Япон­скі сад Ган­ны Сін­кевіч

Ostrovetskaja Pravda - - Тема Недели -

*** Ста­ро­го ко­ня дав­но спи­са­ли… Но ему но­ча­ми снят­ся са­ни. По­бе­жал бы по мо­роз­цу ли­хоI Но жу­ет он се­но в стой­ле ти­хо. Был он ры­са­ком от­мен­ны­мI И ов­сом кор­ми­лиI а не се­но­мI И во­зил он пред­се­да­те­ля кол­хо­за… Вот та­кая жиз­нен­ная про­за. Вот и мы со вре­ме­нем ста­ре­ем И поз­во­лить мно­го не сме­ем. Де­вуш­киI что в юно­сти встре­ча­лисьI Лишь при­снить­ся мо­гут нам но­ча­ми. И все кру­че воз­рас­та ар­ка­ны – Ведь дав­но по­ту­ше­ны вул­ка­ныI Но­вых пе­сен слы­шат­ся ак­кор­дыI Ну а нам – раз­га­ды­вать кросс­вор­ды… У аст­ра­вец­кіх пен­сія­не­рак са­праўд­ны твор­чы ўз­лёт. Што ні вы­ста­ва – то цуд ад­крыц­ця і ўс­плёск эмо­цый! Ад­ных толь­кі вы­шы­тых стуж­ка­мі кар­цінI ад­на­род­ных і ў спа­луч­эн­ні з жы­ва­пі­са­мI ад роз­ных май­ст­рых на­бяр­эц­ца цэ­лая га­лер­эя. А яш­чэ – тра­ды­цый­ныя вы­шы­ўкі ніт­ка­мі мулінэ ды бі­се­ра­мI вя­за­ныя прут­ка­мі і круч­ком ма­стац­кія шэд­эў­ры…

Ад­ной­чы ў ра­ён­най біб­ліят­э­цы паш­час­ці­ла ўба­чы­ць нешта ўво­гу­ле незвы­чай­нае – сад у япон­скім сты­лі бан­сай: ма­лень­кія др­эў­цы ў ва­зо­нах: квіт­не­ю­чая са­ку­ра, рас­кід­зі­сты дуб, клён на­па­чат­ку во­сені… Звод­даль яны зда­валі­ся жы­вы­мі, іх ха­це­ла­ся па­кра­та­ць, па­ню­ха­ць кве­тач­кі. І толь­кі збліз­ку зра­зу­ме­ла, што гэта штуч­нае ха­рас­тво. Вы­ка­на­на яно з бі­се­ру Ган­най Фран­ца­ў­най Сін­кевіч.

Тое, што Ган­на Фран­ца­ў­на пра­явіла­ся як ма­стач­ка, шчы­ра па­ра­да­ва­ла. Мы даў­но зна­ё­мыя з гэтай пра­ца­вітай, твор­чай жан­чы­най. У свой час яна зай­ма­ла­ся пе­ра­цяж­кай мяк­кай мэб­лі і вы­кон­ва­ла гэтую пра­ца­ём­кую спра­ву пра­фесія­наль­на, аку­рат­на і з гу­стам. Калі вый­ш­ла на пен­сію, пе­рак­лю­чы­ла­ся на вя­занне ад­зен­ня, у ас­ноў­ным для сва­ёй сям’і: даг­этуль заха­ва­ла­ся ажур­ная су­ке­нач­ка з лё­ну, некалі – аб­но­ва для да­чуш­кі, за­раз – ужо рэ­ліквія. У ва­зе кра­су­ец­ца бу­кет кве­так з розна­ка­ля­ро­вых нітак.

А ўво­гу­ле ў до­ме Ган­ны Фран­ца­ў­ны мож­на пра­са­чы­ць усе эта­пы яе твор­ча­га по­шу­ку: акра­мя вя­зан­ня – роз­ныя ві­ды вы­шы­вак: мулінэ, бі­се­рам, стуж­ка­мі…

Бі­се­рап­ля­ценне – ня­тан­ная спра­ва: на­бо­ры бі­се­ру каш­ту­ю­ць до­ра­га, патр­эб­на іх шмат і роз­ных ко­ле­раў. А яш­чэ – та­нют­кі мед­ны дрот, і ма­га­зін­ны­мі ску­пы­мі пуч­ка­мі ніяк не абыс­ці­ся. Та­му зна­ё­мыя ча­сам ад­да­ю­ць ад­хо­ды з ад­жы­ў­шых свой век элек­тра­ма­то­раў. Для бан­сай неаб­ход­ны яш­чэ і гіпс, і больш тоў­сты дрот, і фар­ба. А тво­ры свае Ган­на Фран­ца­ў­на най­час­цей до­ры­ць, на­ват калі вы­кон­вае на за­каз.

На ра­бочым ста­ле май­ст­рыхі – пя­лёст­кі пун­со­вай ру­жы з бі­се­ру. Са­мы па­ч­а­так бу­ду­ча­га ма­стац­ка­га тво­ра. На фо­та ў ча­со­пі­се ён вы­гля­дае вель­мі пры­го­жа. А ўва­соб­ле­ны ўме­лы­мі ру­ка­мі ма­стач­кі – ат­ры­ма­ец­ца про­ста шы­коў­ным. Мож­на не сум­ня­вац­ца!

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.