De stil­le­vens van Het Zes­de Me­taal

Het Mu­se­um voor Scho­ne Kun­sten in Ant­wer­pen zet­te de deur dit week­end even op een kier voor drie werf­con­cer­ten. Het Zes­de Me­taal hield er zes nieu­we num­mers bo­ven de doop­vont, ge­ba­seerd op even­veel schil­de­rij­en uit de col­lec­tie.

De Standaard - - Cultuur & Media - GEERT VAN DER SPEETEN © Se­bas­ti­an Ste­ve­niers Werf­con­cert Het Zes­de Me­taal. Ge­zien in het Ko­nink­lijk Mu­se­um voor Scho­ne Kun­sten in Ant­wer­pen, 11/1. De ep ‘Mees­ters’ is uit bij Un­day Re­cords

Wie een sneak­pre­view en avond­wan­de­ling door de toe­kom­sti­ge mu­se­um­za­len had ver­wacht, was er­aan voor de moei­te. Voor het werf­con­cert, meteen ook het re­lea­se­mo­ment voor de nieu­we EP Mees­ters, was al­leen een on­ver­warm­de, vol­le­dig ge­strip­te an­ti­cham­bre vrij­ge­maakt. Maar dat kon de pret niet druk­ken. De kou werd met glüh­wein be­stre­den, de gas­ten hiel­den mut­sen en sjaals bij de hand. Ook het en­thou­si­as­me van Het Zes­de Me­taal werk­te hart­ver­war­mend. De groep is één van de twin­tig am­bas­sa­deurs die het Ko­nink­lijk Mu­se­um voor Scho­ne Kun­sten (KMSKA) aan zich bindt als ar­tist in re­si­den­ce. Dit zij­pro­ject en op­dracht­werk heb­ben Wan­nes Cap­pel­le en de zij­nen met zicht­baar ple­zier aan­ge­pakt.

Pop en kunst gaan goed sa­men, we­ten we van hoes­ont­wer­pen van War­hol, Bank­sy, Bor­re­mans en ve­le an­de­ren. Maar zeld­zaam is de link met ou­de mees­ters. Front­man Cap­pel­le ging de uit­da­ging aan: nieu­we num­mers schrij­ven met de mu­se­um­col­lec­tie als di­rec­te in­spi­ra­tie­bron. Daar­voor bla­der­de hij niet zo­maar wat door de oeu­vre­ca­ta­lo­gus. Sa­men met co­tekst­schrij­ver Ro­bin Aerts dook hij in het de­pot, waar de schil­de­rij­en vaak zon­der ka­der in hun naakt­ste vorm te zien zijn. Het duo reis­de ook naar Ber­lijn voor Jean Fou­quet: diens be­roem­de Ma­don­na om­ge­ven door se­ra­fij­nen en che­ru­bij­nen werd er uit­zon­der­lijk verenigd met de an­de­re helft van het twee­luik. En naar Lon­den, waar Van Ey­cks on­af­ge­werk­te pa­neel­tje van de Hei­li­ge Bar­ba­ra tij­de­lijk was uit­ge­leend aan de Na­ti­o­nal Gal­lery.

Mar­tel­dood

Cap­pel­le toont zich in de nieu­we num­mers de ras­ver­tel­ler en ra­ke ob­ser­va­tor die we ken­nen. Het con­cert zet­te mij­me­rend in met ‘Vis in ver­zip’, ge­ba­seerd op het Stil­le­ven met vis van Cla­ra Pee­ters. De dro­me­ri­ge toet­sen­in­tro van Tom Pin­tens, waar­van de re­tro­kraak­jes ook toe­pas­se­lijk de schu­ren­ de ge­lui­den van een bouw­werf op­rie­pen, mond­de uit in puur taal­spel over het tries­te lot van een kar­per.

Het sne­di­ge ‘Maak mie niet af’ roept de mar­tel­dood van de be­keer­de Bar­ba­ra op, maar ook de on­vol­tooi­de staat van het schil­de­rij. ‘Ma­ria’, vrij naar Fou­quet, is te­ge­lijk een vro­me be­de om gra­tie en een ste­vig roc­ken­de sneer naar de op­dracht­ge­ver: de schat­be­waar­der Eti­en­ne Che­va­lier, die wei­nig flat­te­rend op het schil­de­rij is weer­ge­ge­ven. Het ba­di­ne­ren­de ‘Nie lijk oes’ kiest drie stand­pun­ten: dat van de bu­ren van Rik Wou­ters, de aan zich­zelf twij­fe­len­de kun­ste­naar en zijn mu­ze Nel. Drie keer is de con­clu­sie: de­ze ge­por­tret­teer­de, met zijn zwar­te oog­lap, had al­les over voor zijn kunst.

Op een ge­ïm­pro­vi­seerd scherm wer­den de kunst­wer­ken één na één ge­pro­jec­teerd. Maar vol­gens Wan­nes Cap­pel­le is die di­rec­te link geen must. De songs staan op zich­ zelf, vindt hij. ‘Ze doen op een an­de­re ma­nier naar kunst kij­ken dan het kunst­his­to­ri­sche ver­haal. En het staat ie­der­een vrij om er zijn in­ter­pre­ta­tie aan te ge­ven.’

Het meest valt dat op bij de song ge­ïn­spi­reerd op de in ge­dach­ten ver­zon­ken Ma­ria Mag­da­le­na van Quin­ten Mas­sijs. ‘Ver­he­ven’ mondt uit in een ode aan de vrouw, het soort in­tro­ver­te be­lij­de­nis­stroom waar Het Zes­de Me­taal een pa­tent op heeft. Ook Van Dy­cks Lans­steek wordt in ‘Le­vens­ge­vaar­lijk ge­wond’ op­ge­tild tot een exis­ten­ti­eel ni­veau, mooi ver­sterkt door ge­sam­ple­de trom­pet­klan­ken en de we­nen­de gi­taar van Fi­lip Wau­ters.

On­ge­fil­ter­de emo­ties

Naad­loos ging de ep­re­lea­se tij­dens het werf­con­cdert over in ver­trouwd ma­te­ri­aal. Het werd een klas­sie­ke set, pen­de­lend tus­sen bal­la­ds en groot­stads­rok, waar snee op zat. Met als uit­schie­ters het ha­me­ren­de cres­cen­do van ‘Ier bie oes (est goed)’, en een breed uit­waai­e­ren­de fi­na­le met ‘Toe nu maar’ en bis­num­mer ‘Ou­der ko­men’.

De pop­uplo­ca­tie, over drie jaar de nieu­we bi­bli­o­theek, was akoes­tisch niet op­ti­maal. Maar dat ex­tra tik­kel­tje rauw­heid pas­te wel bij de on­ge­fil­ter­de emo­ties, van per­soon­lij­ke songs die om com­pas­sie schreeu­wen. Cap­pel­le ver­oor­loof­de zich één scham­pe­re op­mer­king naar de lan­ge res­tau­ra­tie­fa­se. Bij het num­mer ‘Ach­ter zo­veel jaar’ wees hij naar de ka­le mu­ren: ‘Dit had ook over het mu­se­um kun­nen gaan. (fijn­tjes) Maar zie ’t is prach­tig ge­wor­den.’

Dich­ters, the­a­ter­ma­kers, mu­zi­kan­ten van het trom­bo­ne­en­sem­ble Ol­tre­mon­ta­no tot Stuff: het KMSKA heeft nog meer ar­tists in re­si­den­ce in pet­to. Het Zes­de Me­taal, dat nog meer con­cer­ten in de za­len en in de mu­se­um­tuin be­looft, toon­de zich al­vast een pri­ma am­bas­sa­deur. ¨¨¨¨è

Wan­nes Cap­pel­le toont zich in de nieu­we num­mers een ras­ver­tel­ler en ra­ke ob­ser­va­tor

Het Zes­de Me­taal speelt ‘Ver­he­ven’ voor de Ma­ria Mag­da­le­na van Quin­ten Mas­sijs.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.