‘Ik kan me­zelf nu to­nen als les­bi­sche vrouw’

De Standaard - - Binnenland -

‘Ik had in mijn tie­ner­ja­ren geen rol­mo­del­len als les­bisch meis­je. Toen ik In­st­agram be­gon te ge­brui­ken, be­sef­te ik dat ik zelf zo’n rol­mo­del kon wor­den. Ik ben me be­gin­nen te pro­fi­le­ren en toon ook de re­la­tie met mijn vrien­din in mijn fo­to’s. Ik krijg nu veel be­richt­jes van jon­ge meis­jes die mij raad vra­gen, die zeg­gen dat ik hen in­spi­reer. Om­dat ik sim­pel­weg laat zien: ook ho­le­bi’s heb­ben een ge­woon le­ven.’

‘Los daar­van is de bo­dy po­si­ti­vi­ty­be­we­ging be­lang­rijk ge­wor­den voor mij: op In­st­agram is het mo­ge­lijk om re­a­lis­ti­sche fo­to’s te to­nen van ech­te li­cha­men. Dat is zo’n ver­a­de­ming. Toen ik 15 was, kre­gen we al­leen maar li­cha­men te zien in de Joe­pie en in lin­ge­rie­cam­pag­nes, li­cha­men waar­in je niets van je­zelf her­ken­de. Nu wordt het beeld ein­de­lijk rui­mer, en ik doe graag mee. Ik toon me­zelf zo­als ik ben: niet dik, maar ook niet dun, en ik heb wel­eens een puist. Ook daar krijg ik veel dank­ba­re re­ac­ties op.’

‘Een en­ke­le keer kwam er een bot­te re­ac­tie van een ke­rel: “je bent nog maar 24 en je hebt al hang­tie­ten”. Dat neem ik er dan maar bij. Op so­ci­a­le me­dia kun je nu een­maal mak­ke­lij­ker grof zijn dan in een echt ge­sprek. Maar die on­ge­remd­heid heeft een po­si­tie­ve keer­zij­de: je voelt je ook min­der ge­remd om ge­voe­li­ge din­gen te be­noe­men, din­gen die je in een ge­sprek mis­schien moei­lij­ker ver­woord krijgt.’

‘Ik merk dat zo’n on­li­ne om­ge­ving voor veel ho­le­bi­jon­ge­ren waar­de­vol is. Ze kun­nen er een be­schut­te plek cre­ë­ren om zich te to­nen. Ze kun­nen er kie­zen wie hen te zien krijgt, en kie­zen naar wie zij kij­ken. Dat heeft een mens toch no­dig: ie­mand om naar op te kij­ken, om in­spi­ra­tie bij te vin­den.’

‘Ik zit mak­ke­lijk an­der­half uur per dag op In­st­agram: ik kan daar zelf wel­eens van schrik­ken. Het is na­tuur­lijk een beet­je ver­sla­vend. Als ik ’s avonds met mijn lief iets ga doen, pro­beer ik er niet mee be­zig te zijn. En als ik over straat loop, zou ik ook wat min­der naar mijn te­le­foon wil­len kij­ken. Vroe­ger kon ik enorm op­gaan in mijn om­ge­ving: ge­bou­wen be­won­de­ren, fo­to’s ma­ken van stic­kers, mijn hoofd leeg­ma­ken … Dat mis ik nu wel.’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.