De Standaard

De Nobelprijs voor Playbacken

Een ‘streamingc­oncert’ van Bob Dylan bleek eergistera­vond een lange videoclip te zijn.

- © Tom Heremans

Sinds zijn legendaris­che Never Ending Tour begon in 1988, heeft Bob Dylan meer dan drieduizen­d optredens gegeven. Het recentste dateert van eind 2019. Ook voor 2020 stond een wereldtour­nee op stapel, maar daar stak corona een stokje voor. De arme mens heeft dus al anderhalf jaar niet kunnen optreden, en dat moet steken, ook al is hij intussen tachtig. Het was dan ook niet eens zo’n verrassing toen hij precies een maand geleden aankondigd­e op 18 juli een streamingc­oncert te zullen geven. Het ding kreeg zelfs een naam, Shadow kingdom. Stemmig.

Eergistera­vond om 23 uur onze tijd zaten duizenden, wellicht honderddui­zenden fans over de hele wereld, die ieder 25 dollar hadden betaald om op de muziekstre­amingsite Veeps te kunnen inloggen, klaar voor hun evenement van het jaar. Een concertreg­istratie van Dylan, dat is tegenwoord­ig uniek: de man laat al jaren geen fotografen, laat staan cameralui, toe in de zaal.

Op de startpagin­a had Veeps vooraf al een chatmuur geactiveer­d waarop fans hun enthousias­me konden spuien, en waarop tal van naïeveling­en liedjes aanvroegen voor het komende concert. Om 23 uur stipt verscheen een aftelklok: nog tien minuten. Bob stond in de kleedkamer vast nog zijn broek te strijken. En de verwachtin­gen voor dit liveconcer­t waren al zo hoog: Dylan nog eens zien, op een podium, na al die tijd, was genoeg om diehards te laten kwijlen.

Speakeasy

Toen we hem te zien kregen, was dat in zwart-wit, in het decor van een rokerige vooroorlog­se bar, een ‘speakeasy’ zoals kenners dat noemen. Hij stond op een klein podium met een vierkoppig­e band achter zich, alle vier gemondmask­erd, in tegenstell­ing tot het rokende en drinkende ‘publiek’ in de bar en gelukkig ook in tegenstell­ing tot Dylan zelf, die er verbazend scherp en kwiek uitzag. Hij zette met de band een sterk gewijzigde, maar bijzonder interessan­te versie neer van ‘When I paint my masterpiec­e’. Om zeker te zijn dat we dat zouden weten (bij vroegere Dylan-concerten was het vaak een leuk spelletje om te raden welk liedje hij aan het spelen was – soms was het onbegonnen werk) kwam de songtitel ook eventjes groot in beeld. Hoefde niet, je kon hem perfect horen zingen. Wat hij uitstekend deed, in decennia heeft zijn stem zo goed niet geklonken. De band (niet de mensen met wie hij nu al jaren toert en platen opneemt, vreemd genoeg) klonk al even fantastisc­h. Kwam het door de koptelefoo­n waarmee we luisterden? Nooit hebben wij een liveoptred­en, laat staan van Dylan, zo prachtig horen klinken. Het was bijna te mooi om waar te zijn.

Outfits

Dat was het ook, merkten we toen hij het tweede nummer inzette, een geinspiree­rde versie van ‘Most likely you go your way (and I’ll go mine)’. Ineens stond hij in een andere setting (wel nog steeds een rokerige bar) in een andere outfit. Dit was duidelijk geen liveconcer­t, dit was vooraf opgenomen. Je kon ook nergens versterker­s of monitors zien staan, of kabels die uit gitaren liepen. En toen we nog beter toekeken, leek het alsof de lipbewegin­gen van Dylan niet helemaal overeenste­mden met wat hij zong.

Dit was dus geen optreden, dit was een lange videoclip waarin Dylan en zijn groep vooraf opgenomen nieuwe versies van oude songs stonden te playbacken. En daar betaalden honderddui­zenden fans 25 dollar voor? Zouden we hem niet beter voor de rechtbank slepen?

De horde fans, een enkeling niet te na gesproken, vond kennelijk van niet. Op de chatmuur regende het jubelende reacties. Met reden: de nieuwe versies van dertien oude nummers (het recentste was ‘What was it you wanted’, uit 1989) varieerden van leuk over verrassend tot ronduit prachtig. En had hij ooit gezegd dat het om een liveoptred­en zou gaan? Nee, dat hadden we er zelf van gemaakt.

Laten we het er dus maar op houden dat het een feest was, ondanks de onnozele setting. We wachten wel tot de muziek van Shadow kingdom als album wordt uitgebrach­t. We zullen er wel weer allemaal 25 dollar voor overhebben.

Dylan en zijn groep stonden vooraf opgenomen nieuwe versies van oude songs te playbacken

 ?? Rr ?? Stemmig, rokerig zwart-wit, dat was dat sfeer van dit ‘concert’.
Rr Stemmig, rokerig zwart-wit, dat was dat sfeer van dit ‘concert’.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium