‘Ik vaar te­gen de stroom in’

De Standaard - - Het Beeld - LUT CLINCKE

Na en­ke­le maan­den in de luw­te is de Bel­gi­sche mo­de­ont­wer­per Kris Van Assche he­le­maal te­rug. In de Ope­ra Gar­nier stel­de hij gis­te­ren zijn al­ler­eer­ste col­lec­tie voor Ber­lu­ti voor. Het werd een veel­be­lo­ven­de start vol kleur en luxe.

Op de trap­pen van de Opé­ra Gar­nier ston­den de werk­ne­mers van het Ita­li­aan­se le­de­ra­te­lier van Ber­lu­ti op een rij , ge­kleed in brui­ne le­de­ren schor­ten en am­bach­te­lijk ge­maak­te le­de­ren schoe­nen. Res­pect voor het me­tier en de men­sen ach­ter het ar­ti­sa­na­le werk vor­men de ro­de draad die door de car­ri­è­re van Kris Van Assche loopt. Ook bij Di­or waar hij elf jaar ar­tis­tiek di­rec­teur van de man­ nen­col­lec­tie was. Na die pe­ri­o­de kwam hij in de be­ruch­te stoe­len­dans van 2018 te­recht: Vir­gil Abloh kwam bij Louis Vuit­ton in plaats van Kim Jo­nes, Kim Jo­nes in die van Kris Van Assche bij Di­or en Kris Van Assche op de stoel van Hai­der Ac­ker­mann bij Ber­lu­ti.

Hoe kijk je daar nu op te­rug?

‘Het hing in de lucht. Als je zo lang in een groep werkt, voel je zul­ke ver­schui­vin­gen aan­ko­men en ei­gen­lijk kwam de switch op het goe­de mo­ment. Bij mijn tien­de ver­jaar­dag bij Di­or had ik me al af­ge­vraagd wat de vol­gen­de stap kon zijn, het werd tijd om me­zelf op­nieuw uit te vin­den. Mo­de is per de­fi­ni­tie ver­an­de­ring. Ik heb bij Di­or de tijd ge­kre­gen om veel te kun­nen re­a­li­se­ren en een trouw team uit te bou­wen, van wie som­mi­gen mij ge­volgd zijn. An­toi­ne Ar­nault (ceo van Ber­lu­ti en zoon van Ber­nard Ar­nault, de di­rec­teur­ge­ne­raal van de over­koe­pe­len­de luxe­groep LVMH, red.) heeft mij warm kun­nen ma­ken voor de job. Ber­lu­ti was vroe­ger niet met­een het merk waar­over ik droom­de, maar de jo­bin­houd en de uit­da­ging wa­ren in­te­res­sant, en dat telt voor mij. Een an­de­re goe­de re­den om voor Ber­lu­ti te kie­zen, was dat het huis en­kel aan man­nen­mo­de ge­wijd is. Het is aan­ge­naam om na elf jaar ein­de­lijk de hoofd­rol te kun­nen spe­len – een groot ver­schil met Di­or Hom­me, dat de klei­ne broer is bin­nen het gro­te mo­de­huis.’

Ber­lu­ti en Di­or be­ho­ren tot de­zelf­de groep. Is de ma­nier van wer­ken ver­ge­lijk­baar?

groot­te mis­schien Ze zijn an­ders ge­struc­tu­reerd, de ac­cen­ten lig­gen ver­schil­lend, en qua luxe staat Ber­lu­ti nog een trap ho­ger dan Di­or. De know­how si­tu­eert zich op het vlak van ac­ces­soi­res, de kle­ding­di­vi­sie is heel re­cent. Op dat vlak is er nog veel te ont­gin­nen, wat het in­te­res­sant maakt. Hier heb ik een jong team dat voor­al re­search doet, een soort la­bo. Voor mij is het een nieu­we ma­nier van wer­ken. Er is bin­nen Ber­lu­ti ook min­der hi­ë­rar­chie. An­toi­ne Ar­nault is heel toe­gan­ke­lijk, ik hoef maar te sms’en en ik krijg bin­nen de vijf mi­nu­ten een ant­woord. Zo kan er heel snel ge­scha­keld wor­den.’

‘Di­or was daar­en­te­gen ge­for­mat­teerd, je moet re­ke­ning hou­den met de co­des van het huis. Dat heeft ook voor­de­len: wer­ken met re­gels is ge­rust­stel­lend, je hebt hou­vast. Bij Ber­lu­ti is luxe de eni­ge ro­de draad. Die vrij­heid kan ech­ter ver­lam­mend wer­ken en in het be­gin heb ik dan ook sla­pe­lo­ze nach­ten ge­had. Ik was bang voor het wit­te blad, maar die is juist no­dig om zelf een op­los­sing te zoe­ken. Als je die fa­se niet door­maakt, ris­keer je te blij­ven doen wat je ge­woon bent, iets wat je te­gen­woor­dig wel va­ker ziet bij wis­sels van ont­wer­pers. Dat is ook de re­den waar­om ik in ju­ni geen de­fi­lé ge­ge­ven heb: ik wou de tijd ne­men om mij te ver­die­pen in het merk. Ik heb de voor­bije acht maan­den din­gen kun­nen doen die ik bij Di­or nooit ge­daan heb. Het was een in­ten­sief tra­ject.’

Hoe ben je te­werk­ge­gaan om de Ber­lu­ti­man op ba­sis van zijn schoe­nen een ge­zicht te ge­ven?

‘Ik heb eerst al­le be­staan­de ele­men­ten prag­ma­tisch in kaart ge­bracht. Bij de start heb ik twee cap­su­le­col­lec­ties ge­cre­ëerd, bij wij­ze van op­war­ming. Aan de eer­ste kleef­de nog wat Di­or, je kan moei­lijk in en­ke­le we­ken elf jaar uit­wis­sen. De klik is er ge­ko­men toen ik in mei en­ke­le da­gen naar het ate­lier van Ber­lu­ti in Fer­ra­ra ge­trok­ken ben. Ik heb er on­der an­de­ren met Olga Ber­lu­ti ge­spro­ken, die een hal­ve eeuw cre­a­tief di­rec­teur was van het merk. “De Ber­lu­ti­man is een luxe­va­ge­bond, een re­bel”, zei ze. Dat ge­ge­ven maak­te het heel be­vrij­dend om te wer­ken. Ber­lu­ti mag best op­val­lend zijn, dat is al­tijd zo ge­weest. Het merk is ge­kend om zijn schoe­nen in op­val­len­de, ge­pa­ti­neer­de kleu­ren. Die tech­niek heb ik ver­taald naar de le­de­ren kle­dij. Tijd­lo­ze luxe wordt snel pas­se­par­tout, ik wil luxe met ka­rak­ter bren­gen. Ik heb re­so­luut de kaart van de ele­gan­tie ge­trok­ken. Ie­der­een staart zich nu blind op street­ en sports­wear. Op dit mo­ment vaar ik te­gen de stroom in, maar ik voel dat er stil­aan weer nood is een nieu­we soort ele­gan­tie. Daar­om zit ik hier op de juis­te plek.’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.