OP­NIEUW

De Standaard - - Vooraan -

In een stad die ik niet goed ken, liep ik een soep­bar bin­nen. Het was voor­bij de mid­dag, het was er rus­tig. Ach­ter de pot­ten soep, de uit­bun­di­ge groen­te­scho­tels en het zorg­vul­di­ge as­sor­ti­ment aan ge­va­ri­eerd ge­bak, glun­der­de een man in een kook­schort van rim­pel­loos zwart le­der. Ge­ïn­ti­mi­deerd – door het aan­bod en door het le­der – maak­te ik zo snel mo­ge­lijk een keu­ze. Een avond­zon­ro­de pa­pri­kasoep, en die sa­la­de van veel en ook ge­gril­de ven­kel.

Hij vroeg of ik hem straks eer­lijk wou zeg­gen wat ik er­van vond. Dit was nog maar dag twee van zijn soep­bar en zijn nieu­we le­ven. De im­mo­ma­ke­laar had ge­noeg vast­goed ver­han­deld. ‘Ik ben hier he­le­maal op­nieuw be­gon­nen.’ Ik be­loof­de hem mijn eer­lijk­heid.

Ik heb een zwak voor nieu­we be­gin­nen. Je kunt er zo veel ein­des te snel af mee zijn. Ik heb ook nooit be­gre­pen waar­om van ein­de wel een meer­voud be­staat, en van be­gin niet. Je kunt veel ein­des be­le­ven, maar blijk­baar krijg je toch maar één be­gin. Al­tijd blij als men­sen zich van die gram­ma­ti­ca niets aan­trek­ken. Al­tijd on­der de in­druk van men­sen die zich­zelf op­nieuw kun­nen uit­vin­den. Ik vind het aarts­moei­lijk.

Ik zei hem naar waar­heid dat ik het erg lek­ker vond, en met na­me de ge­rook­te toets in de soep. Te laat be­dacht ik dat ik hem nog een kreuk­je in dat zwar­te le­der had moe­ten sug­ge­re­ren.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.