Em­ma Plas­schaert treedt uit de scha­duw van Van Ac­ker

Em­ma Plas­schaert won vrij­dag als eer­ste Bel­gi­sche zeil­ster WK­goud in de La­ser Ra­di­al­klas­se. ‘Door het af­scheid van Evi Van Ac­ker is Em­ma ten volle ont­ploft.’ Maar wie is de nieu­we we­reld­kam­pi­oe­ne?

De Standaard - - Sport - PE­TER ROSSEL MARC VERMEIREN

BRUS­SEL I Al die ja­ren ope­reer­de de 24­ja­ri­ge Plas­schaert in de scha­duw van Evi Van Ac­ker, een po­si­tie die uit­ein­de­lijk meer vloek dan ze­gen bleek. Met haar sur­plus aan er­va­ring, leef­tijd en pal­ma­res do­mi­neer­de Van Ac­ker die zus­ter­strijd. Haar af­scheid in sep­tem­ber van 2017 be­vrijd­de Plas­schaert, zo lijkt het. ‘Op dat mo­ment is Em­ma ten volle ont­ploft’, ver­klaart Jef Brou­wers, de sport­psy­cho­loog die haar be­ge­leidt. Plas­schaerts suc­ces­reeks sinds die be­wus­te sep­tem­ber­dag kan dat sta­ven: twee­maal zil­ver en een­maal goud in een We­reld­be­ker, aan­ge­vuld met Eu­ro­pees brons én WK­goud. ‘On­mis­ken­baar is er een link tus­sen die re­sul­ta­ten en het te­rug­tre­den van Evi’, al­dus Brou­wers. ‘Zij was een muur waar­te­gen Em­ma ja­ren­lang heeft moe­ten op­bok­sen zo­als de con­cur­ren­ten van Ed­dy Mer­ckx dat ook ken­den. In een hand­vol maan­den is ze echt door­ge­stoomd naar de ab­so­lu­te top.’

Con­cen­tra­tie

Wat een dag ken­de Em­ma Plas­schaert. In het Deen­se Aarhus zeil­de ze naar WK­goud. Dat België met­een ze­ker is van een olym­pi­sche start­plaats én haar Au­stra­li­sche vriend Mat­thew We­arn WK­zil­ver won, wa­ren aar­di­ge bo­nus­sen. In de tien re­gat­ta’s van het WK ein­dig­de Plas­schaert nooit die­per dan een vijf­tien­de plaats. ‘Mijn con­cen­tra­tie en mijn re­gel­maat heb­ben me naar het goud ge­leid’, sprak ze. ‘Ik heb dit jaar hard ge­werkt om zo con­stant mo­ge­lijk te pres­te­ren, ook al was dat niet ge­mak­ke­lijk met die wis­se­len­de om­stan­dig­he­den.’

Plas­schaert is een kind van de zee. Haar va­der Bart Plas­schaert was twin­tig jaar lang voor­zit­ter van de Oos­tend­se Wa­ter­sport­club, waar­door ze al op jon­ge leef­ tijd in een zeil­bootje kruipt. Va­der leert haar de eer­ste be­gin­se­len van de sport, maar laat de ver­de­re coa­ching aan an­de­ren over. ‘Een su­per­ta­lent was Em­ma niet,’ her­in­nert hij zich, ‘maar ze was veel ge­dre­ve­ner dan an­de­re kin­de­ren.’

Om­dat België on­vol­doen­de wed­strij­den biedt, moet het jon­ge ta­lent naar bui­ten­land­se com­pe­ti­ties. Om aan de op­lo­pen­de ver­voers­kos­ten het hoofd te bie­den, koopt het ge­zin sa­men met an­de­re clubou­ders een trai­ler die zes bo­ten te­ge­lij­ker­tijd kan ver­voe­ren. ‘Ik heb be­wust nooit be­re­kend wat die in­ves­te­rin­gen ons ge­kost heb­ben’, stelt pa­pa Plas­schaert. ‘An­ders zou je daar­mee ge­stopt zijn. Maar goed, als je doch­ter dan een WK wint, daar kan geen geld te­gen­op.’

De fa­mi­lie ge­bruikt wel een char­man­te ma­nier om het bud­get te spij­zen. Haar twee zus­sen her­ wer­ken de ou­de zei­len tot hand­tas­sen of hoe­zen, een fa­mi­lie­pro­ject dat jaar­lijks zo’n 4.000 eu­ro op­brengt. ‘Net ge­noeg om nieu­we zei­len te ko­pen.’

Eén dag, één kop­pel, twee me­dail­les. Plas­schaerts Au­stra­li­sche vriend Mat­thew We­arn won gis­te­ren zil­ver in de La­ser Standard­klas­se. Ze ken­nen me­kaar al zo’n vier jaar, maar on­der­hou­den nood­ge­dwon­gen voor­al een re­la­tie op lan­ge af­stand. Mu­tu­al coa­ching, ver­klaart Jef Brou­wers. ‘Ze ma­ken me­kaar be­ter’. Ook va­der Bart be­seft: ‘Een an­der kop­pel zou zo’n ex­tre­me uit­hui­zig­heid nooit over­le­ven, maar ze kun­nen me­kaar zien op wed­strij­den.’

De naam van haar web­si­te, Track To To­kio, toont het gro­te doel. In Ja­pan 2020 wil ze uit­blin­ken. De­ze WK­tri­omf ver­ze­kert België al­vast van een olym­pi­sche start­plaats. Wie die zal in­vul­len, moet la­ter nog be­paald wor­den, maar het lijdt wei­nig twij­fel dat Plas­schaert België daar zal ver­te­gen­woor­di­gen. Om­dat in de La­ser Ra­di­al­klas­se elk land slechts één boot mag af­vaar­di­gen, had ze als acht­ste op de we­reld­ran­king een se­lec­tie voor Rio 2016 ge­mist. ‘Een dip­je’, noemt va­der Bart het. Niet om­dat Van Ac­ker, toen nog pri­ mus, naar Bra­zi­lië trok, wél om­dat min­de­re con­cur­ren­ten uit an­de­re lan­den toch moch­ten gaan.

Bui­ten­lucht

Plas­schaert woont en stu­deert in Gent, waar ze aan de uni­ver­si­teit een ba­che­lor in ge­o­me­ti­ca en land­meet­kun­de heeft ge­haald. Mo­men­teel volgt ze een scha­kel­pro­gram­ma voor in­ge­ni­eur bouw­kun­de. ‘Om­dat zij, zo ge­wend aan de bui­ten­lucht, liefst niet te veel tijd ach­ter een bu­reau wil door­bren­gen’, ver­klaart haar va­der. In de aan­loop naar To­kio 2020 zal het zei­len so­wie­so haar agen­da steeds meer gaan do­mi­ne­ren. Zo trekt ze vol­gen­de maand al naar de baai van Eno­s­hi­ma, waar de olym­pi­sche wed­strijd plaats­vindt. Het wordt een maan­den­lan­ge trip naar Ja­pan en Au­stra­lië.

Ge­mid­deld zit ze 240 da­gen per jaar in het bui­ten­land. ‘Part of the ga­me’, ver­klaart va­der Bart. ‘Het maakt van haar een on­ge­loof­lij­ke ster­ke ma­dam.’ Op de ka­len­der ten hui­ze Plas­schaert staat maan­dag 13 au­gus­tus al lang met rood om­cir­keld. Dan keert Em­ma nog even te­rug naar huis. ‘Dat wordt let­ter­lijk de eer­ste dag van 2018 waar­op de he­le fa­mi­lie sa­men zal zijn.’

‘Re­gel­maat en con­cen­tra­tie heb­ben me naar goud ge­leid’ EM­MA PLAS­SCHAERT We­reld­kam­pi­oe­ne La­ser Ra­di­al

© Pe­dro Mar­ti­nez/sailing ener­gy.

Plas­schaert mag in het Deen­se Aarhus zwaai­en met de Bel­gi­sche vlag. Ze staat als eer­ste Bel­gi­sche ooit he­le­maal bo­ven­aan op het po­di­um van een WK zei­len.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.