со­так. Лю­бі­ла да­па­ма­га­ць і ў хат­няй пра­цы: на­вод­зі­ць па­ра­дак, упры­гож­ва­ць усё квет­ка­мі.

– У ад­ным з інт­эрв’ю вы рас­каз­валі, што ма­ма бы­ла ча­ла­ве­кам твор­чым: цу­доў­на спя­ва­ла, тка­ла дзіў­ныя руч­нікі і аб­ру­сы. Маг­чы­ма, гэта неяк паў­плы­ва­ла і на ваш твор­чы па­ч­а­так?

– Так, вя­до­ма. У ма­мы быў звон­кі го­лас, і яш­чэ яна бы­ла вель­мі па­этыч­най. Мы вель­мі бліз­кія. Ма­лень­кай я лю­бі­ла сяд­зе­ць на пе­чы і чы­та­ць. І калі рап­там мне штось­ці спа­даб­а­ла­ся, няз­мен­на ха­це­ла­ся пад­зя­ліц­ца гэтым з ма­май. Яна, зра­зу­ме­ла, бы­ла за­ня­та ра­бо­тай, а я ўсё не су­па­кой­ва­ла­ся і патра­ба­ва­ла, каб яна прый­ш­ла. І, тр­э­ба ска­за­ць, мне гэта ўда­ва­ла­ся.

– Што вы лю­білі чы­та­ць?

– Я чы­та­ла Яку­ба Ко­ла­са і Мак­сі­ма Тан­ка, з рус­кай класікі – Ясені­на і Бло­ка. Вы­біра­ла ча­мусь­ці з усіх тво­раў най­больш дра­ма­тыч­ныя. Пэў­на, на гэта ад­кліка­ла­ся мая ду­ша.

– А які эпізод, звя­за­ны з ма­май, за­пом­ніў­ся вам на ўсё жыц­цё?

– Ніколі не за­бу­ду, як у вай­ну, пад­час авія­на­лё­таў, мы ха­валі­ся ў ка­на­ве, на­кры­тай до­шка­мі і тра­вой. Ма­ма хвар­э­ла і моц­на каш­ля­ла, я ж звед­ва­ла ў гэтыя мо­ман­ты та­кі жу­дас­ны страх, што за­кры­ва­ла ёй рот ру­кой і ка­за­ла: «Ма­ма, не тр­э­ба, не каш­ляй, інакш па­чу­ю­ць». Вель­мі ба­я­ла­ся за яе.

– У вас двое дзя­цей: сын Ан­др­эй і дач­ка Ва­лян­ці­на. Як ма­цярын­ства змяні­ла ва­ша жыц­цё?

– Мне на­ват цяж­ка па­даб­ра­ць сло­вы, каб пе­ра­да­ць глы­бі­ню сваіх ад­чу­ван­няў. На­па­чат­ку я на­ват не ве­ры­ла, што ўсё гэта ад­бы­ва­ец­ца са мной. Ад­но да­клад­на – гэта ад­чу­ванне шчас­ця і ней­ка­га неве­ра­год­на­га цу­ду.

– Ці ча­ста дзе­ці звяр­та­юц­ца да вас па па­ра­ду?

– Яны вель­мі са­ма­стой­ныя. Калі і да­вод­зіц­ца мне ка­за­ць штось­ці па­ву­чаль­нае, імкну­ся ра­бі­ць гэта вель­мі аку­рат­на. Няг­лед­зячы на сваю неза­леж­на­сць, мае дзе­ці вель­мі тон­ка ад­чу­ва­ю­ць жыц­цё, рані­мыя, та­му я імкну­ся іх абе­ра­га­ць, як калісь­ці мяне – мая ма­ма.

– Ці ёс­ць у ва­шай сям’і ней­кія звы­чаі, тра­ды­цыі?

– Жыц­цё бы­ло та­кім на­сы­ча­ным, сум­бур­ным, што не бы­ло ча­су на­ват спы­ніц­ца, не тое што ду­ма­ць пра якіясь­ці тра­ды­цыі. І гэта вель­мі др­эн­на, ня­правіль­на. Тр­э­ба бы­ло ўд­зя­ля­ць сям’і больш ува­гі, але та­ды я гэ­та­га, на жаль, не ра­зу­ме­ла.

– Бы­ць ма­ці вам да­вя­ло­ся і на сц­эне. Якая з ро­ляў най­больш да­ра­гая для вас?

– Па глы­біні эма­цы­я­наль­на­сці мне вель­мі за­пом­ніла­ся ро­ля На­тал­лі Фад­зе­еў­ны ў спек­таклі па па­вод­ле п’есы Іва­на Ша­мя­кі­на «І змоўклі птуш­кі». Мая ге­раі­ня так тры­во­жы­ла­ся, кла­по­цячы­ся не толь­кі пра сваіх дзя­цей, але і пра ўсіх на­во­кал, што сэр­ца яе ўр­эш­це не вы­тры­ма­ла. Та­кі тра­гіч­ны ма­цярын­скі лёс.

– На ўсе­са­юзнай су­стр­эчы вет­эра­наў Сталін­град­скай біт­вы вы пра­чы­талі ма­на­лог ма­ці так пранік­нё­на, што рас­чулілі ле­ген­дар­на­га дык­та­ра Юрыя Левіта­на. Як гэта бы­ло?

– Гэта ад­бы­ло­ся ў Вал­га­град­зе, на Ма­ма­е­вым кур­гане, і ста­ла знач­най пад­зе­яй у маім жыц­ці. Сло­вы, якія я га­ва­ры­ла, не ма­глі ніко­га па­кі­ну­ць раў­на­душ­ным. Га­лоў­ная тэ­ма ма­на­ло­гу – каб ніколі не бы­ло вай­ны. Па­доб­ныя па­чуц­ці я звед­ва­ла і ў Мін­ску, калі чы­та­ла ма­на­лог ма­ці з па­эмы Ана­то­ля Вяр­цін­ска­га.

– Ма­рыя Геор­гіеў­на, што б вам ха­це­ла­ся па­жа­да­ць чы­та­чам?

– Бе­раг­чы сваіх ма­туль, да­ры­ць ім больш ува­гі і кло­па­ту, каб по­тым не да­вод­зіла­ся рас­кай­вац­ца. Бо ва ўсім велі­зар­ным све­це ня­ма ніко­га блі­ж­эй і да­ра­ж­эй за на­ша­га зям­но­га анё­ла-ахоўніка – ма­му.

Ду­ш­эў­ны, ак­са­міт­ны го­лас на­род­най ар­тыст­кі Бе­ла­русі Ма­рыі Захарэвіч на пра­ця­гу мно­гіх год гучы­ць у ра­ды­ёс­пек­так­лях, на літа­ра­тур­ных су­стр­э­чах і кан­ц­эр­тах. Ён са­гра­вае слу­ха­чоў якім­сь­ці асаб­лі­вым, мат­чы­ным ця­п­лом. І не дзіў­на, бо ў твор­час­ці і аса­бі­стым жыц­ці ар­тыст­кі во­браз ма­мы зай­мае асаб­лі­вае мес­ца. Аб гэтым на­пяр­э­дад­ні ад­на­го з са­мых свет­лых і сар­д­эч­ных свя­таў – Дня ма­ці – рас­ка­за­ла Ма­рыя Захарэвіч.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.