Het goed be­waar­de ge­heim dat ie­der­een ken­de

In Zele over­treft de re­a­li­teit de fic­tie. Zelfs In­ter­pol zoekt mee naar de kunst­schat van me­neer pas­toor, die er mis­schien geen is.

De Standaard - - Binnenland - STIJN COOLS FOTO’S FRED DE­BROCK

ZELE I Twin­tig­dui­zend woor­den, goed voor 42 pa­gi­na’s op A4­for­maat. Op het voor­lo­pi­ge ti­tel­blad staan nog en­ke­le los­se no­ti­ties ge­krab­beld. De nieu­we roman van pas­toor Jan Van Raem­don­ck (61) uit Zele krijgt stil­aan vorm. Over de in­houd wil hij nog niet veel kwijt. Be­hal­ve dat de ver­haal­lijn zich ont­vouwt rond het schil­de­rij ‘Hei­li­ge fa­mi­lie’ uit zijn pa­ro­chie­kerk en de mo­ge­lijk­heid dat re­nais­san­ce­kun­ste­naar Mi­che­lan­ge­lo het pen­seel ge­han­teerd heeft.

Vo­ri­ge week vrij­dag­och­tend werd het doek ge­sto­len. Pas­toor Van Raem­don­ck dacht eerst dat het om een grap ging van zijn se­cre­ta­res­se – hij maakt zelf ook al eens graag een grap. Tot hij de le­ge schil­ders­ezel zag waar­op het doek van an­der­hal­ve me­ter bij een me­ter de avond er­voor nog pronk­te.

Pas­toor Van Raem­don­ck: ‘Ik heb met­een te­gen de po­li­tie ge­zegd dat ik de hoofd­ver­dach­te zou moe­ten zijn. Maar mijn boek is nog niet af, als pro­mo­tiestunt is het een paar maan­den te vroeg. De po­li­tie ging niet in op mijn op­mer­king. Ik ga mijn re­pu­ta­tie hier niet van af la­ten han­gen.’

De kunstroof als een plott­wist ver­wer­ken in zijn aan­ko­men­de roman is voor­lo­pig een brug te ver voor pas­toor Van Raem­don­ck. Hij koes­tert de hoop dat het werk een van de ko­men­de da­gen zal op­dui­ken. In

Re­tour van de Recht­vaar­di­ge Rech­ters, een van zijn vo­ri­ge ro­mans, boekt hoofd­in­spec­teur Va­leer Ver­p­laet­sen een ge­lijk­aar­dig suc­ces.

Bur­ge­mees­ter Hans Knop (CD&V) be­ves­tigt dat de lo­ka­le en de fe­de­ra­le po­li­tie naar­stig op zoek zijn. Zelfs In­ter­pol heeft een sig­na­le­ment de we­reld in­ge­stuurd. Bij het ter per­se gaan nog zon­der suc­ces.

Hon­derd ki­lo

‘De kro­niek van een aan­ge­kon­dig­de dief­stal.’ Zo vat Marc Ach­ten (71) het sa­men. Hij is een gods­dienst­le­raar op rust die graag ver­toeft in de be­wus­te Sint­Lud­ge­rus­kerk (‘Die schoon­heid, die stil­te, dat is wel­l­ness voor mij’). Daar doet de dief­stal geen af­breuk aan. Zijn the­o­rie: ‘Het schil­de­rij was aan­raak­baar en mee­neem­baar. Ge­le­gen­heid maakt de dief.’

De kerk is in­der­daad ru­di­men­tair be­vei­ligd. De­tails daar­over mo­gen niet in de krant. Wel dit: er wa­ren geen snuf­jes om de dief­stal van een kunst­werk dat po­ten­ti­eel hon­der­den mil­joe­nen eu­ro’s waard is te voor­ko­men. Het stond ten­toon­ge­steld op een schil­ders­ezel.

Pas­toor Van Raem­don­ck: ‘Over­dag was er al­tijd toe­zicht in de kerk. ’s Nachts wa­ren we in de over­tui­ging dat al­les goed af­ge­slo­ten was. Maar vei­lig­heid was wel een be­zorgd­heid.’

Bij het mon­ste­ren van de le­ge ezel maakt Pe­ter Slab­baert (56), die vrij­wil­li­ger is in de kerk, zich de be­den­king dat er min­stens twee per­so­nen no­dig zijn om een der­ge­lijk kunst­werk bui­ten te dra­gen. ‘Ik heb me­neer pas­toor eer­der nog ge­hol­pen om het schil­de­rij en de ezel te ver­plaat­sen. Dat ge­heel woog toch ze­ker 85 ki­lo, als het al geen 100 ki­lo is. Er was drie man no­dig.’

De ca­me­ra­beel­den die de af­ge­lo­pen da­gen zijn op­ge­do­ken van mo­men­ten na de dief­stal, to­nen een an­de­re re­a­li­teit. Daar­op is een ver­dach­te te zien die in een aan­pa­len­de straat een plat voor­werp op zijn rug en schou­ders torst. Het schil­de­rij wel­licht. Dat maakt de pis­te dat er een ge­spe­ci­a­li­seer­de ben­de ach­ter zit min­der waar­schijn­lijk. Tot opluch­ting van pas­toor Van Raem­don­ck. ‘Ik vrees­de al dat het in de brand­kast van een col­lec­ti­o­neur zou ver­dwij­nen voor de ko­men­de vijf­tig jaar.’

Be­min­de pa­ro­chi­a­nen

Som­mi­ge me­dia om­schrij­ven de mo­ge­lij­ke his­to­ri­sche waar­de van het schil­de­rij als ‘een goed be­waard ge­heim’. Dat is bui­ten de pre­ken op kerst­avond en kerst­dag ge­re­kend van pas­toor Van Raem­don­ck in an­de­re pa­ro­chies. Die om­schrijft hij nu als ‘een on­voor­zich­tig­heid’. Hij heeft er een af­beel­ding van het doek ge­toond om de bood­schap te dui­den dat het ge­loof op een zach­te ma­nier uit te oe­fe­nen is.

‘Ik heb de naam Mi­che­lan­ge­lo he­le­maal niet ver­meld. Wel heb ik ge­zegd dat het een zes­tien­de­eeuws schil­de­rij op hout is, mis­

‘Ik heb in mijn pre­ken de naam Mi­che­lan­ge­lo nooit ver­meld. Wel heb ik ge­zegd dat het een 16de­eeuws schil­de­rij op hout is, mis­schien van een Ita­li­aan­se groot­mees­ter’

PAS­TOOR JAN VAN RAEM­DON­CK

schien van een Ita­li­aan­se groot­mees­ter.’ Er wa­ren, zo schat hij, een dui­zend­tal toe­hoor­ders. Een der­tig­tal an­de­re men­sen ver­trouw­de hij wel zijn ver­moe­den toe dat het om een Mi­che­lan­ge­lo zou gaan. Ook wa­ren er ex­perts op de hoogte. Hij wijst nie­mand met de vin­ger.

Ere­se­na­tor Eti­en­ne Coore­man, door De

Tijd re­cen­te­lijk nog om­schre­ven als de peet­va­der van de klei­ne be­leg­ger, hoopt dat het werk snel bo­ven wa­ter komt. Meer dan vijf­tien jaar ge­le­den ver­kocht de be­ken­de Ze­le­naar het voor een zach­te prijs aan een vzw die aan de kerk ge­li­eerd is. Coore­man nam het zelf over van een on­der­tus­sen over­le­den dorps­ge­noot die met schul­den kamp­te. De man in kwes­tie haal­de het schil­de­rij in Brus­sel, waar het haast on­her­ken­baar zwart was. Een ze­ke­re broe­der And­re­as, die do­ceer­de op Sint­Lu­cas, zou een eer­ste res­tau­ra­tie voor zijn re­ke­ning heb­ben ge­no­men. Coore­man: ‘Ik was blij dat ik die man met schul­den kon hel­pen, maar voor het schil­de­rij had ik geen plaats meer.’

Groot­mees­ter of niet

De voor­bije da­gen zijn veel ex­perts aan het woord ge­weest om te be­na­druk­ken dat het voor­al niet om een Mi­che­lan­ge­lo zou gaan. ‘Veel te slecht om een Mi­che­lan­ge­lo te zijn’, zei ex­pert Ber­nard Ai­ke­ma (Uni­ver­si­teit van Ver­o­na) te­gen de VRT. ‘Niets met Mi­che­lan­ge­lo te ma­ken’, ver­klaar­de kunst­his­to­ri­cus Jan Van der Stock (KU Leu­ven) in De Mor­gen. Een the­o­rie is, zo blijkt uit na­vraag, dat het werk een ge­schil­der­de ko­pie zou zijn van Mi­che­lan­ge­lo. Of waar­schijn­lij­ker nog: een ko­pie van een ko­pie. Ver­der on­der­zoek is ver­eist.

Pas­toor Van Raem­don­ck zal het in zijn nieuw­jaars­speech al­vast heb­ben over de plot­se be­lang­stel­ling voor re­li­gi­eu­ze kunst. ‘Maar de die­pe­re be­te­ke­nis van het schil­de­rij is be­lang­rij­ker dan de he­le af­fai­re.’

Hij hoopt wel dat de speur­ders suc­ces­vol zijn, net zo­als zijn hoofd­in­spec­teur Ver­p­laet­sen. (Voor de ge­ïn­te­res­seer­den: hij vond ‘De Recht­vaar­di­ge Rech­ters’ in een ne­o­go­tisch al­taar in de Sint­Ger­tru­dis­kerk van Wet­te­ren.)

cri­me sce­ne.

De Sint­Lud­ge­rus­kerk in Zele,

ver­dwe­nen schil­de­rij.

Pas­toor Jan Van Raem­don­ck met een af­beel­ding van het

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.