Апа­вя­данне

Ostrovetskaja Pravda - - Тема Недели -

Па­ла­та рых­та­ва­ла­ся да аб­хо­ду. Жан­чы­ны пе­ра­апра­налі­ся, пры­ч­э­свалі­ся. Не­ка­то­рыя на­ват лёг­кі ма­кіяж на­кла­д­валі, каб пры­ваб­на вы­гля­да­ць пе­рад док­та­рам.

Ва­лян­ці­на Пятроў­на ў гэтай мітус­ні не ўд­зель­ні­ча­ла, ля­жа­ла, ад­вяр­нуў­шы­ся да сця­ны, на­кры­ў­шы­ся коўдрай да са­мых ва­ч­эй. Ве­да­ла, што буд­зе да­лей: па­вя­зу­ць на апе­ра­цыю, з якой яна… Не, пра гэта лепш не ду­ма­ць! Што Бог дас­ць. Вось толь­кі На­таш­ка, да­чуш­ка… Што буд­зе з ёю, калі ма­мы не стане? За­бяру­ць у дзі­цячы дом. Ва­ла­сы гу­стыя і доў­гія, аб­ст­ры­гу­ць – хто за­хо­ча ва­ждац­ца з да­чуш­чы­най ка­сой­кра­сой?

Аб­сле­да­ванне ў ан­ко­ла­гаў Ва­лян­ці­на Пятроў­на ад­кла­д­ва­ла да каніку­лаў, каб вы­праві­ць ма­лую ў лет­нік. Дзяўчын­ка ад­пачне, сіл на­бяр­эц­ца. А яна тым ча­сам з’езд­зі­ць пра­ве­рыц­ца, што там у яе не так.

Зр­э­шты, жан­чы­на даў­но зда­га­д­ва­ла­ся, што ме­навіта «не так». Сем га­доў та­му па­мер­ла ад ра­ку яе ма­ці, Над­зея Міро­наў­на. Ня­доў­га пра­жы­ла пас­ля апе­ра­цыі. І калі ў са­мой па­чалі­ся нела­ды па жа­но­чай част­цы, Ва­лян­ці­на Пятроў­на зра­зу­ме­ла: паўта­рае мат­чын лёс…

*** Ма­ці па­кры­ўд­зі­ла пры­ро­да, вы­правіў­шы ў свет непры­го­жай. Рад­ня не маг­ла зра­зу­ме­ць: ча­му? У сям’і ўсе бы­лі пры­ваб­ны­мі. Ба­ць­кі – па­ра на пад­бор, стой і лю­буй­ся. Два бра­ты – стат­ныя асіл­кі, стар­эй­шая сяст­ра – мілавід­ная, фі­гу­ры­стая. А мен­шая, Над­зей­ка, таўста­ва­тая, пры­зе­містая, з рэд­кі­мі ру­да­ва­ты­мі ва­ла­са­мі. Твар пса­валі ра­ба­цінне, масіў­ны нос і ма­лень­кія вочы. «Вы­літая Тэк­ля», – уз­ды­халі сва­я­кі ды су­сед­зі. Тэк­ляй зва­ла­ся ба­ць­ка­ва цёт­ка, ста­рая дзеўка, злая ды свар­лі­вая – у вёс­цы яе не лю­білі.

«Ну ча­му я та­кая страш­ная?» – ча­сам, па­гля­да­ю­чы ў люст­эр­ка, пы­та­ла­ся Над­зя нема­ве­да­ма ў ка­го. У шко­ле яе драж­нілі дзе­ці, ды і ў сваім два­ры яна бавіла­ся час­цей ад­на. Зр­э­шты, паз­ней ад­но­сі­ны ад­на­клас­нікаў па­ця­плелі. Над­зей­ка вучы­ла­ся вы­дат­на, упэў­не­на іш­ла на за­ла­ты ме­даль, та­му сябра­ва­ць з ёю бы­ло вы­гад­на: дас­ць спі­са­ць хат­няе за­данне, рас­тлу­ма­чы­ць незра­зу­ме­лае гра­ма­тыч­нае праві­ла. А на кан­троль­ных рэ­шы­ць свой ва­ры­янт і пе­ра­дас­ць ін­шым. Лю­бі­мыя прад­ме­ты – хі­мія з бія­ло­гіяй, тут Над­зей­цы не бы­ло роў­ных ні ў шко­ле, ні на ра­ён­ных алім­пія­дах. Вы­бар шля­ху ад­бы­ў­ся сам са­бой: пас­ту­пі­ла ва ўнівер­сіт­эт на хі­міка­бія­ла­гіч­ны фа­культ­эт.

Студ­энц­кае жыц­цё віра­ва­ла, але без яе ўд­зе­лу. На ве­ча­рын­ках Над­зя звы­чай­на сяд­зе­ла

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.