De Standaard : 2019-01-19

Het Beeld : 38 : C6

Het Beeld

C6 DE STANDAARD ZATERDAG 19, ZONDAG 20 JANUARI 2019 O p zijn zestiende speelde Titus De Voogdt al mee in theaterstukken van Arne Sierens. Op zijn 39ste hopt hij met de energie van een tiener van televisie naar film en weer naar theater. Maar vandaag zijn we hier in zijn atelierwoonhuis in Gent voor de fictiereeks van Julie Mahieu en Jonas Geirnaert over een bankoverval die meer twists heeft dan een Chuck Berry­nummer. der en boef zijn. (lacht)’ ‘Theater is de kern van wat ik doe’, zei je vijf jaar geleden. Is dat nog steeds zo? ‘Ja en nee. Nee, want film en tv maken ook een groot deel van mijn werk uit. Ja, want nergens zit je zo dicht op het creatieproces als in theater. Ik heb met Studio Orka net de première van de voorstelling gehad, waarin ik een oude man speel. Je kan veel meer zelf beslissen in vergelijking met tv en film, maar het is ook moeilijker om afstand te nemen van wat je aan het maken bent.’ De dag, Craquelé In ‘De dag’ speel je een opvliegende bankovervaller, in de BBCreeks ‘The missing’ was je een pedofiel. Stoort het je dat je op tv vaak de slechterik bent? Je hebt meer het gevoel dat je in theater zelf je personage aan het maken bent? ‘Er zijn nu eenmaal acteurs die zich door hun fysiek beter lenen voor de rol van slechterik en blijkbaar ben ik daarbij. Ik heb intussen een hele waaier van boeven mogen spelen: van marginaal tot heel intelligent. Ik voel me er niet door beperkt, ook omdat ik in theater kan spelen wat ik wil.’ ‘Ja, en ook dat je personage meer fluïde is. Je kunt het de volgende dag altijd weer aanpassen. In theater mag een personage een goede en een slechte dag hebben, zoals in het echte leven. In tv en film niet. Het personage ligt vast.’ ‘Maar er zijn ook mengvormen. Ik heb net opgenomen, het vervolg van Jessica Woodward en Peter Brosens op Zij maken films op een theatrale manier, met een scenario dat half vastligt. Heel prettig.’ The barefoot emperor Je straalt iets heel energieks uit. Heeft het daarmee te maken? King of the Belgians. ‘Misschien. Het zijn ook fysieke rollen: een bankovervaller moet nu eenmaal snel kunnen lopen (lacht).’ Je kunt als bijna­veertiger nog doorgaan voor een twintiger. Vind je het fijn dat je er jonger uitziet? Hoeveel inspraak had je dag’ over je personage? bij ‘De ‘Het grote verschil tussen en veel andere tv­reeksen is dat het scenario bij uitstekend was en dat het ook zo goed als af was. Ik kan geen enkele aanspraak maken op de dialogen: alle eer gaat naar Julie en Jonas. Ik heb hoogstens een zinnetje hier en daar veranderd.’ De ‘Niet per se. Ik heb echt zitten wachten op het moment dat ik mijn eerste rimpels kreeg. Het mocht wel eens gaan komen, die meer mature rollen. Je kunt niet eeuwig een opgehitste drugsdealer spelen. Als ik toevallig nog eens een foto van vier jaar geleden zie en ik kijk daarna in de spiegel, dan zie ik rimpels en wallen die ik vroeger niet had.’ ‘Vroeger belden ze me alleen om de boef te zijn. Intussen ben ik al twee keer uitgenodigd voor een casting om een flik te spelen. Het is op niets uitgedraaid, maar ik hoop op een dag aan de goede kant te staan ‘Ik word ook nooit gevraagd om een vader te spelen, terwijl ik dat in het echte leven al elf jaar ben. Of nee, dat klopt niet. In een reeks van Wouter Bouvijn die straks op Eén komt, speel ik de vader van twee kinderen. Geen lieve mens wel. In de film was ik ook een vader, weliswaar eentje die ze de bak indraaien. Het moet blijkbaar altijd een combinatie van va­ dag De dag Je bent nooit naar de theaterschool gegaan, omdat je dat niet kon combineren met toeren voor Compagnie Cecilia. Heb je het gevoel dat je als acteur toch ergens iets gemist hebt? ‘Soms. Ik ben altijd verlegen als mensen met mij een gesprek willen aanknopen over Harold Pinter en Shakespeare, omdat ik over de grote theaterklassiekers niet zoveel weet als mensen die wel theaterschool hebben gevolgd.’ (lacht).’ (denkt na) De twaalf, Heb je er een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden? ‘Nee, dat niet. Ik heb het geluk gehad dat ik mijn opleiding heb gekregen van collega­acteurs en regisseurs. Van mensen als Marijke Pinoy, Johan Heldenbergh, Arne Sierens of Benjamin Verdonck.’ Rosie & Moussa Bij Compagnie Cecilia is Sierens niet langer artistiek leider. Hoe kijk je daar naar? ‘Arne en ik hebben fantastisch samengewerkt, twintig jaar lang. Maar de structuur zoals die was, was voor niemand werkbaar. Het is goed dat dat verandert. Arne zal ook nooit stoppen, hij blijft als freelancer stukken maken voor Cecilia. Op dit moment heb ik geen plannen voor een concreet project met Cecilia. Maar als ik een goed idee heb, dan is het een van de eerste theaterhuizen waarmee ik ga praten. Of dat dan met of zonder Arne is, zal de toekomst uitwijzen.’ ‘Het is een fabeltje dat je tijdens het vissen niets mag zeggen. De vissen horen je onderwater niet, hé’ Tussen natuur en techniek Terwijl hij vertelt, speelt hij met zijn vingers met een mes, weliswaar geen zelfgemaakt. Die hangen aan de keukenmuur, met tientallen. Dat hij handig is, weten we al sinds het Vier­programma waarin hij een loft inrichtte met recuperatiemateriaal. Hij aait het ebbenhouten heft van een groentemesje. ‘Je begint met het Plan B,

© PressReader. All rights reserved.