Fem­ke Her­mans op zoek naar drie we­reld­ti­tels

De Standaard - - Sport -

Del­fi­ne Per­soon: ‘Ik heb nu geen pijn meer.’

Del­fi­ne Per­soon bokst van­avond in Ar­dooie te­gen de Ke­ni­aan­se Ju­dy Wa­guthii voor een ne­gen­de wereldtitel op rij bij de licht­ge­wich­ten. Maar al ja­ren voert ze ook strijd bui­ten de ring, op ver­schil­len­de fron­ten.

1.

April 2015: in haar bui­ten­land­se we­reld­ti­tel­kamp, in Zwit­ser­land te­gen Ni­co­le Boss, krijgt ze te gro­te hand­schoe­nen, ‘Chi­ne­se prul­len’. Per­soon wint, maar wordt na­dien nooit meer de ou­de. De wijs­vin­ger aan de rech­ter­hand en de pink aan de lin­ker­hand zijn ge­raakt. ‘Mijn lin­ker­pink zal voor al­tijd scheef staan. El­ke och­tend is die pink stok­stijf, kraakt al­les, ook na een zwa­re trai­ning. Na wat knij­pen komt al­les los­ser. En het be­lang­rijk­ste: ik heb nu geen pijn meer.’

2.

Ok­to­ber 2018: de do­ping­con­tro­leur staat ’s och­tends aan de deur, maar Per­soon heeft net ge­plast. Per­soon moet bo­ven­dien gaan trai­nen en daar­na wer­ken bij de spoor­weg­po­li­tie, haar hoofd­job. Een aan­tal on­ver­kwik­ke­lij­ke mo­men­ten vol­gen, er wordt ge­zocht naar een oplos­sing, maar het ein­digt er­mee dat de con­tro­leur mis­noegd ver­trekt en zegt dat Per­soon een ge­mis­te do­ping­con­tro­le kon ver­wach­ten. ‘Soms heb ik de in­druk dat ze den­ken dat wij mis­da­di­gers zijn, men­sen met een en­kel­band. Ter­wijl we net mee­zoch­ten naar een oplos­sing om toch een con­tro­le te kun­nen la­ten door­gaan.’

3. De do­ping­con­tro­leur Een gro­te­re boks­zaal

2017: Per­soon is al ja­ren op zoek naar een gro­te­re boks­zaal – haar club wordt steeds po­pu­lair­ der – en krijgt ge­wel­dig nieuws te ho­ren: de pro­vin­cie sub­si­di­eert haar, ze dient ook een dos­sier in bij de Vlaam­se over­heid voor een bij­ko­men­de bouw­sub­si­die. 2018: de Vlaam­se over­heid keurt de sub­si­die af. De bok­s­li­ga, be­trok­ken par­tij, zegt dat Per­soon niet met hen heeft over­legd voor­al­eer een dos­sier in te die­nen.

‘Bij­zon­der frus­tre­rend is dat we al­tijd moe­ten blij­ven vech­ten. Ik heb laf­fe ar­gu­men­ten ge­hoord van de bok­s­li­ga. Zo­als: “ze is een prof, wij sub­si­di­ë­ren geen prof­bok­sers”. Wij ge­ven niet op, we gaan door, ook al zul­len we nu zwaar­der moe­ten le­nen. Als die zaal er komt, zal die be­taald zijn met de in­kom­sten van mijn car­ri­è­re en zal ik mee­hel­pen om bok­sers te be­ge­lei­den. Het gaat over meer dan bok­sen. We ver­rich­ten meer so­ci­aal werk dan bij wij­ze van spre­ken het OCMW.’

4. Sub­si­dies

2014: Per­soon is in de vier ver­schil­len­de boks­bon­den we­reld­kam­pi­oe­ne, maar dat vol­staat niet om in aan­mer­king te ko­men voor sub­si­dies van de Vlaam­se over­heid. Re­den: bok­sen staat niet op de top­sport­tak­ken­lijst. ‘Mis­schien boks ik vol­gend jaar wel met een Waal­se li­cen­tie, wat houdt me nog te­gen? De Wa­len heb­ben me im­mers al en­ke­le ke­ren ge­vraagd: “Wil je op ter­mijn geen Waal­se vrou­wen­boks­ploeg be­ge­lei­den?” Als ik dat aan de Vlaam­se bok­s­li­ga voor­stel, krijg Nog een Bel­gi­sche gaat in de nacht van za­ter­dag op zon­dag in de VS ook op zoek naar we­reld­ti­tels. De 28­ja­ri­ge Fem­ke Her­mans (ne­gen van haar tien prof­kam­pen ge­won­nen en zo­wel kam­pi­oe­ne WBA als WBO World) bokst in Ca­li­for­nië te­gen Cla­res­sa Shields (23), in de klas­se van de mid­den­ge­wich­ten. Am­per ze­ven prof­kam­pen heeft de Ame­ri­kaan­se ge­bokst, maar ze heeft ze al­le­maal ge­won­nen. Ge­volg: Shields be­zit de we­reld­ti­tels WBC World, WBA World, IBF World. Die drie ti­tels kan Her­mans dus ver­o­ve­ren.

In de Sta­tes gaat men er van uit dat Shields, 77 van de 78 ama­teur­kam­pen ge­won­nen en ook twee­vou­dig olym­pisch kam­pi­oe­ne, on­ge­sla­gen blijft. ‘Cla­res­sa is ui­ter­aard de fa­vo­rie­te, maar ze is geen ech­te pun­cher en ook al ver­lies ik, dan zal ik ten­min­ste we­ten hoe goed ik wel ben’, zegt de 28­ja­ri­ge Her­mans. (rl) ik te ho­ren: “We heb­ben geen geld voor een apar­te vrou­wen­ploeg.” Vrou­wen coa­chen zou mij lig­gen. Als vrouw kan ik geen ven­ten­ploeg be­ge­lei­den, ik zou daar niet wor­den aan­vaard.’

5. Te ge­rin­ge com­mer­ci­ë­le waar­de

Per­soon droomt al lang van een kamp te­gen olym­pi­sche kam­pi­oe­ne Ka­tie Tay­lor. Als ze van­daag wint, zou die kamp er mis­schien ko­men in 2019. In het ver­le­den heeft de pro­mo­tor al en­ke­le ke­ren de boot af­ge­hou­den. Per­soon zou, in te­gen­stel­ling tot bok­sers uit gro­te boks­lan­den, com­mer­ci­eel niet in­te­res­sant zijn.

‘Je kunt niet zeg­gen dat ik te­gen Jan­ne­ke en Mie­ke heb ge­bokst, in­te­gen­deel. Ik ben nie­mand uit de weg ge­gaan en heb te­gen de bes­ten ge­bokst. Maar veel te­gen­stand­sters vra­gen geld van tv­rech­ten, die kan ik niet ga­ran­de­ren. In Ame­ri­ka pra­ten ze over Ka­tie Tay­lor, niet over mij. In­ter­na­ti­o­naal heeft zij meer uit­stra­ling, om­dat ze als En­gel­se veel tv­rech­ten kan ga­ran­de­ren. Of dat pijn doet? Neen, ik ben re­a­lis­tisch. Tja, waar­om zou een or­ga­ni­sa­tor voor mij in Ame­ri­ka een boks­match wil­len or­ga­ni­se­ren als ik geen tv­rech­ten mee­breng? Om­dat ik goed ben? In­te­gen­deel, dan zou­den ze mij ze­ker geen kans ge­ven.’

‘Maar mis­schien komt die droom­wed­strijd er nu toch. Tay­lor wil na­me­lijk zelf te­gen mij bok­sen. Haar ma­na­ger – niet de pro­mo­tor – zocht con­tact met ons, voor een kamp in Las Ve­g­as. Maar voor 10.000 eu­ro ga ik niet, ik laat niet met mijn voe­ten spe­len.’

6. De ou­der­dom

‘Ik ben op m’n 33ste nog meer een die­sel dan vroe­ger. Als we gaan lo­pen op het strand, moet ik eerst de an­de­ren la­ten gaan, maar als we daar­na trap­pen­lo­pen, raap ik ze al­le­maal op. Ik zal niet meer ster­ker wor­den, maar train nu ver­stan­di­ger. Vroe­ger zou ik zon­der om­zien in­sprin­gen als ze bij­voor­beeld spar­ring­part­ners no­dig had­den, dat doe ik niet meer. El­ke kamp kan de kamp te veel zijn, mis­schien ga ik nu knock­out… Als ik ver­lies, kan het ge­lijk mijn laatste kamp zijn. Maar ik ben nooit voor de leeu­wen ge­gooid, heb ver­stan­dig op­ge­bouwd. Ik laat mij niet ka­pot klop­pen.’

‘Als ik stop, zal ik niet moe­ten be­de­len: pa­pa, ma­ma, ik heb niets meer, mag ik thuis ko­men wo­nen? Thuis heb­ben ze mij al­tijd ge­pusht: wer­ken, wer­ken, wer­ken. Die in­stel­ling heeft mij ook ge­leerd om door te zet­ten, wel­ke strui­kel­blok­ken ook. An­ders was ik al­lang ge­stopt.’ (hjb, rl)

‘Mis­schien boks ik vol­gend jaar wel met een Waal­se li­cen­tie, wat houdt me nog te­gen?’

© In­ge Kinnet

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.