Cor­res­pon­dent blijkt po­ly­va­lent

De Standaard - - Revue - JO VAN DAM­ME

Björn Soe­nens, Ame­ri­ka­cor­res­pon­dent voor de VRT, heeft een plaat­ je ge­maakt. Hier­over la­ter meer. Eerst iets over zijn col­le­ga Jens Frans­sen. Het was al­weer een tijd­je ge­ le­den dat we de­ze knaap nog eens had­ den we­ten uit­pak­ken. In fe­bru­a­ri 2017 mocht Jens (in het zog van een de­le­ga­ tie van Vlaams Be­lang) op be­zoek bij de Sy­ri­sche dic­ta­tor Bas­har al­As­sad voor een ‘in­ter­view’ waar­van de he­le VRT­re­dac­tie ver­ze­ker­de dat het ‘ab­so­luut jour­na­lis­tiek ver­ant­woord’ was. Goed dat ze dat er­bij zeg­den.

De­ze week zat Jens in Af­gha­nis­tan. Em­bed­ded, zo­als dat heet: in het zog van het Bel­gisch le­ger dat daar de vre­de hand­haaft en de be­vol­king be­schermt te­gen de Ta­li­ban en an­der ge­boef­te. Dat luk­te nog niet he­lemáál, ge­ tui­ge de 30 tot 40 le­den van de vei­lig­heids­dienst die daar da­ge­lijks het le­ven la­ten. Des­on­danks had Jens het er reu­ ze naar zijn zin: hij kreeg een ech­te le­ ger­helm op en mocht met ech­te mi­li­tai­ren mee op nach­te­lij­ke pa­trouil­le. Jens ju­bel­de: ‘Uniek is dat! De Bel­gi­sche mi­li­tai­ren ge­brui­ken geen zicht­baar licht, maar toch zien ze! We staan hier in het aar­de­don­ker, mid­den de Af­ ghaan­se ber­gen en zon­der die nacht­kij­ ker is het eni­ge wat je ziet, de ster­ren­he­mel.’ U kan het al bij­na ra­den: mét die nacht­kij­ker, daar­en­te­gen.

Jens, met oog­jes die tin­tel­den van de op­win­ding: ‘Het twee­de dat me op­ge­val­len is: het moet ja­ren ge­le­den zijn dat ik nog zo’n kou heb ge­had, want die Af­ghaan­se nach­ten zijn ijs­koud.’

We vat­ten sa­men: ’s nachts, en ze­ker in de win­ter, is het don­ker én koud, daar op de gro­te Ring van Ka­boel. Twéé za­ken wa­ren Jens dus al op­ge­val­ len, en dan moest hij nog op dag­pa­trouil­le ver­trek­ken.

Het was rus­tig in het dorp waar de Bel­gi­sche dag­pa­trouil­le neer­streek. On­ ze Jon­gens wa­ren hier ove­ri­gens niet om te vech­ten (dat lie­ten ze aan de Af­ gha­nen zelf over), maar al­leen door hun aan­we­zig­heid was het hier al vei­li­ ger. Dat zei Jens. Dat be­ves­tig­de een Bel­gi­sche mi­li­tair. ‘We heb­ben hier al veel la­chen­de ge­zich­ten ge­zien.’ Maar voor wie er nog aan twij­fel­de, werd het ook nog eens ge­vraagd aan een 12­ja­rig meis­je dat daar uit ver­ve­ling wat zand en een ou­de hond voor zich uit liep te schop­pen. Dat trof: het meis­je deel­de mee dat de bui­ten­land­se mi­li­tai­ren vrien­den wa­ren ge­wor­den, ook al om­dat ze soms klei­ne ca­deau­tjes mee­brach­ten.

Toen kreeg ze een Co­ca­Co­la in de han­den ge­stopt en mocht ze op­zou­ten. Had­den de mi­li­tai­ren er nog een zak chips te­gen­aan ge­gooid, het kind had met ple­zier ook een pro­nos­tiek ge­daan voor AA Gent­An­der­lecht.(3­1, wordt dat mor­gen ove­ri­gens).

Tot zo­ver het ver­slag van­uit Af­gha­nis­tan. Voor de fans voe­gen we er graag aan toe dat Jens er als kind van droom­de om ooit Ru­di Vran­ckx te wor­den. Laatst­ge­noem­de be­vindt zich mo­men­teel ove­ri­gens in Je­men, waar hij pro­beert Ro­bin Ra­mae­kers, de ba­by­Vran­ckx van VTM, te snel af te zijn. Ra­mae­kers riep zich­zelf on­langs uit tot de eer­ste Bel­gi­sche jour­na­list die er­in was ge­slaagd Noord­Je­men bin­nen te ge­ra­ken. De Ru­di, voor één keer in snel­heid ge­pakt en bij­ge­volg wat in zijn gat ge­be­ten, stond twee da­gen la­ter ook in de hoofd­stad Sa­naa. Ken­ners vre­zen dat ginds de oor­log nu pas echt los­barst.

Wat slechts wei­nig men­sen we­ten: ook VRT­nieuws­an­ker Han­ne Decou­te­re heeft ja­ren­lang een on­ver­vul­de droom ge­koes­terd. Héél mis­schien hebt u er al iets van ge­hoord, of iets over ge­le­zen (de kans is klein), maar stoe­me­lings zendt Can­vas mo­men­teel de reeks Han­ne danst uit. Luis­ter nu: als kind wil­de Han­ne bal­le­ri­na wor­den. Maar ze mocht niet van thuis. Nu is ze 38, moe­der van twee kin­de­ren, met een vol­tijd­se job op de VRT. Tijd zat dus om nog eens 60 uur per week aan haar droom te wer­ken: op 12 fe­bru­a­ri wil ze in Brug­ge in het Con­cert­ge­bouw als so­lis­te Ro­meo en Julia dan­sen. Als Spor­za­jour­na­list Ru­ben Van Gucht op kos­ten van het werk zijn Ron­de van Vlaan­de­ren mag fiet­sen en Tho­mas Van­der­ve­ken een jaar krijgt om een pi­a­no­con­cert van Grieg in te stu­de­ren, dan mag Han­ne zich ook wel eens aan­stel­len. We moe­ten eer­lijk zijn, ze doet dat met ver­ve.

Wei­nig men­sen we­ten dat, maar se­ri­eus bal­let, dat is nog niet zo mak­ke­lijk. Je moet daar wat voor oe­fe­nen. Zo op de top­pen van je te­nen dan­sen, dat is zelfs re­de­lijk pijn­lijk. Ter illustratie liet Han­ne haar voe­ten fil­men. ‘Dan­sers­voe­ten’, leg­de ze uit. ‘Knob­bel­po­ten’, gru­wel­den wel­licht som­mi­ge Can­vas­kij­kers, zij het niet nood­za­ke­lijk de meer­waar­de­zoe­kers.

Mis­schien is dat nieuws voor u: maar bal­le­ri­na wor­den is een kin­der­droom voor Han­ne. Ook al is dat niet evi­dent voor een 38­ja­ri­ge moe­der van twee, met een vol­tijd­se job. Of zo­als Han­ne het ver­woord­de: ‘Het zou voor mij een droom zijn dat te mo­gen doen.’ Maar la­ten we niet in her­ha­ling val­len.

Op een be­paald mo­ment in de eer­ste af­le­ve­ring van Han­ne danst deel­de Han­ne mee, iet­wat ver­ras­send toch wel: ‘Het wordt kei­hard trai­nen, ik zal moe­ten vech­ten met een over­vol­le agen­da en pijn zal een deel van mijn le­ven wor­den. De­ze droom waar­ma­ken is mis­schien wel de groot­ste uit­da­ging waar ik ooit heb voor­ge­staan.’ Tiens!?

Op de droom­fa­briek VRT vin­den ze het al­le­maal best. Het past naar ver­luidt in de stra­te­gie van de open­ba­re om­roep om zijn jour­na­lis­ten als ‘per­soon­lijk­he­den’ te pre­sen­te­ren. Na­tuur­lijk moet nu op de nieuws­dienst niet ie­der­een te­ge­lijk met een ge­fnuik­te kin­der­droom ko­men aan­kak­ken. Al lo­pen er daar on­ge­twij­feld nog ver­dien­ste­lij­ke con­tor­si­o­nis­ten, slan­gen­be­zweer­ders en paal­dan­sers rond. Maar kin­der­dro­men krui­pen nu een­maal waar ze niet gaan kun­nen. De­ze week maak­te Björn Soe­nens be­kend dat hij sa­men met Gün­ther Neefs een sin­gle heeft op­ge­no­men: Lee Mar­vins Wan­de­ring Star (uit 1969). Goed? Tsjak er­op! De VRT­di­rec­tie ziet er geen gra­ten in: ‘Zo­lang het geen pro­bleem is voor de ge­loof­waar­dig­heid van de be­trok­ken per­soon.’ Ook tsjak er­op! Al­leen Han­ne Decou­te­re leek min­der en­thou­si­ast. Toen Björn de­ze week zijn plaat­je in pre­mi­è­re aan zijn col­le­ga’s wil­de la­ten ho­ren, schop­te ze hal­ver­we­ge het lied os­ten­ta­tief haar schoe­nen uit, en riep: ‘Wie wil er eens mijn dan­sers­voe­ten zien?’. Parbleu en hal­lux val­gus nog aan toe: dat was nu al ze­ker de vier­de keer die dag!

We vat­ten sa­men: ’s nachts, en ze­ker in de win­ter, is het don­ker én koud, daar op de gro­te Ring van Ka­boel

Ru­di Vran­ckx, Han­ne Decou­te­re, Björn Soe­nens, Jens Frans­sen: per­soon­lijk­he­den van de droom­fa­briek. © vrt en In­ge Kinnet

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.