Hoog tijd om het nieuws­an­ker te lich­ten

De tijd van het on­be­wo­gen, neu­tra­le nieuws­an­ker is voor­bij. De scherm­ge­zich­ten van de VRT wor­den nu ge­acht hun per­soon­lijk­heid te grab­bel te gooi­en op tv. Ge­steld dat ze er een heb­ben, na­tuur­lijk.

De Standaard - - Het Beeld - TOM HE­RE­MANS Xa­vier Ta­veir­ne: uit de kast dro­men. Han­ne Decou­te­re: dro­men waar­ma­ken. Goe­de­le Wach­ters: blij­ven dro­men.

Be­gin 1985 maak­te Mar­ti­ne Tang­he een we­reld­reis. Ze hield daar­van een dag­boek bij voor het week­blad Hu­mo. Om dat te vie­ren plaatste die kwa­jon­gen van een Guy Mor­tier een foto van haar op de co­ver. Op een strand, in bi­ki­ni. Ie­der­een sprak daar toen schan­de van, Mar­ti­ne Tang­he in de eer­ste plaats. Sinds­dien zijn er nog maar wei­nig in­ter­views met haar ver­sche­nen, om niet te zeg­gen geen. Mar­ti­ne Tang­he leest al veer­tig jaar het nieuws op de open­ba­re om­roep. De eni­ge zij­stap­jes die ze zich bij de VRT ooit per­mit­teer­de, wa­ren Volt en het Groot dic­tee der Ne­der­land­se Taal, want taal is zeg maar echt wel haar ding.

Nog zo’n in­sti­tuut van de VRT­nieuws­dienst was Ba­vo Claes. Claes was nieuws­an­ker van 1975 tot 2005, en de eni­ge uit­spat­ting die hij zich ooit ver­oor­loof­de, was een keer het nieuws le­zen zon­der das. Dat was in 1987, ten tij­de van de ramp met de Herald of Free En­ter­pri­se. Het was de eni­ge rim­pe­ling in zijn voor het ove­ri­ge, tja, rim­pel­lo­ze car­ri­è­re. Claes schreef, ter­wijl hij voor de nieuws­dienst werk­te, ook de roman Kraai, maar daar werd op de open­ba­re om­roep nau­we­lijks met een woord over ge­rept, laat staan dat er een zes­de­li­ge do­cu­men­tai­re over zou zijn ge­maakt, ge­naamd Ba­vo schrijft.

Vin­gers en te­nen

Om maar te zeg­gen: de tij­den zijn ver­an­derd. Nieuws­an­kers, en bij uit­brei­ding al­le scherm­ge­zich­ten van de VRT­Nieuws­dienst, zijn niet lan­ger de on­aan­tast­ba­re, ma­ni­a­kaal ob­jec­tie­ve, on­per­soon­lij­ke amb­te­na­ren die ze ooit wa­ren. Jan Be­caus moet de laat­ste zijn ge­weest (Jan doet aan spo­jt, stel u dát pro­gram­ma eens voor), toch tot hij ge­co­öp­ teerd se­na­tor voor de N­VA werd. Dat was tot voor kort de eni­ge car­ri­è­res­witch die van nieuws­an­kers werd ge­doogd, be­sef­fen we nu: ook Dirk Ster­ckx, Ivo Be­let en Sieg­fried Brac­ke gin­gen de po­li­tiek in voor je ‘goe­den­avond bes­te kij­kers’ kon zeg­gen.

In ie­der ge­val, Tho­mas Van­der­ve­ken, tot na­der or­der niet werk­zaam voor de VRTNieuws­dienst, heeft vo­rig jaar wat in gang ge­zet met Tho­mas speelt het hard, waar­in hij zijn droom na­joeg om het pi­a­no­con­cer­to van Ed­vard Grieg in de vin­gers te krij­gen. Nieuws­an­ker Han­ne Decou­te­re treedt mo­men­teel met haar mis­han­del­de te­nen in zijn voet­spo­ren: ze jaagt haar jeugd­droom na om pri­ma bal­le­ri­na te wor­den. Was Han­ne danst haar ei­gen voor­stel, of werd het haar van ho­ger­hand op­ge­dron­gen? Dat ko­men we wel­licht nooit te we­ten, maar Decou­te­re zei in de­ze krant wel dat er een stra­te­gie ach­ter zit: ‘Het be­leid van de VRT over nieuws­an­kers is in de loop der ja­ren wel wat ge­ë­vo­lu­eerd. We moe­ten geen smaak­ en geur­lo­ze aard­ap­pe­len meer zijn. We mo­gen wel een beet­je per­so­na­li­ty heb­ben. Niet te

veel, maar een beet­je mag.’

Ziel­tje bloot

Nieuws­an­kers met een geur­tje aan, dus. Of toch met een zweem van per­soon­lijk­heid. Het is vast de be­doe­ling dat het drem­pel­ver­la­gend werkt, en wie weet jon­ge­re kij­kers naar de VRT­jour­naals lokt. Dat zou wel­ge­ko­men zijn, want het kij­kers­pu­bliek van Eén, ook van de nieuws­pro­gram­ma’s, ver­ou­dert op zorg­wek­ken­de wij­ze.

Be­trok­ken­heid, emo­tie, vol­gens som­mi­gen ego­trip­pe­rij, het maakt al en­ke­le ja­ren op­gang. Björn Soe­nens, voor­ma­lig hoofd­re­dac­teur van Het jour­naal, had al de ge­woon­te zijn ziel (en nog wel meer) bloot te leg­gen in in­ter­views. In de slip­stream van de Soe­nens­doc­tri­ne, de ‘con­struc­tie­ve jour­na­lis­tiek’, wer­den scherm­ge­zich­ten gaan­de­weg uit­ge­speeld als meer dan lou­ter ver­slag­ge­vers. Denk aan Ru­di Vran­ckx, die in­tus­sen is uit­ge­groeid tot het ge­we­ten van de na­tie. Denk, als het over spo­jt gaat, aan Ru­ben Van Gucht, die in zijn een­tje de Ron­de van Vlaan­de­ren mocht fiet­sen en mi­nu­ten­lang Het jour­naal haal­de met een item over zijn hond Odet­te, smar­te­lijk over­le­den door ver­gif­ti­ging. Of denk aan Ka­ri­ne Claas­sen, die het niet droog hield tij­dens een re­por­ta­ge bij ar­me Afro­Ame­ri­ka­nen.

Er zijn ook ge­val­len waar­bij de per­soon­lij­ke in­steek van het scherm­ge­zicht wel de­ge­lijk iets toe­voegt. Zo haal­de Xa­vier Ta­veir­ne al­les uit de kast voor Voor de man­nen, een re­por­ta­ge­reeks over ou­de­re ho­le­bi’s en hun co­ming­out. Maar de na­ij­ver tus­sen scherm­ge­zich­ten ken­nen­de, komt er nog wat op ons af. Krijgt wel­dra elk nieuws­an­ker een ei­gen tv­pro­gram­ma? Wim De Vil­der had er al eens een­tje (Vijf jaar la­ter), maar wat met on­der meer Goe­de­le Wach­ters en An­ne­lies Van Her­ck? Stel­len ze zich te­vre­den met hun deel­na­me aan De slim­ste mens, of wil­len ze meer? We hoe­ven maar even aan de re­por­ta­ge­ma­ga­zi­nes van Ca­thé­ri­ne Moer­ker­ke op VTM te den­ken, om te be­sef­fen welk on­heil ons mo­ge­lijk nog te wach­ten staat.

Fri­vo­le zij­spron­ge­tjes in de car­ri­è­re zijn voor een tv­jour­na­list ove­ri­gens niet zon­der ge­vaar. Na­dat Freek Braeck­man en­ke­le ja­ren de talk­show Ca­fé Cors­a­ri had ge­pre­sen­teerd, vond hij zijn draai niet meer bij zijn te­rug­keer naar de nieuws­re­dac­tie. Op­nieuw an­ker wor­den zat er niet meer in. Daar­voor wa­ren een ont­lui­zings­pe­ri­o­de en een over­stap naar VTM no­dig.

Het is vast de be­doe­ling dat het drem­pel­ver­la­gend werkt, en wie weet jon­ge­re kij­kers naar de VRT­jour­naals lokt

© vrt

© vrt

© vier

© rr

Mar­ti­ne Tang­he: droom­va­kan­tie.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.