‘Ster­ven op de plan­ken is de mooist denk­ba­re dood’

De Standaard - - Het Beeld -

De baard die Fie­rens liet groei­en, werd zo ico­nisch dat hij in de aan­kon­di­gin­gen voor zijn op­tre­dens werd ge­bruikt. En dus bleef hij staan.

‘Ik ga iets spe­ci­aals doen’, had An­dy Fie­rens voor­af ge­zegd. De dich­ter be­doel­de dat hij nieuw ma­te­ri­aal zou bren­gen op het open po­di­um in de Aren­berg, maar 8 de­cem­ber 2008 zou om een an­de­re re­den in het ge­heu­gen blij­ven ge­grift. ‘Ik voel­de me mis­se­lijk en mocht daar­om als eer­ste op­tre­den. Doe ge­woon voort, dacht ik, nie­mand zal het merken. Maar mid­den­in een ge­dicht ging ik neer.’ Vol­gens het ver­haal dat hij ach­ter­af hoor­de, zou het pu­bliek eerst mas­saal ge­la­chen heb­ben, om daar­na te ver­stom­men.

Dat er zo­veel volk ter hulp schoot, is zijn red­ding ge­weest, be­seft Fie­rens. De or­ga­ni­sa­tie leg­de het op­tre­den stil en bel­de een am­bu­lan­ce, waar­na hij via veel om­we­gen in het Mid­del­heim­zie­ken­huis te­recht­kwam. Daar stel­de de dok­ ter een her­sen­bloe­ding vast door een ge­ne­ti­sche af­wij­king. ‘Blijk­baar heb ik rond­ge­lo­pen met een tijd­bom in mijn hoofd. De dok­ter zei: “Als we niet ope­re­ren, ga je dood. Er zijn twee op­ties: of­wel za­gen we je sche­del in twee, of­wel voe­ren we de in­greep uit via een ka­the­der in je lies.” “Het twee­de”, piep­te ik.’

Ico­ni­sche baard

De ope­ra­tie ver­liep voor­spoe­dig, maar Fie­rens zou nog ja­ren een wrak blij­ven. ‘Draai­e­rig­heid, even­wichts­stoor­nis­sen, sla­pe­loos­heid, pa­nie­k­aan­val­len: ik werd wak­ker in een li­chaam dat ik niet meer her­ken­de. Als­of ik een goe­de vriend ver­lo­ren was.’

Om­dat er niets aan hem te zien was, kon hij moei­lijk over zijn zor­gen pra­ten. ‘Ik dacht dat ik al­les wel kon kla­ren, maar het te­gen­deel was waar. Op weg naar de bak­ker moest ik plots uit­rus­ten op een bank. Tel­kens als ik mijn even­wicht ver­loor, vrees­de ik het erg­ste. Ik vond het ver­schrik­ke­lijk dat mijn twee kin­de­ren me zo moesten zien. Als het echt niet meer ging, huur­de ik en­ke­le da­gen een ka­mer. Om te schrij­ven, loog ik thuis. In de plaats daar­van ging ik op bed lig­gen, ver weg van al­les en ie­der­een.’

Toen de si­tu­a­tie on­houd­baar werd, koos Fie­rens voor de vlucht voor­uit. Hij stort­te zich op het schrij­ven en op­tre­den, tot zelfs in het ver­re Ja­pan, waar hij drie da­gen lang niet sliep en zijn ho­tel­ka­mer on­der­kots­te. ‘Buy the tic­ket, ta­ke the ri­de’ werd zijn mot­to, naar het cult­boek Fear and lo­a­thing in Las Ve­g­as. Maar de ener­gie die hij in het op­tre­den stak, ont­brak daar­naast – zelfs zich sche­ren kost­te te veel moei­te. De baard die Fie­rens liet groei­en, werd ech­ter zo ico­nisch dat ze hem in de aan­kon­di­gin­gen voor zijn op­tre­dens gin­gen ge­brui­ken. En dus bleef hij staan.

Laat­ste rond­je cham­pag­ne

Nu Fie­rens vol­le­dig her­steld is, blijft de baard het laat­ste zicht­ba­re aan­den­ken aan de moei­lij­ke pe­ri­o­de. ‘Met Ster­ven op de plan­ken wil ik de laat­ste tien jaar sym­bo­lisch af­slui­ten. Ik pro­beer­de vrien­den en fa­mi­lie nooit tot last te zijn met mijn pro­ble­men, maar toch zijn ze lang een juk ge­weest. De­ze voor­stel­ling is naast een hom­ma­ge dus ook een ma­nier om mijn ei­gen op­tre­den te vol­tooi­en.’

Hoe­wel, zelf op­tre­den zal Fie­rens niet. In Ster­ven op de plan­ken – een be­ne­fiet voor de dienst re­va­li­da­tie van het Mid­del­heim – praat hij de acts van an­de­ren aan el­kaar, zo­als Her­man Brus­sel­mans, Mau­ro Paw­low­ski en An­ne­lies Ver­be­ke. Zij bren­gen elk een ode aan een ar­tiest die op het po­di­um stierf, zo­als de ko­miek Tom­my Coo­per, die voor dui­zen­den kij­kers tij­dens een tv­op­tre­den een hart­in­farct kreeg, of to­neel­au­teur Mo­li­è­re, die on­wel werd tij­dens de op­voe­ring van zijn ko­me­die Le ma­la­de ima­gi­nai­re. Ook het or­kest van de Ti­ta­nic, voort­spe­lend op een zin­kend schip, pas­seert de re­vue.

‘Ster­ven op de plan­ken is de mooi­ste dood die een ar­tiest zich kan wen­sen’, zegt Fie­rens la­chend. ‘Als ik van­avond op­nieuw in el­kaar stuik, laat je me dus maar lig­gen. Eer­lijk, het was moei­lij­ker om wak­ker te wor­den en al­le shit te moe­ten mee­ma­ken.’ Met welk ge­dicht Fie­rens de­ze keer zou af­ron­den? ‘Ik wil voor de le­ven­den schrij­ven, niet voor de do­den. Ik denk dat ik een fles cham­pag­ne zou la­ten knal­len zo­als for­mu­le 1­cou­reurs na een ra­ce, om het pu­bliek te la­ven met een laat­ste rond­je.’

‘Ster­ven op de plan­ken’,

‘Draai­e­rig­heid, sla­pe­loos­heid, pa­nie­k­aan­val­len: ik werd wak­ker in een li­chaam dat ik niet meer her­ken­de. Als­of ik een goe­de vriend ver­lo­ren was’

© Fred De­brock

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.