HET VOORDEEL VAN DE DUIDELIJKHEID

De Standaard - - Vooraan - BART STURTEWAGEN

Het is nooit een goed idee om een ne­te­li­ge kwes­tie met on­deug­de­lij­ke ar­gu­men­ten te wil­len ont­mij­nen. Met een beet­je hy­po­cri­sie kwam je vroe­ger in het maat­schap­pe­lij­ke ver­keer vaak een heel eind, maar dat geldt van­daag niet meer. Ze­ker niet als er po­li­tiek­iden­ti­tai­re sym­bo­liek in het ge­ding is. Dan gaan de de­ci­bels om­hoog, ver­dwijnt elk ge­voel voor maat en ko­men half­zach­te op­los­sin­gen als een boe­me­rang te­rug.

In het zwem­bad­re­gle­ment in­schrij­ven dat li­chaams­be­dek­ken­de zwem­kle­dij, be­ter be­kend als de boer­ki­ni, ver­bo­den is om re­de­nen van vei­lig­heid en hy­gi­ë­ne, houdt maar stand tot een team vast­be­slo­ten men­sen­rech­ten­ad­vo­ca­ten er zich mee be­moeit. Dan gaat zo’n re­gle­ment bij de eer­ste ju­ri­di­sche toet­sing na­tuur­lijk de prul­len­mand in. Ook al heeft maar een heel en­ke­le ba­der ooit zo’n kle­ding­stuk van dicht­bij ge­zien.

Ge­meen­te­be­stu­ren die, zo­als die in Gent en Me­rel­be­ke, span­nin­gen of zelfs ge­weld in hun zwem­ba­den wil­len voor­ko­men door kle­dij­voor­schrif­ten op te leg­gen, zijn mis­schien te goe­der trouw, maar ze moe­ten wel met be­te­re ar­gu­men­ten ko­men. Dat is wat de Ant­werp­se sche­pen Fons Ducha­teau (N­VA) doet. Hij er­kent dat hy­gi­ë­ne er niets mee te ma­ken heeft. Voor hem en zijn par­tij gaat het over niets min­der dan on­der­druk­king van vrou­wen en kan daar­aan nooit wor­den toe­ge­ge­ven.

Dat heeft het voordeel van de duidelijkheid. Als er kern­waar­den van on­ze sa­men­le­ving in het ge­ding zijn, moet er ju­ri­di­sche klaar­heid wor­den ge­bracht. Maar aan die aan­pak zijn twee kan­ten. De rech­ter kan ul­tiem oor­de­len dat de boer­ki­ni geen kle­ding­stuk is, maar een re­li­gi­eus sym­bool dat on­ze sa­men­le­ving ern­stig be­dreigt, om­dat het in­gaat te­gen de ge­lijk­heid van man en vrouw. Maar zij of hij kan ook vin­den dat het he­le­maal niet zo’n vaart loopt, dat gods­dienst­vrij­heid pri­meert en dat een al­ge­meen ver­bod dus te ver gaat.

In af­wach­ting van de­fi­ni­tie­ve uit­spra­ken daar­over is het wel pas­send om in woord en daad de rechts­staat te res­pec­te­ren. Voor­af al aan­kon­di­gen dat maar één uit­komst aan­vaard­baar is en dat al­leen ‘we­reld­vreem­de’ rech­ters een boer­ki­ni­ver­bod kun­nen af­wij­zen, is niet con­se­quent. Zwaai­en met ‘nor­men en waar­den’ schept ook ver­plich­tin­gen.

Even goed mo­gen men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties zich eens be­ra­den over hun po­la­ri­se­ren­de aan­pak. Het win­nen van rechts­za­ken te­gen slor­di­ge ge­meen­te­be­stu­ren voelt mis­schien goed en dap­per aan, maar het is slechts het klei­ne­re werk. Men­sen, groe­pen en cul­tu­ren dich­ter bij el­kaar bren­gen, met be­grip en res­pect voor ie­ders ge­voe­lig­he­den, is nog iets an­ders.

Win­nen te­gen slor­di­ge ge­meen­te­be­stu­ren is slechts het klei­ne­re werk

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.