З ча­го па­чы­на­ец­ца і чым за­кан­ч­ва­ец­ца

Ostrovetskaja Pravda - - Первая Страница - [email protected]

Ура­жан­ні ад небы­ва­ла­га па на­па­лу, ві­до­вішч­на­сці і драй­ву аўта­ма­біль­на­га шоу «Бітва ма­шын», што ўпер­шы­ню прай­шло на Астра­веч­чыне, сап­са­ва­ла лад­ная лыж­ка дзё­г­цю: траў­ма ад­на­го з гле­да­чоў. Ні­ны Ры­бік

Не бяру­ся ра­бі­ць выс­но­вы, з-за ча­го так ат­ры­ма­ла­ся і хто ві­на­ва­ты, – спра­вай зай­ма­ец­ца След­чы ка­міт­эт, ён і рас­ставі­ць кроп­кі над «і». Тым больш, што я, зда­ец­ца, за­ста­ла­ся ад­ной з ням­но­гіх, хто не быў свед­кам гэ­та­га ві­до­вішч­на­га ме­ра­пры­ем­ства. Але, прагляд­ва­ю­чы ў са­цы­яль­ных сет­ках сот­ні фо­та­здым­каў і дзя­сят­кі від­эа, чы­та­ю­чы шмат­лікія ка­мен­та­рыі, ся­род якіх пе­ра­важ­ная боль­шас­ць з па

дзя­кай ар­гані­за­та­рам за цу­доў­нае шоу, я ўсё ж вы­ра­шы­ла ўставі­ць свае пя­ць ка­пе­ек і на­пі­са­ць пра тое, пра што даў­но збіра­ла­ся – гля­дац­кую куль­ту­ру на­шых люд­зей. Якая, як мне зда­ец­ца, па­кі­дае жа­да­ць леп­ша­га – і гэта мяк­ка ка­жучы.

Калі на­ват на фо­та і від­эа на­зіра­еш бітву на вы­жы­ванне жа­лез­ных ко­ней, дум­ка «Не дай бог тра­пі­ць ім пад ко­лы» не-не, ды і ўз­ні­кае.

А вось у люд­зей, якія – гэта бач­на на фо­та­здым­ках – грон­ка­мі ві­селі на ага­род­жы і на­ват на да­ху до­ма, гэ­та­га стра­ху, па­доб­на, ня­ма. Та­кое ўра­жанне, што яны на­зі­ра­ю­ць за бітвай ма­шын з экра­наў маніто­раў…

Так, ві­да­воч­цы рас­каз­валі, што гле­да­чоў бы­ло на­шмат больш, чым пер­ша­па­чат­ко­ва раз­ліч­валі ар­гані­за­та­ры, што іх неад­на­ра­зо­ва па­пяр­эдж­валі пра праві­лы бяс­пе­кі – але праз некаль­кі хвілін «ка­зыр­ныя» мес­цы, ад­куль усё ві­да­ць, зноў аку­піра­валі са­мыя ад­чай­ныя. І, на­зі­ра­ю­чы за гэтай вак­ха­наліяй, мож­на, пас­па­чу­ваў­шы траў­міра­ва­на­му гле­да­чу, усё ж па­ра­да­вац­ца, што ўсё за­кон­чы­ла­ся толь­кі зла­ма­най на­гой – як ка­жу­ць, бог толь­кі паль­цам па­гразіў… Хо­ць ча­ла­ве­ку, які зна­ход­зіц­ца ў баль­ні­цы, су­ця­ш­энне ад гэ­та­га, мусі­ць, сла­бае.

За­раз мно­гія ба­яц­ца, што гэты ін­цы­д­энт спы­ні­ць развіц­цё до­брай спра­вы і яр­кай іні­цы­я­ты­вы. Ін­шыя ві­на­ва­ця­ць ар­гані­за­та­раў аўта­ба­ёў. Так пры­ня­та: пас­тавіў под­піс – і за ўсё ў ад­ка­зе. Але на­тоўп цяж­ка ар­гані­за­ва­ць на­ват спе­цы­яль­на на­ву­ча­ным гэта­му люд­зям. Асаб­лі­ва, калі на­тоўп не хо­ча ар­ганізоў­вац­ца і кож­ны лічы­ць, што раз білет куп­ле­ны – зна­чы­ць, за ўсё за­пла­ча­на і ўсё мож­на!

Я – ды і вы, ду­маю, так­са­ма! – на­зіра­ла па­доб­ныя па­вод­зі­ны аст­ра­вец­кіх гле­да­чоў неад­ной­чы. Ча­мусь­ці цяж­ка ўяві­ць па­доб­нае ў сталіч­ным тэат­ры ці кан­ц­эрт­най за­ле, і на­ват на ма­са­вым ме­ра­пры­ем­стве.…

…Ід­зе кан­ц­эрт. Сур’ёз­ная му­зы­ка, нед­зі­цячыя пес­ні, кан­фе­ранс з двух­сэн­соў­ны­мі жар­та­мі… А ў за­ле – дзе­ці, пры­чым, як ця­пер пі­шу­ць у анон­сах, 3+. Я ўсё ра­зу­мею: маг­чы­ма, ба­ць­кам ці ба­бу­лям-дзя­ду­лям вель­мі ха­це­ла­ся па­гляд­зе­ць гэты кан­ц­эрт ці про­ста «вый­с­ці ў люд­зі», а сы­на, дач­ку, уну­ка не бы­ло з кім па­кі­ну­ць. Але ж нель­га ад ма­лых патра­ба­ва­ць, каб яны гад­зі­ну ці на­ват бо­лей спа­кой­на пра­сяд­зелі на ка­ле­нях у ба­ць­коў! Зра­зу­ме­ла, дзе­цям ста­но­віц­ца сум­на, яны па­чы­на­ю­ць ка­пры­зі­ць, хны­ка­ць, прасіц­ца на вулі­цу, а да­ро­слыя – іх су­па­кой­ва­ць, вы­вод­зі­ць з за­лы, пе­раш­ка­д­жа­ю­чы тым са­мым ін­шым гле­да­чам.

У леп­шым (ці са­праў­ды ў леп­шым?) вы­пад­ку дзе­ці па­чы­на­ю­ць тан­ца­ва­ць пе­рад сц­энай, а са­мыя сме­лыя ад­чай­на ўз­бірац­ца на­верх, да ар­ты­стаў. Да­ро­слыя з за­міла­ван­нем за гэтым на­зі­ра­ю­ць...

Тое ж ты­чыц­ца і кан­ц­эр­таў у ам­фіт­эат­ры ле­са­пар­ка, калі ба­ць­кі ад­праў­ля­ю­ць сваіх дзе­так па­тан­ца­ва­ць з ар­ты­ста­мі. Ча­мусь­ці ніх­то не ду­мае, што мі­лая сц­эна мо­жа скон­чыц­ца вя­лі­кай бя­дой, калі ар­тыст, за­ня­ты вы­ступ­лен­нем, не за­ў­ва­жы­ць пад на­га­мі ма­ле­чу.

Я ўжо маў­чу пра та­кую «дро­бязь», з якой, мне зда­ец­ца, усё і па­чы­на­ец­ца, як спаз­ненне на кан­ц­эрт на 5-10, а то і больш хвілін – гэта для аст­ра­вец­кіх гле­да­чоў ужо ста­ла нор­май; хад­ж­энне ту­ды-сю­ды пад­час дзей­ства на сц­эне; раз­мо­вы па тэле­фоне…

Мо­жа, люд­зям зда­ец­ца, што та­кія па­вод­зі­ны да­да­ю­ць ім аўта­рыт­эту, бо свед­ча­ць пра іх над­звы­чай­ную за­ня­тас­ць ці за­патра­ба­ва­на­сць? Але ня­хай яны не це­ша­ць ся­бе: та­кая непа­ва­га да ар­ты­стаў на сц­эне і гле­да­чоў у за­ле за­вец­ца ку­ды прас­цей: гэта – звы­чай­нае хам­ства! Якое па­чы­на­ец­ца з раз­моў па ма­біль­ніку пад­час кан­ц­эр­та ці спек­так­ля, пра­ця­г­ва­ец­ца вы­пі­хван­нем свай­го най­леп­ша­га ў све­це дзі­ця­ці на сц­эну, каб усе ма­глі аца­ні­ць яго «ўнікаль­на­сць», – а за­кан­ч­ва­ец­ца та­кі­мі дра­ма­тыч­ны­мі пад­зе­я­мі, як на аст­ра­вец­кіх аўта­ба­ях.

І яш­чэ добра, калі толь­кі та­кі­мі…

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.