RU­ZIES KUN­NEN AM­BI­TIES N­VA DOORKRUISEN

De Standaard - - Vooraan - BART STURTEWAGEN

Dat er bar­sten ko­men in het suc­ces­mo­del, moet de lei­ding ter har­te gaan

Groei­en gaat niet al­tijd zon­der pijn. In de aan­loop naar de ge­meen­te­raads­ver­kie­zin­gen van 14 ok­to­ber krijgt de N­VA, ver­uit de groot­ste Vlaam­se par­tij, daar ruim­schoots haar deel van. Zes jaar ge­le­den moest ze al­le zei­len bij­zet­ten om haar plot­se op­gang te ver­an­ke­ren in lo­ka­le af­de­lin­gen en, waar mo­ge­lijk, in machts­deel­na­me. De­ze keer moet ze nog ho­ger mik­ken: het gaat om niets min­der dan de ves­ti­ging van haar roe­ping als volks­par­tij, ten kos­te van CD&V dat al sinds men­sen­heu­ge­nis die ti­tel draagt. Ver­deeld­heid en ru­zie in een stil­aan toch sig­ni­fi­cant aan­tal lo­ka­le af­de­lin­gen kun­nen de am­bi­ties van de par­tij doorkruisen.

Het zijn er net wat te veel: af­de­lin­gen waar­in be­stuurs­le­den na aan­sle­pen­de in­ci­den­ten uit de par­tij wer­den ge­zet of zelf op­stap­ten. Dat het in al die ge­val­len ook wel wat om per­soon­lij­ke frus­tra­ties draai­de, valt niet te ont­ken­nen. On­ge­twij­feld moest het in 2012 vaak wat te snel gaan en kwam dat een gron­di­ge se­lec­tie van echt po­li­tiek ta­lent niet ten goe­de. Al­licht spe­len ook van bui­ten­af niet te be­oor­de­len lo­ka­le fac­to­ren en ve­tes een rol.

Toch te­kent zich door­heen al die ver­schil­len­de ver­ha­len een ro­de draad af. De strak­ke cen­tra­le, wel­haast mi­li­tai­re lei­ding waar­mee de N­VA van­uit Brus­sel wordt be­stuurd, komt te vaak te­rug in het re­laas van be­trok­ke­nen om zo­maar te wor­den ge­ne­geerd. Net die dis­ci­pli­ne is een van de be­lang­rijk­ste suc­ces­fac­to­ren ge­weest in de snel­le op­gang van de par­tij. Het zat er bij de le­den en man­da­ta­ris­sen diep in dat eens­ge­zind­heid nood­za­ke­lijk was om de his­to­ri­sche door­braak om te zet­ten in fun­da­men­te­le ver­we­zen­lij­kin­gen. Dat er in dat mo­del meer en meer bar­sten lij­ken te ko­men, moet de par­tij­lei­ding ter har­te gaan.

Dat lijkt voor­als­nog niet het ge­val. Vaak zijn het net keu­zes van­uit het par­tij­hoofd­kwar­tier die de lo­ka­le span­nin­gen op scherp heb­ben ge­steld. Nieuw­ko­mers die plots de lei­ding over­ne­men, vaak van ou­de­re mi­li­tan­ten met een Volks­unie­stam­boom. Wat ze­ker ook speelt zijn de ru­we om­gangs­vor­men in een par­tij die het haar han­dels­merk heeft ge­maakt om, zelf­ver­ze­kerd of roe­ke­loos, over­al vij­and­schap op te roe­pen, met an­de­re par­tij­en, het mid­den­veld, de cul­tu­re­le sec­tor, de Gut­men­schen, de me­dia. Die toon wordt al te vaak ook in­tern ge­han­teerd en dat laat spo­ren na.

Op­mer­ke­lijk is dat de lo­ka­le scheur­ma­kers el­kaar be­gin­nen te vin­den. Daar nu al een le­vens­krach­ti­ge po­li­tie­ke be­we­ging in zien, is ruim­schoots voor­ba­rig. Maar het ver­schijn­sel af­doen als on­be­te­kend zou po­li­tiek niet ver­stan­dig zijn.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.