De Standaard : 2019-01-19

Binnenland : 14 : 14

Binnenland

14 binnenland DE STANDAARD ZATERDAG 19, ZONDAG 20 JANUARI 2019 HOE EEN VIERVOETER MET PLATNEUS DE MENS TE SLIM AF IS Kogels voor de zwijnen Er waren gisteren liefst 120 mensen nodig om 16 everzwijnen af te schieten in het Meerdaalwoud bij Leuven. Toch spreken de jagers van een triomf. Een everzwijn neerknallen, is dat dan zo moeilijk? terwijl de jagers in hun bed liggen. In Wallonië zeker. Daar is nachtjacht verboden. In Vlaanderen mag dat intussen wel (onder strenge voorwaarden), maar jagers mogen geen nachtkijker op hun geweer plaatsen, wat het mikken lastig maakt. een beetje, laten de hond eventjes los en verplaatsen zich rustig naar de strategisch geplaatste hoogzitten. De bedoeling is dat ook het wild zich rustig in die richting verplaatst. De everzwijnen mogen zich niet opgejaagd voelen. Een ever in volle galop is heel moeilijk juist te schieten.’ ANN­SOFIE DEKEYSER Jagers met in hun woonkamer een trofee van een zelfgeschoten keiler (mannelijk everzwijn) met een paar stevige slagtanden, mogen op veel respect rekenen van hun collega’s. Die weten hoeveel geduld, precisie, frustratie, onversaagdheid en krassen van braamstruiken aan het dodelijke schot zijn voorafgegaan. Al jaren proberen jagers de everzwijnpopulatie in ons land onder controle te krijgen. Zonder veel succes. Hoe kan het dat een oerdier met een platneus zoveel gewapende jagers kan verschalken? Om te beginnen zijn everzwijnen meesters in verstoppertje spelen. ‘Van nature zijn het dieren die overdag actief zijn, maar ze hebben zich omgevormd tot nachtbrakers om jagers te ontlopen’, zegt Bart Meuleman van het Agentschap voor Natuur en Bos. Overdag verschuilen ze zich in een veilig nest, meestal in dichtbegroeid gebied. ’s Nachts scharrelen ze gretig rond, Brussel Tactisch spel Horen, ruiken en wegwezen Gisteren vond de jacht overdag plaats. De teams waren vrij evenredig verdeeld. 120 mensen tegenover naar schatting evenveel everzwijnen op het speelveld in Meerdaalwoud. Beide ploegen met een eigen tactiek. Het mensenteam bestond uit 50 jagers en 70 trackers. Ze kregen ook de hulp van speurhonden. Er is gekozen voor de stille drijfjacht. Maarten Goethals, woordvoerder van de Hubertus Vereniging Vlaanderen, legt die strategie uit: ‘De jagers gaan in een jachtkansel zitten, een hoge toren met een zitje. Daar zitten ze een paar uur stil tot het wild in het vizier komt. Intussen doen trackers alsof ze recreanten zijn die gewoon komen wandelen in het bos. Ze babbelen Ook team zwijn speelt al zijn troeven uit. Het zijn uiterst slimme dieren. ‘Veel evers sluipen stilletjes tussen de trackers door, die op acht meter van elkaar lopen’, vertelt Meuleman. ‘Ze hebben een fenomenaal gehoor en dito reukzin’, vult Goethals aan. ‘Ze horen en ruiken de mens veel eerder dan omgekeerd. Als de wind verkeerd zit, mag je zoeken wat je wil, je zal ze niet vinden. Bovendien hebben ze een ijzersterk geheugen. Plaatsen waar ze al eens beschoten zijn, laten ze links liggen.’ Er zijn groene gebieden waar niet mag worden gejaagd. Het lijkt alsof de evers die kaarten van plaatsen met een jachtverbod tot hun beschikking hebben. Ze houden zich daar graag op. Een everzwijn is een en al wilde oerkracht. ‘Zo’n mythisch dier schieten staat wel extra stoer voor een jager’, geeft Goethals toe. ‘Samen met het edelhert wordt het everzwijn gezien als écht wild. Zo’n gevaarte van 100 tot 150 kilo is een ware uitdaging. Sommige jagers hebben er wel wat schrik van. Er zijn al verschillende menselijke dijbenen opengereten door die slagtanden. Het is een kunst apart om een everzwijn te strekken.’ ‘Sommige jagers hebben er wel wat schrik van. Er zijn al verschillende menselijke dijbenen opengereten door die slagtanden’ MAARTEN GOETHALS Hubertus Vereniging Vlaanderen Pardon? ‘Strekken is jagersjargon voor neerschieten’, zegt Goethals. ‘Dat doe je nadat je een dier hebt aangesproken.’ Dat laatste klinkt beleefder dan het is. Het betekent: ‘Het wild lokaliseren, identificeren en nagaan of je het optimaal kan raken (in de flank, de longen of het hart). Daarvoor is een krachtiger wapen en groter kaliber kogel nodig dan bij de jacht op reeën, bijvoorbeeld.’ Het mag duidelijk zijn: een ever schieten is heel wat anders dan op fazanten of konijnen jagen. Over die laatste gesproken: evers kweken als konijnen. Dat verklaart deels hoe het kan dat België nu een aanzienlijke populatie everzwijnen kent, terwijl het dier hier tot rond 2008 niet meer voorkwam. Bovendien hebben ze zo goed als geen natuurlijke vijanden meer. ‘Wij dromen van de terugkeer van de lynx als roofdier’, verklaart Meuleman. ‘Strenge winters deden de populatie in het verleden slinken maar ook die hebben we niet meer. En intussen serveren landbouwers hun lievelingsmaaltijden op een schoteltje: maïs, tarwe, bieten … De evers smullen ervan.’ Tot ontsteltenis van de boeren, die hun gewassen compleet vernield terugvinden. Ook buurtbewoners klagen over schade aan hun omgewroete tuinen. De evers zijn ook een gevaar in het verkeer. Vandaar deze jacht. Met de Afrikaanse varkenspest had deze niets te maken. Die heeft Vlaanderen gelukkig (nog) niet bereikt.

© PressReader. All rights reserved.