STA­REN

De Standaard - - Vooraan -

Mijn wang brand­de. Ik stond in een wacht­rij en voel­de plots mijn lin­ker­wang en oor tin­te­len. Jeu­ken. Ik pro­beer­de het weg te wrij­ven. Luk­te niet. Het be­gon me te da­gen. Het was ie­mands blik die ik voel­de. Ik keek om, recht in de ogen van een vrouw, schuin ach­ter mij, in de an­de­re wacht­rij. Ze keek vlug weg.

Het is uit­ge­breid on­der­zocht. Dat ge­voel waar­door je weet dat ie­mand je aan­staart. De evo­lu­ti­o­nai­re lo­gi­ca is hel­der. Ge­fixeerd aan­ge­ke­ken wor­den, be­te­kent aan­ge­val­len wor­den. Ge­vaar. Maar het ge­voel is nooit zwart­op­wit be­we­zen of ver­klaard, dus ge­con­tes­teerd. On­be­we­zen of on­ver­klaar­ba­re ge­voe­lens zijn fan­ta­sie­ën.

‘Je ont­houdt al­leen maar die ke­ren dat het klopt. Al die ke­ren dat je voor niets om­kijkt, ver­geet je’, zei mij daar­over een al­les­be­hal­ve pa­ra­nor­ma­le vriend. ‘Die en­ke­le ke­ren zijn dus toe­val.’ Daar had je toe­val weer. Mijn fa­vo­rie­te fan­ta­sie. Is toe­val al ver­klaard?

In­tus­sen blijft mijn wang on­be­we­zen bran­den. Als ik de vrouw weer be­trap, voelt ze zich ver­plicht het sta­ren te ver­kla­ren. Ze komt me zeg­gen dat ik haar erg aan haar doch­ter doe den­ken. Die in San Fran­cis­co woont. Ze was op be­zoek ge­weest, om sa­men het jaar te ein­di­gen en te be­gin­nen, nu was ze weer ver­trok­ken. Ik glim­lach­te naar de nat­te ogen.

Een be­grij­pe­lijk sta­ren. Zon­der ge

vaar ook.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.