У «Ліп­ніш­ках» пра­цу­ю­ць без «лі­пы»

Ostrovetskaja Pravda - Ostrovetskaya Pravda. Tolstushka - - Первая Страница - Фо­та аўта­ра і А. МАЛЬШЭЎСКАГА. [email protected]

Сё­ле­та пад­час ра­ён­на­га свя­та ўша­на­ван­ня пра­ца­ўнікоў вё­скі на сц­эну за ўз­на­га­ро­да­мі па­ды­малі­ся дзве да­яр­кі ма­лоч­на-та­вар­най фер­мы «Ліп­ніш­кі» КСУП «Гу­да­гай». Ган­на іва­наў­на Сце­фа­но­віч па­ка­за­ла тр­эці вы­нік у воб­лас­ці ся­род апе­ра­та­раў ма­шын­на­га да­ен­ня, а яе на­пар­ні­цу Яні­ну Мечы­сла­ваў­ну Мяд­эй­шу па вы­ні­ках ра­ён­на­га спа­бор­ніцтва прызналі леп­шым апе­ра­та­рам ма­шын­на­га да­ен­ня гас­па­дар­кі. Для невя­лі­кай фер­мы, па­гад­зі­це­ся, – уну­шаль­ны вы­нік…

Ра­за­брац­ца ў «ліп­ніш­скім» фе­но­мене, а так­са­ма па­гляд­зе­ць, як пра­ход­зі­ць зі­моўка жы­вё­лы на фер­ме, мы вы­ра­шы­лі ра­зам з фо­та­кар­эс­пан­д­эн­там – і на­па­чат­ку тыд­ня вы­правілі­ся ў Ліп­ніш­кі.

На пер­шы по­гляд, ліп­ніш­ская фер­ма нічым не ад­роз­ні­ва­ец­ца ад ін­шых: ты­по­выя жы­вё­ла­га­доўчыя па­мяш­кан­ні, ка­ро­вы до­яц­ца два ра­зы на дзень, гэтак жа, як і на ін­шых фер­мах, пра­цу­ю­ць люд­зі… Вось толь­кі ча­мусь­ці на ін­шых фер­мах не на­даілі столь­кі, коль­кі ў «Ліп­ніш­ках».

Цікаўлю­ся са­кр­эта­мі вя­ліка­га ма­ла­ка ў за­гад­чы­цы МТФ «Ліп­ніш­кі» Тац­ця­ны Міка­ла­еў­ны Сту­пень­кі.

– Нія­ка­га са­кр­эту ня­ма, – ад­каз­вае яна. – Ка­ля 30 га­лоў неце­ляў і су­хастой­ных ка­роў сё­ле­та аб’яд­налі ў асоб­ную групу – адра­зу пад­ня­ло­ся ма­ла­ко. Хо­ць на­доі най­перш за­ле­жа­ць ад кар­моў – нездар­ма ж ка­жу­ць, што ў ка­ро­вы ма­ла­ко на язы­ку. Уп­эўнілі­ся ў гэтым са­мі: калі ста­так па­свіў­ся на азі­май свір­эпі­цы, на­дой ледзь не на то­ну па­вя­лічы­ў­ся, – га­во­ры­ць жан­чы­на. – Ка­ля фер­мы ёс­ць ся­наж­ная тран­ш­эя. Ін­шыя кар­мы пры­во­зя­ць з дру­гіх ферм.

У зме­ну на фер­ме пра­цу­ю­ць ча­ты­ры да­яр­кі, ёс­ць дзве пад­мен­ныя. У кож­най – свая група, ка­ля 50 ка­роў. Акра­мя гэ­та­га, апе­ра­та­ры ма­шын­на­га да­ен­ня да­гля­да­ю­ць но­ва­на­род­жа­ных ця­лят.

– Калі ця­лят­ка на­рад­зіла­ся, тр­э­ба адра­зу на­паі­ць яго ма­ло­зі­вам – та­ды яно буд­зе мац­ней­шым і зда­ра­вей­шым, – рас­каз­вае Тац­ця­на Міка­ла­еў­на. – Да­яр­кі да­гля­да­ю­ць ця­лят прыб­ліз­на да двух ме­ся­цаў, па­куль тыя не на­ву­чац­ца пі­ць з вяд­зер­ца, по­тым ма­лы­шоў пе­ра­вод­зя­ць у групу да­рош­ч­ван­ня.

Пра­цоў­ны дзень да­я­рак па­чы­на­ец­ца ў 6 гад­зін рані­цы. Жан­чы- ны по­я­ць ця­лят, пе­рас­ціла­ю­ць іх клет­кі, раз­да­ю­ць ка­ро­вам кан­ц­эн­тра­ты і рых­ту­юц­ца да дой­кі.

– Спа­чат­ку доім хво­рых і пра­ле­ча­ных ка­роў, – рас­каз­вае да­яр­ка Ган­на Іва­наў­на Сце­фа­но­віч. – Не ры­зы­ку­ем: па­да­з­ро­ную ка­ро­ву лепш асоб­на па­даі­ць, каб не сап­са­ва­ць якас­ць ма­ла­ка. Пас­ля дой­кі вы­га­ня­ем ра­гуль на двух­гад­зін­ную пра­гул­ку, а ле­там яны ўво­гу­ле па­свілі­ся круг­лыя сут­кі.

У мі­ну­лым год­зе на фер­му за­ку­пілі но­вае аб­ста­ля­ванне.

– Ра­ней мы­ю­чыя срод­кі ў ма­ла­ка­пра­вод за­лі­валі са­мі, – рас­каз­вае за­гад­чы­ца фер­мы. – Ця­пер гэта робі­ць камп’ютар: два ра­зы на дзень – пас­ля раніш­няй і вяч­эр­няй дой­кі – усё ма­лоч­нае аб­ста­ля­ванне пра­ход­зі­ць грун­тоў­ную апра­цоўку.

Га­ту­нак ма­ла­ка за­ле­жы­ць не толь­кі ад ста­ну ма­лоч­на­га аб­ста­ля­ван­ня, але і ад умоў утры­ман­ня жы­вё­лы, яе хар­ча­ван­ня.

– Важ­нае зна­ч­энне ма­ю­ць не толь­кі аб’ёмы, але і якас­ць: за вы­ш­эй­шы га­ту­нак ат­рым­лі­ва­ем пры­баўку да зар­пла­ты 200-250 руб­лёў, – пра­ця­г­вае за­гад­чы­ца фер­мы. – Па сут­на­сці, зар­пла­та ўсіх ра­бот­нікаў фер­мы, у тым ліку і мая, за­ле­жы­ць не ад гад­зін, пра­вед­зе­ных на фер­ме, а ад та­го, коль­кі і яко­га ма­ла­ка мы на­доім. Мяне ра­дуе, што люд­зі гэта ра­зу­ме­ю­ць і ста­ра­юц­ца пра­ца­ва­ць. У нас ня­ма та­кіх, хто прых­од­зі­ць, каб ад­бы­ць свой час.

Мо­жа, гэта і ёс­ць са­кр­эт вя­ліка­га ліп­ніш­ска­га ма­ла­ка? Люд­зі тут пра­цу­ю­ць без «лі­пы»: ад­каз­на, ста­ран­на, без уся­ля­кіх «не ма­гу» і «не ха­чу».

Але­на ГАНУЛіЧ.

Да­яр­ка Лілія Казі­міраў­на Су­пра­но­віч

ір­эна Фран­ца­ў­на Мац­кель на фер­ме «Ліп­ніш­кі» пра­цуе з 2003 го­да, да гэ­та­га бы­ла пра­даў­цом. Ра­зам з му­жам пай­шлі ў кал­гас: ся­мей­ным да­валі жыл­лё, а ін­шай маг­чы­мас­ці зай­ме­ць свой ку­ток у Мац­ке­ляў не бы­ло. Жан­чы­на прызна­ец­ца, што пры­вык­ла да ка­роў і ця­лят і ўжо не ўяў­ляе свай­го жыц­ця без фер­мы.

Але­на Мечы­сла­ваў­на Жу­коўская доі­ць 51 ка­ро­ву. Але най­больш ёй па­даб­а­ец­ца да­гля­да­ць ця­лят. «Мы для іх, як дру­гія ма­мы!» – га­во­ры­ць яна. Няг­лед­зячы на мяк­кас­ць і далі­кат­на­сць, Але­на Мечы­сла­ваў­на з ка­гор­ты моц­ных жан­чын, для якіх і муж­чын­ская спра­ва па плячы. Ды і па­чуц­цё гу­ма­ру не раз ра­та­ва­ла яе ў скла­да­ныя хвілі­ны. Жан­чы­на жар­туе: му­жа пра­да­ла – і ха­ту ку­пі­ла ў Ліп­ніш­ках.

Станіслаў Фран­ца­віч Чар­няўскі і Мі­хаіл Ва­лер'евіч Лаш­чо­нак

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.