СУСТРЭЧА

Ostrovetskaja Pravda - - Тема Недели -

І вось сё­ле­та, дзя­ку­ю­чы да­па­мо­зе доб­рых люд­зей, я тра­пі­ла ў рад­зін­ную вёс­ку ма­ёй ба­булі. Нед­зе на ге­не­тыч­ным уз­роўні жы­ла ўва мне лю­боў да гэтых мяс­цін, за­цікаў­ле­на­сць да лё­су вё­скі.

З за­міран­нем сэр­ца пад’язд­жа­ла я да Бе­лай Ва­ды… Але тое, што ўба­чы­ла, су­па­коі­ла, зд­зіві­ла і на­ват па­ра­да­ва­ла мяне.

Су­па­коі­ла, што ў боль­шас­ці сва­ёй да­мы ў Бе­лай Вад­зе даг­ле­джа­ныя, ёс­ць некаль­кі і но­вых, пе­ра­бу­да­ва­ных на­ва­сё­ла­мі, якія вы­ра­шы­лі з го­ра­да пе­раб­рац­ца блі­ж­эй да пры­ро­ды – яна ў гэтым краі про­ста цу­доў­ная.

Зд­зіві­ла доў­гая бру­ка­ва­ная вулі­ца.

Па­ра­да­валі звон­кія дзі­цячыя га­ла­сы ў ад­ным з два­роў і пры­го­жыя квет­нікі. А яш­чэ – над­звы­чай пры­го­жыя акані­цы ў но­вых і па­кі­ну­тых бу­дын­ках. Ні­бы вочы пры­га­жунь, пад­вед­зе­ныя ўме­лай ру­кой ві­за­жы­ста, пры­вет­на гляд­зелі яны на свет Бо­жы. На­ват у тых да­мах, да вес­ні­чак якіх ужо па­за­рас­талі сцеж­кі, вок­ны гляд­зелі не сум­на-туж­лі­ва, а спа­кой­на і муд­ра, ні­бы люд­зі, якія год­на, у пра­цы і малітве пра­жы­лі свой век – і гэтак жа год­на рых­ту­юц­ца да веч­на­сці, ра­зу­ме­ю­чы, што час не па­вер­нец­ца на­зад.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.