Як АП­эш­ка на цю­бін­гу ка­та­ла­ся

Ostrovetskaja Pravda - - Тема Недели - Ва­ша АП­эш­ка.

Але на гор­ку адной мне ба­ць­кі­жур­налі­сты хад­зі­ць не да­з­ва­ля­ю­ць. А са­мі вечна за­ня­тыя: у адной га­зет­ны дзень, дру­гая дзя­жу­ры­ць па ну­ма­ры, тр­эцяя на на­ра­ду па­бег­ла, ча­цвёр­тая ў рэйд па­е­ха­ла, пя­тая – па фер­мах, шо­стай мат­э­ры­я­лы на кон­курс тр­э­ба рых­та­ва­ць… А мне што, сяд­зе­ць ды гляд­зе­ць, як яны пра­цу­ю­ць? Узя­ла я ці­хень­ка свой дзед­ма­ро­за­ўскі цю­бінг і на гор­ку па­бег­ла – я ўжо ж амаль да­рос­лая!

На гор­цы так клас­на: ля­ціш на цю­бін­гу, як птуш­ка! Ад­зін раз я так ра­за­гна­ла­ся, што ледзь у па­лон­ку не ўля­це­ла. А дру­гі раз спус­ціла­ся з гор­кі і не паспе­ла адыс­ці­ся, як Ан­др­эй­ка на сан­ках з’язд­жае – і пра­ма на мяне! Я ад­скочы­ць не паспе­ла, дык ён у мяне ўр­э­за­ў­ся: я ў ад­зін бок па­валіла­ся, Ан­др­эй­ка з сан­ка­мі – у дру­гі. Вель­мі моц­на стук­нулі­ся, у мяне сі­няк по­тым на на­зе з’явіў­ся, а Ан­др­эй ба­ра­ду абд­зёр. Але мы не пла­калі – са­мі ж ві­на­ва­тыя.

А до­ма ба­ць­кі-жур­налі­сты мне до­бра­га пра­чу­хан­ца далі за тое, што ад­на на гор­ку пай­ш­ла. Ска­жу па са­кр­эце: ад ма­мы Ры­бік на­ват плес­ка­ча ат­ры­ма­ла. Толь­кі вы ніко­му не рас­каз­вай­це, а то яе за гэта мо­гу­ць ба­ць­коўскіх пра­воў паз­баві­ць – а яна ж ха­ро­шая, хо­ць ча­сам і злу­ец­ца! Да та­го ж пляс­кач ба­леў не так, як на­га, і я, па праўд­зе ка­жучы, яго за­слу­жы­ла…

Толь­кі зра­зу­ме­ла я гэта не адра­зу, спа­чат­ку пла­ка­ла і кры­ў­да­ва­ла на ўсіх, асаб­лі­ва на ма­му Ры­бік. А по­тым па тэлеві­за­ры па­чу­ла і ў га­зе­це пра­чы­та­ла, коль­кі дзя­цей, ка­та­ю­чы­ся на цю­бін­гах, рукі-но­гі па­ла­малі. А ад­зін да­ро­слы хло­пец на­ват за­гі­нуў! Во які страх!

Але ж на гор­ку ўсё роў­на хо­чац­ца! І та­ды ма­ма Ры­бік ска­за­ла: хто ід­зе ра­бі­ць здым­кі для «Астра­вец­сён­ня», той і АП­эш­ку на гор­ку вяд­зе! Та­кое вось у жур­налістаў ат­ры­ма­ла­ся да­дат­ко­вае за­данне – а я і ра­дая. Най­лепш, ска­жу я вам, з Ан­тон­чы­кам ка­тац­ца: ён у мяне, бы­вае, цю­бінг просі­ць, каб са­мо­му з гор­кі ска­ціц­ца. І не баіц­ца, што буд­зе, як з тым хлоп­цам… А по­тым пры­ехалі ней­кія да­ро­слыя дзяд­зь­кі і цёт­кі і ска­за­лі, што на на­шай гор­цы ка­тац­ца на сан­ках і цю­бін­гах за­ба­ро­не­на, бо гэта небяс­печ­на. І ба­ць­кі, што пры­вод­зілі сю­ды сваіх дзя­цей, сталі абу­рац­ца маім ба­ць­кам – ні­бы­та яны гэта са­мі пры­ду­малі: маў­ляў, ча­му за­ба­ро­не­на, мы ў сваім дзя­цін­стве зі­мой тут увесь час пра­па­далі і ні­чо­га з на­мі не ста­ла­ся. А што на­шым дзе­цям ця­пер ра­бі­ць – у камп’юта­рах дня­мі сяд­зе­ць?

Яны абу­ралі­ся, жур­налі­сты спра­ба­валі апраўд­вац­ца – я за­ў­ва­жы­ла, што маім ба­ць­кам, ледзь што зда­рыц­ца, пер­шым пе­ра­па­дае.

А я слу­ха­ла і ду­ма­ла: дзіў­ныя гэтыя да­ро­слыя. Яны, вя­до­ма ж, пра нас, дзя­цей, кла­по­цяц­ца, пра на­шу бяс­пе­ку і дзе­ля гэ­та­га ста­ра­юц­ца ўсё небяс­печ­нае за­ба­рані­ць. Але калі і са­праў­ды непа­ко­яц­ца, то хай бы зра­білі гор­кі там, дзе гэта бяс­печ­на, прак­лалі там тра­су для ка­тан­ня на сан­ках і цю­бін­гах, зра­білі ўз­боч яе снеж­ныя ага­род­жы, каб хто, ра­за­гнаў­шы­ся, не вы­ле­цеў ту­ды, дзе др­э­ва стаі­ць, ці шыль­да «Астра­вец­кі ляс­гас» – гэта я пра Ліп­ко­вую га­ру ка­ля Гу­да­гая чы­та­ла, што там дзе­ці, спус­ка­ю­чы­ся з гор­кі, ча­ста ў гэтую шыль­ду ўра­за­юц­ца і та­ды – бя­да-бя­да... Зр­э­шты, ляс­гас мог бы і са­праў­ды тую шыль­ду ў ін­шае мес­ца пе­рас­таві­ць – няў­жо ім цяж­ка?

Вы, да­ро­слыя, за­над­та моц­на за нас баі­це­ся. Мо­жа, так і тр­э­ба – але і нас, дзя­цей, зра­зу­мей­це: вы ў сваім дзя­цін­стве і на сан­ках ка­талі­ся, і ў рэч­цы пла­валі, і ў лес бе­галі, і на кал­гас­ным збож­ж­а­та­ку пра­ца­валі – вам усё мож­на бы­ло! А як вы­рас­лі, то нам усё за­ба­рані­ць ста­ра­е­це­ся – нам нель­га ўсё, што вам да­з­ва­ля­лі і на­ват хвалілі за гэта! Са­мі паз­баў­ля­е­це нас нар­маль­на­га дзя­цін­ства, а по­тым абу­ра­е­це­ся, што мы рас­цём не та­кі­мі, як вам хо­чац­ца, квет­ка­мі аран­жар­эй­ны­мі, да жыц­ця непры­с­та­са­ва­ны­мі…

Дык вось, хо­ць і ка­жу­ць, што яй­кі ку­ры­цу не ву­ча­ць, я ўсё ж ха­чу да­ць вам, да­ро­слыя, ад­ну па­ра­ду: зра­бі­це для дзя­цей бяс­печ­ныя гор­кі, а по­тым ужо за­ба­ра­няй­це ка­тац­ца там, дзе небяс­печ­на.

І дзе­цям ха­чу па­раі­ць: не ра­бі­це так, як я, не ўця­кай­це са­мі на гор­ку, бо мат­чын пляс­кач – гэта са­мае ма­лое, што мо­жа ча­ка­ць вас уве­ча­ры. А мо­жа зда­рыц­ца так, што і баль­ніч­ны ло­жак… Яно вам тр­э­ба? Лепш з ба­ць­ка­мі ў вы­хад­ны дзень ід­зі­це на гор­ку!

Усё, пай­ш­ла я на­гу ма­за­ць, каб сі­няк хут­ч­эй сы­шоў. А заўт­ра з Ан­тон­чы­кам зноў на гор­ку рва­нём! Калі, вя­до­ма, снег не рас­тане – сі­ноп­ты­кі ж зноў абя­ца­лі па­цяп­ленне…

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.