Grijs man­ne­tje

De Standaard - - Sport -

Hoe­wel de spits zelf ge­huld in een kort, blauw exem­plaar zijn da­ge­lijks brood ver­dient, dra­gen ten hui­ze An­toi­ne Griez­mann de vrou­wen de broek. Toen het goud­haan­tje van At­lé­ti­co Ma­drid in de len­ te het hof werd ge­maakt door Bar­cel­o­na, was het zijn echt­ge­no­te die The Clash en de sner­pen­de gi­ta­ren van Should I stay or should I go? in zijn hoofd het zwij­gen op­leg­de. Ze deed dat met een wel­ge­mikt zin­ne­tje: ‘Hier kan je ge­schie­de­nis schrij­ven, daar zou je een van ve­len zijn.’

Zus Maud Griez­mann (ooit ge­woon zus, ver­vol­gens pr­vrouw en in­mid­dels zaak­waar­neem­ster van GR7) blies de deal met Bar­cel­o­na af. An­toi­ne, die in het ge­heim al zijn woord had ge­ge­ ven aan de Ca­ta­la­nen, luis­ter­de ook naar zijn ee­ga – of was het zijn ego? Dat ge­beur­de mid­den in het WK, al had de Fran­se bonds­coach zijn spe­lers­groep ge­smeekt om trans­fer­be­slom­me­rin­gen ach­ter­we­ge te la­ten. Doods­bang was Di­dier De­schamps dat een com­bi­na­tie van zijn au­to­ri­tai­ re stijl, ge­rin­ge leng­te en een Rus­sisch de­ba­cle hem een la­wi­ne aan Na­ po­le­on­car­toons zou op­le­ve­ren.

Toch post­te Griez­mann op de ope­nings­dag van het WK een film op het in­ter­net, met als ti­tel La de­ci­sión. Er la­gen twee ver­sies op de plank, uit­ein­de­lijk liet de voet­bal­ler de ‘Ik blijf bij At­lé­ti­co’­va­ri­ant op de we­reld los. De pro­du­cer van het film­pje was Gerard Pi­qué, net als Vincent Kom­pa­ny we­reld­wij­ze ver­de­di­ger én ei­ge­naar van een tv­be­drijf. Een van de ico­nen van Bar­ça ver­dien­de dus een flin­ke bom dui­ten aan de woord­breuk van trans­fer­doel­wit num­mer een van zijn club – wel­kom in het voet­bal an­no 2018.

Zes, ze­ven jaar ge­le­den was het op­ win­dend hoe At­lé­ti­co Bar­cel­o­na en Re­al naar de kroon stak. Diego Si­me­o­ne bouw­de een ploeg die lak had aan het schoon­heids­ide­aal waar die puis­sant rij­ke clubs zich aan laaf­den, nuf­fig de neus op­ha­lend voor al wie hen daar niet in volg­de. Een ben­de boef­jes op stroop­tocht, zo voet­bal­de At­lé­ti­co, en daar kon je ei­gen­lijk al­leen maar voor val­len. De ploeg was het per­fec­te an­ti­do­tum voor het oe­ver­lo­ze dat soms in het ti­ki­ta­ka sloop – wie wil­de zien brei­en, ging wel bij oma op be­zoek. Si­me­o­ne was de be­ziel­de sa­ter die het Hei­li­ge Evan­ge­lie vol­gens Gu­ar­di­o­la met blo­te han­den te lijf ging. Nie­mand mis­gun­de hem in 2014 de ti­tel, be­haald op de slot­dag in Camp Nou, met een kop­bal­doel­punt van Diego Godín, ui­ter­aard op cor­ner. At­lé­ti­co was een ana­chro­nis­me, en on­be­wust dicht­te je de voet­bal­roes die ze ver­oor­zaak­ten eeu­wig­heids­waar­de toe: wie de tijd een­maal heeft ver­sla­gen, kan nooit meer stuk.

Het hielp dat At­lé­ti­co ge­huis­vest was in het af­tand­se Esta­dio Vi­cen­te Cal­derón. Een bouw­val in een bocht van de Man­za­na­res, de ri­vier die om Ma­drid heen kron­kelt, in een wat de­so­la­te uit­hoek van de stad, ver van de ma­jes­tu­eu­ze la­nen waar Reals thuis­ha­ven Ber­na­béu ligt. In­mid­dels is At­lé­ti­co ver­huisd, voet­balt het in de buurt van de lucht­ha­ven. Het com­fort is er gro­ter, je moet mee met je tijd, er is ruim plaats voor eet­stal­le­tjes, de me­tro stopt voor de deur, en­zo­voort. De Ue­fa heeft het Wan­da Me­tro­po­li­ta­ no zelfs uit­ver­ko­ren als are­na voor de fi­na­le van de Cham­pi­ons Le­a­gue op 1 ju­ni – de dag waar me­vrouw Griez­mann op doel­de, ide­aal om ge­schie­de­ nis te schrij­ven en dé ge­le­gen­heid voor man­lief om echt mee te din­gen naar de Gou­den Bal. Het klinkt al­le­maal fraai. Maar het kip­pen­vel is weg, ook ana­chro­nis­men heb­ben een houd­baar­heids­da­tum.

Het kan niet an­ders of An­toi­ne Griez­mann heeft zich zijn keu­ze al be­klaagd, lijdt aan gru­we­lij­ke fan­toom­pijn als hij Bar­cel­o­na ziet voet­bal­len. An­ders dan Ar­da Tu­ran in diens glo­rie­ja­ren past Griez­mann ei­gen­lijk niet bij At­lé­ti­co. Dat voel je aan het pu­bliek, dat mort als hij tem­ po­ri­seert, hij heeft nu een­maal niet de ex­plo­si­vi­teit om op zijn een­tje de boel te for­ce­ren. Griez­mann voet­balt op ver­stand, maar om iets uit zijn voet­bal­in­tel­lect te pu­ren, moet hij rond de zes­tien van de te­gen­stan­der han­gen, om daar met ver­nuf­ti­ge pas­jes te strooi­en. Si­me­o­ne be­seft dat, pluk­te op aan­ra­den van zijn ster­spe­ler Tho­mas Le­mar weg bij Mo­na­co, een drib­be­laar, goeie voet­bal­ler, fri­vo­le spe­ler. Le­mar had Griez­man­ns kom­paan moe­ten wor­den, maar na een paar maan­den At­lé­ti­co heeft hij al een me­ta­mor­fo­se on­der­gaan, is ook hij een dra­ver ge­wor­den. On­langs te­gen Bar­cel­o­na gaf hij op een uur tijd twee voor­waart­se pas­ses – twéé, zelfs de pre­Dort­mun­di­aan­se Axel Wit­sel deed nooit slech­ter.

In el­ke top­wed­strijd graaft At­lé­ti­co zich in, en wordt ook Griez­mann op­ge­vor­derd om mee zand­zak­jes in de loop­gra­ven te leg­gen. Een paar keer per match komt hij nog in kans­rij­ke po­si­tie aan de bal, maar dan moet het ook echt raak zijn. Griez­mann is bij At­lé­ti­co een darts­spe­ler die drie pij­len krijgt voor een one hund­red and eigh­ty, ter­wijl Mes­si er aan de over­zij­de een grab­bel­ton vol ter be­schik­king heeft. Dat brengt een on­men­se­lij­ke stress met zich mee.

Griez­mann werd der­de bij de ver­kie­zing van de Gou­den Bal. Dank­zij de Eu­ro­pa Le­a­gue met At­lé­ti­co, dank­zij de we­reld­ti­tel van Frank­rijk. In bei­de had zijn lin­ker­voet een ste­vig aan­deel, maar op­win­dend wa­ren die tri­om­fen niet. En nu draait het he­le­maal stroef, zit hij op­ge­slo­ten in de be­ton­gie­te­rij die At­lé­ti­co on­danks ve­le goe­de voor­ne­mens meer en meer ge­wor­den is. En be­ton kleurt grijs, niet goud. Neen, ten­zij de Ma­dri­le­nen echt die fi­na­le in ei­gen sta­di­on ha­len – op dit mo­ment een on­waar­schijn­lijk sce­na­rio – ein­digt Gri­zou het sei­zoen met een schei­ding: van At­lé­ti­co en/of van zijn vrouw.

Wat rest is nostal­gie, naar het pi­ca­res­ke At­lé­ti­co, op zijn ma­nier een lust voor het oog. Dat schelm­se, Ro­bin Hood­ach­ti­ge van het team is ver­dwe­nen, ook door de ver­hui­zing naar dat pom­peu­ze, glim­men­de sta­di­on. De fa­mi­lie Flod­der in een vil­la­wijk, daar ble­ven we ook niet mee la­chen.

Met A fish cal­l­ed Wan­da wel, na al die ja­ren nog steeds. Maar A sta­di­um cal­l­ed Wan­da, dat be­gint zo stil­aan op een hor­ror­film te lij­ken.

Fi­lip Joos

De fa­mi­lie Flod­der in een vil­la­wijk, daar ble­ven we ook niet mee la­chen

© Ja­vier So­ri­a­no/afp

An­toi­ne Griez­mann heeft nu een­maal niet de ex­plo­si­vi­teit om op zijn een­tje de boel te for­ce­ren.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.