Al­le­maal gau­chis­ten, daar in het zui­den!

De winst van Eco­lo is geen truc van gau­chis­ten maar een bood­schap van ver­ant­woor­de­lij­ke men­sen, stelt BÉATRICE DEL­VAUX. De kie­zer heeft de po­li­tie­ke we­reld op de bran­den­de kwes­ties ge­we­zen: de pla­neet, ge­zon­de voe­ding, scho­ne lucht, meer le­vens­kwa­li­teit.

De Standaard - - Opinie & Analyse -

Waar­om heeft Eco­lo in het zui­den van het land ge­won­nen? Om­dat de RTBF op de avond voor de ver­kie­zin­gen zijn te­le­vi­sie­jour­naal be­gon met een ver­slag van het Ro­de Kruis over de ver­woes­ten­de ge­vol­gen van de kli­maat­ver­an­de­ring? Vol­gens de krant L’Echo is dat de uit­leg die na de ver­kie­zin­gen in het bu­reau van de MR werd ge­ge­ven. De par­tij ont­kent die in­ter­ne lezing van de fei­ten, maar de anek­do­te zegt veel over de ma­nier waar­op de op­mars van de groe­nen in Frans­ta­lig Bel­gië wordt ge­ïn­ter­pre­teerd, en niet al­leen door de li­be­ra­len.

De schuld van de me­dia? Dat is ei­gen­lijk nog de vrien­de­lijk­ste ver­kla­ring, want je hoort ook zeg­gen dat de groe­nen hun over­win­ning dan­ken aan de stem van vrou­wen die niets van po­li­tiek be­grij­pen, of van jon­ge­ren die al­les nog moe­ten le­ren. Een deel van de Vlaam­se po­li­tie­ke we­reld ziet de Frans­ta­li­ge stem­bus­uit­slag en de door­braak van de PTB en Eco­lo zelfs als een voor­bo­de van zijn erg­ste angst: de te­rug­keer van dui­vels ul­tra­links. Br­rr …

Wat een ont­ken­ning van de re­a­li­teit. En voor­al, wat een domme fout. Domme fou­ten, be­ter ge­zegd, in het meer­voud, die al­leen van kwaad tot er­ger kun­nen lei­den. En die tot over­maat van ramp slecht zijn voor de de­mo­cra­tie, net nu die met de­ze ver­kie­zin­gen weer wat kleur en elan heeft ge­kre­gen. Om vier re­de­nen.

Ten eer­ste heb­ben de groe­nen ge­won­nen om­dat de men­sen uit over­tui­ging voor hen stem­den, niet per on­ge­luk of uit dom­heid of uit vrou­we­lij­ke fri­vo­li­teit. Dat is een heel goed te­ken voor de vi­ta­li­teit van een de­mo­cra­tie die op haar re­tour leek. Veel kie­zers heb­ben wel­is­waar niet of ‘ex­treem’ ge­stemd, maar an­de­re heb­ben een dui­de­lij­ke, be­wus­te en de­mo­cra­ti­sche keu­ze ge­maakt om­dat ze vin­den dat de po­li­tiek nog al­tijd het le­ven kan ver­an­de­ren.

Ten twee­de zijn de Frans­ta­li­gen niet de domme leer­lin­gen van de ver­kie­zings­klas, want we zien de­zelf­de trends in Vlaan­de­ren, het Groot­her­tog­dom Luxem­burg, Ne­ der­land en Duits­land (waar ze niet naar de RTBF kij­ken).

Hun toe­komst

Ten der­de werd de stem voor groen ge­mo­ti­veerd door the­ma’s die het Frans­ta­li­ge kies­pu­bliek – van links tot rechts, van PS tot MR – veel be­lang­rij­ker vindt dan iden­ti­teit of mi­gra­tie. Men zal daar echt re­ke­ning mee moe­ten hou­den en niet al­leen op een schijn­hei­li­ge ma­nier, zo­als in de klucht rond de ker­nuit­stap, of met tac­ti­sche zet­ten, door te doen als­of men de groe­nen in een co­a­li­tie uit­no­digt om ze dan te ver­stik­ken.

En ten vier­de was de groe­ne golf voor een groot stuk te dan­ken aan jon­ge men­sen met al­le ach­ter­gron­den en al­le ide­o­lo­gie­ën, uit al­le mi­li­eus. Zij heb­ben de po­li­ti­ci heel dui­de­lij­ke doel­stel­lin­gen op lan­ge ter­mijn – voor hun toe­komst! – voor­ge­hou­den, want ze ge­lo­ven nog in de BÉATRICE DEL­VAUX

Is se­ni­or wri­ter bij Le Soir en co­lum­nis­te bij de­ze krant. In ‘Ta­bleaux Del­vaux’ schil­dert ze maan­de­lijks op groot can­vas ta­fe­re­len die haar be­roe­ren en ver­ont­rus­ten. macht van de po­li­tiek. In de­ze tij­den is dat op­mer­ke­lijk. En kost­baar.

De par­tij­en en po­li­ti­ci, man­nen en vrou­wen, moe­ten nu aan de ver­lei­ding weer­staan om zich­zelf er­van te over­tui­gen dat de groe­nen een over­win­ning van kor­te duur heb­ben ge­boekt. Ze moe­ten stop­pen met al­leen aan hun stra­te­gie voor de vol­gen­de ver­kie­zin­gen te den­ken. In plaats daar­van moe­ten ze de bood­schap van de kie­zers on­der ogen zien: de men­sen heb­ben meer voor een agen­da dan voor een par­tij ge­stemd. Ze heb­ben de po­li­tie­ke we­reld op de bran­den­de kwes­ties ge­we­zen: de pla­neet, de er­fe­nis voor on­ze kin­de­ren, ge­zon­de voe­ding, geen pes­ti­ci­den, scho­ne lucht, zach­te mo­bi­li­teit en meer al­ge­meen de le­vens­kwa­li­teit thuis, op het werk en in de stad.

En­ke­le we­ken voor de ver­kie­zin­gen kreeg ik op de re­dac­tie van Le Soir een jon­ge Brus­sel­se ad­vo­caat op be­zoek. Een groep jon­ge­ren, li­be­ra­len maar ook men­sen van an­de­re strek­kin­gen, was van plan een po­li­tie­ke par­tij te stich­ten om bij de Brus­sel­se ge­west­ver­kie­zin­gen op te ko­men. De wil tot po­li­tie­ke ac­tie is dui­de­lijk: jon­ge men­sen, in het be­gin van hun car­ri­è­re, zijn be­reid om hun wei­ni­ge geld en tijd te in­ves­te­ren en zelfs hun loop­baan op waak­vlam te zet­ten om een stads­pro­ject voor te stel­len dat de ge­zond­heid en het even­wicht van het le­ven van de men­sen eer­bie­digt. ‘In het pro­gram­ma van de MR is daar niets van te­rug te vin­den’, zei de ad­vo­caat, en ‘ik heb ja­ren in gro­te bui­ten­land­se ste­den ge­woond en ik be­grijp niet waar­om we hier niet de­zelf­de ini­ti­a­tie­ven voor de stad en de le­vens­kwa­li­teit kun­nen ne­men.’

Het lijkt wel of veel po­li­ti­ci en be­drijfs­lei­ders niet heb­ben ge­merkt dat niet al­leen eco­lo­gis­ten, maar ook veel jon­ge ka­der­le­den met pak en das – vaak hun ei­gen werk­ne­mers en me­de­wer­kers – de fiets ne­men en voor zach­te mo­bi­li­teit en een aan­ge­pas­te le­vens­wij­ze kie­zen. Dat jon­ge men­sen, vaak hun ei­gen kin­de­ren, geen ei­gen au­to heb­ben maar af en

toe een deel­wa­gen of een huur­au­to ge­brui­ken en dat ze niet meer par­keer­plaat­sen wil­len, maar meer open­baar ver­voer. De film De­main van Cy­ril Di­on il­lu­streert dat, maar te veel ver­ant­woor­de­lij­ken zien er slechts een mo­de­gril in, een hob­by voor het bak­fiets­volk. Ve­len van hen heb­ben die ode aan de ver­ant­woor­de­lij­ke ac­tie van in­di­vi­du­en, wijk­groe­pen en der­ge­lij­ke ten dien­ste van het over­le­ven van de soor­ten en van de mens niet eens ge­zien.

De groe­ne stem heeft dit ge­meen met de stem voor de PTB of voor Vlaams Belang: ze geeft een bood­schap die men niet mag in­stru­men­ta­li­se­ren of ne­ge­ren, maar moet be­grij­pen en voor­al be­ant­woor­den. Het ver­lan­gen naar een vi­sie op lan­ge ter­mijn en naar een col­lec­tie­ve strijd, een ech­te oor­logs­in­span­ning om de duur­zaam­heid van het mi­li­eu te ver­ze­ke­ren en de mens weer cen­traal te plaat­sen. Een waarschuwing voor de po­li­tiek en ook een smeek­be­de: wees dap­per, trans­for­meer on­ze maat­schap­pij. Dit is geen truc van gau­chis­ten maar een bood­schap van ver­ant­woor­de­lij­ke men­sen.

Niet na­ïef, maar drin­gend

Zal men de moed heb­ben om de fis­ca­le voor­de­len voor be­drijfs­wa­gens af te schaf­fen? Zal men de lu­ci­di­teit op­bren­gen om het ener­gie­be­leid, met zijn ge­brek aan co­ör­di­na­tie en aan een ge­meen­schap­pe­lij­ke, kor­da­te koers, weer fe­de­raal te ma­ken? Zal men het ener­gie­p­act dur­ven uit te voe­ren en de kern­cen­tra­les slui­ten? Het zijn slechts en­ke­le van de ve­le pun­ten. Maar die uit­da­ging, net als die van de mi­gra­tie, over­stijgt de par­tij­stel­lin­gen. Ze vraagt een ge­meen­schap­pe­lijk en glo­baal ac­tie­p­act, over de ide­o­lo­gi­sche en de taal­gren­zen heen. In een door het sim­plis­me van het po­pu­lis­me ge­do­mi­neer­de we­reld moet de moed col­lec­tief zijn om de uit­da­ging van de com­plexi­teit aan te kun­nen.

Is dat na­ïef ? Nee, het is drin­gend.

De groe­ne golf is voor een groot stuk te dan­ken aan jon­ge men­sen met al­le ach­ter­gron­den en al­le ide­o­lo­gie­ën, uit al­le mi­li­eus

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.