«Ма­ці і ця­пер за­хоў­вае мае лі­сты»

Ostrovetskaja Pravda - - Тема Недели - Свят­ла­на ФЁДАРАВАI фо­та аўта­ра. [email protected]

Не­маг­чы­ма абыс­ці ўва­гай та­кую лю­таўскую да­туI як Дзень па­мя­ці воі­наў-інт­эр­на­ція­налістаўI – тым больш што ся­род аст­раў­чан ёс­ць ты­яI хто вы­кон­ваў свой інт­эр­на­цы­я­наль­ны аба­вя­зак. На сваё чар­го­вае па­сяд­ж­энне ўд­зель­нікі клу­ба …Ак­ты­ў­нае даў­га­лец­це» за­прасілі вет­эра­на Аф­ган­с­кай вай­ны Улад­зі­мі­ра Алі­за­ра.

Ак­ты­ві­сты ці­кавілі­ся ў гос­ця, як ён тра­піў на вай­ну, у якіх умо­вах ва­явалі і жы­лі воі­ны­інт­эр­на­цы­я­налі­сты.

Улад­зі­мір Мар’янавіч ад­каз­ваў на пы­тан­ні – але бы­ло бач­на, як цяж­ка яму ўс­па­мі­на­ць пе­ра­жы­тае. Ад­нак на­ват і гэтых сці­п­лых рас­ка­заў ха­пі­ла, каб кра­ну­ць слу­ха­чоў да слёз.

Як?

Улад­зі­мір Алі­зар з тых, ка­го ў Аф­ганістан за­кі­нуў ар­мей­скі лёс. Так зда­ры­ла­ся, что хлоп­ца з Гу­да­гая двой­чы пры­зы­валі ў ар­мію: пас­ля пер­шай па­вест­кі, калі род­ныя і сяб­ры ўжо рых­та­валі про­ва­ды, Улад­зі­мі­ра па­прасілі крыху па­ча­ка­ць.

А вось у дру­гі раз ча­ка­ць не да­вя­ло­ся: раз­мер­ка­ва­ны ў па­вет­ра­на-дэ­с­ант­ныя вой­скі, ён вель­мі хут­ка праз Грод­на, Мінск і Мас­к­ву апы­нуў­ся ў Таш­кен­це, дзе яго ча­калі паў­го­да «вуч­эб­кі». За­тым быў Аф­ганістан.

На­во­шта?

Гэ­та­га пы­тан­ня та­ды не ўз­ніка­ла: быў за­гад – а за­га­ды не аб­мяр­коў­ва­юц­ца.

На той мо­мант са­вец­кія вой­скі аба­ра­ня­лі паўд­нё­выя ме­жы ад­ной вя­лі­кай краі­ны – Са­вец­ка­га Са­ю­за.

Вай­на і жыц­цё

Без пе­ра­боль­шан­ня мож­на ска­за­ць, што кож­ны дзень, кож­ную хвілі­ну вай­скоў­цы пра­жы­валі як апош­нія – не­маг­чы­ма бы­ло ве­да­ць, што буд­зе за­ўтра­сён­ня-за­раз.

– Спа­чат­ку я прасіў­ся ў ад­ну з са­мых га­ра­чых кро­пак вай­ны – Ба­грам. Ма­ла­ды быў, не ра­зу­меў уся­го, – рас­каз­вае Улад­зі­мір Мар’янавіч. – Але ка­ман­дзір, так­са­ма бе­ла­рус, спы­ніў: маў­ляў, ку­ды ты, ду­рань?!

– Час­цей за ўсё мі­ш­эн­ню ста­навілі­ся ад­зін­ка­выя ба­явыя ма­шы­ны, на ка­ло­ны на­па­далі менш, – пра­ця­г­вае муж­чы­на. – У та­кой сіту­а­цыі ад­ной­чы да­вя­ло­ся па­бы­ва­ць і мне, калі зла­маў­ся наш БТР і мы ад­сталі ад сваіх: у «зя­лён­цы» тра­пілі пад аб­стр­эл. Але нам па­шан­ца­ва­ла – вый­шлі з бою жы­вы­мі. Нас по­тым узна­га­ро­дзілі. Са­мае страш­нае бы­ло, калі хлоп­цы гі­нулі ў апош­нія дні, калі на­шы вой­скі ўжо вы­ход­зілі з Аф­ганіста­на. Шмат і тых, хто пра­паў там без зве­стак – яш­чэ і ця­пер ма­ці ча­ка­ю­ць іх.

Су­вязь з Рад­зі­май

– Вя­до­ма, пі­салі лі­сты да­ха­ты. Але толь­кі та­ды, калі да­з­ва­ляў час, – успа­мі­нае Улад­зі­мір Алі­зар. – Ка­нешне, пі­салі так, каб не хва­ля­ва­ць ба­ць­коў. Ма­ці да гэ­та­га ча­су за­хоў­вае мае пісь­мы.

Вяр­танне

Служ­ба Улад­зі­мі­ра Алі­за­ра за­цяг­ну­ла­ся: ча­ка­ць вяр­тан­ня з Аф­ганіста­на да­вя­ло­ся ліш­ніх паў­го­да – да та­го ча­су, калі па­чаў­ся вы­вад са­вец­кіх вой­скаў.

...Пер­шы­мі, ка­го Улад­зі­мір су­стр­эў у Гу­да­гаі, калі сы­шоў з цягніка Мінск-Віль­нюс, бы­лі яго ад­на­клас­нікі – больш цё­плай су­стр­эчы ў яго жыц­ці не бы­ло.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.