De ge­hei­men van Mehdi Nem­mou­che

Van het Joods Mu­se­um tot de aan­sla­gen van Brus­sel en Pa­rijs

De Standaard - - Vooran - KA­REL MI­CHIELS

We zijn am­per 5 mi­nu­ten ver en Smith doet al met glans een pauw na. Het is een van zijn troe­ven, hoe hij met een on­weer­staan­ba­re mi­miek en de juis­te li­chaams­be­we­gin­gen men­sen, die­ren en plan­ten kan imi­te­ren. Of een cur­ ry­worst, als dat zo te pas komt. Ge­zon­de voe­ding is een van de the­ma’s die als van­zelf pas­se­ren in de im­mer aan­hou­den­de in­ner­lij­ke dia­loog die Tho­mas Smith pro­beert in te dij­ken. U weet wel: het stem­me­tje in het hoofd dat al­tijd kri­tiek heeft.

Nog geen kwar­tier in de show en Smith heeft al twee gro­te maat­schap­pe­lij­ke the­ma’s be­roerd: #me­too en ‘il­le­ ga­len’, een woord dat door ge­wen­ning niet eens meer in vraag wordt ge­steld, net zo­min als de il­le­ga­le sta­tus van de wiet­plant die hij uit­beeldt. Tho­mas Smith weegt zijn ei­gen fu­tie­le ge­pie­ker af te­gen de over­le­vings­strijd van Men­sen Met Ech­te Pro­ble­men, en de twaalf Thai­se voet­bal­ler­tjes in hun grot te­ gen de 15.000 kin­de­ren die ie­de­re dag ster­ven van de hon­ger.

Te zwaar op de hand voor een avond­je la­chen? Niet bij de­ze co­me­di­an, die zijn so­ci­ ale en spi­ri­tu­e­le be­schou­win­ gen met ge­mak kop­pelt aan al­le­daag­se ge­beur­te­nis­sen en ob­ser­va­ties. Hoe hij plots zat op­ge­scheept met twee ca­via’s die hem in al hun pas­si­vi­teit toch iets fun­da­men­teels ge­leerd heb­ben. Of hoe zijn kot­sen­de kat (imi­ta­tie!) hem op de ze­nu­wen werkt maar toch par­man­tig haar zin mag blij­ven doen. Het zijn her­ken­ba­re si­tu­a­ties die mooi aan­slui­ten bij het in­zicht dat hij met ons wil de­len, in es­sen­tie het uit­gangs­punt van co­me­dy: neem je­zelf (en ze­ker dat stem­me­tje) niet te ern­stig. Voor je het weet, sta je hard­op te­gen je­zelf te pra­ten of ga je, zo­als Tho­mas Smith, in dis­cus­sie met Wa­ze. Me­di­te­ren kan hel­pen maar het is geen won­der­mid­del, weet hij uit er­va­ring.

Smith gaat zo­als ge­brui­ke­lijk on­ge­dwon­gen in ge­sprek met en­ke­le men­sen op de eer­ste rij en geeft de in­druk dat hij de he­le voor­stel­ling im­pro­vi­seert. Dat laat­ste is al­leen de groot­ste co­me­dians ge­ge­ven. In die ca­te­go­rie doet Tho­mas Smith ons nog het meest den­ken aan de En­gel­se su­per­ster Ed­die Iz­zard: even grap­pig, even ex­pres­sief, even goed ge­ïn­for­meerd en even diep­gra­vend. We­reld­ni­veau, kort­om.

Tho­mas Smith: we­reld­klas­se.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.