Veer­le De We­ver: “Winst of ver­lies, ik sta er om Bart te steu­nen”

Veer­le Heg­ge, ali­as me­vrouw De We­ver:

Gazet van Antwerpen Kempen - - VOORZIJDE PAGINA - PA­TRICK VAN DE PERRE

“De tijd die Bart en ik nu niet heb­ben om sa­men door te bren­gen, zul­len we wel in­ha­len wan­neer we al­le­bei met pen­si­oen zijn”, zegt Veer­le Heg­ge. De vrouw ach­ter de Antwerpse bur­ge­mees­ter Bart De We­ver (N-VA) stapt even uit de scha­duw. Even, want een haan­tje de voor­ste is Veer­le Heg­ge niet. Om­dat Ga­zet van Ant­wer­pen het zo be­leefd heeft ge­vraagd, maakt ze voor één keer een uit­zon­de­ring.

Veer­le Heg­ge (44) heeft voor het interview een kof­fie­bar in het ou­de cen­trum van Ant­wer­pen ge­ko­zen. Op het ta­fel­tje staat kof­fie met een pra­li­ne er­bij. Maar het stuk­je cho­co­la­de blijft on­aan­ge­roerd. “Van­daag niet. Met cho­co­la­de moet je ma­tig zijn”, zegt de bur­ge­mees­ters­vrouw.

An­ders dan Bart De We­ver zelf, oogt Veer­le Heg­ge ont­span­nen en uit­ge­rust. In haar agen­da staat dan ook geen on­op­hou­de­lij­ke stroom van ver­kie­zings­de­bat­ten en is het stem­ge­drag van de Ant­wer­pe­naar mor­gen min­der be­pa­lend voor de toe­komst.

“Zon­dag is ook voor mij een be­lang­rij­ke dag. Ui­ter­aard hoop ik dat Bart ook de vol­gen­de zes jaar nog bur­ge­mees­ter van Ant­wer­pen zal zijn. Ik er­vaar de­ze cam­pag­ne ui­ter­aard an­ders dan hij en op een gro­te­re af­stand. Maar dat be­te­kent niet dat het me niet be­zig­houdt.”

De kans is groot dat N-VA op­nieuw de groot­ste par­tij van Ant­wer­pen is en dat uw man bur­ge­mees­ter blijft. Wat gaat u in dat ge­val zon­dag­avond te­gen hem zeg­gen?

Eerst en voor­al moet ik pro­be­ren om bij hem in de buurt te ko­men. Op ver­kie­zings­avond is dat niet evi­dent en krij­gen er voor­al an­de­re men­sen voor­rang op mij. Dat zijn nu een­maal niet het soort van avon­den waar­bij je als echt­ge­no­te op de eer­ste plaats komt.

Maar bon: als ik de kans krijg om hem even te zien, zal ik hem ui­ter­aard ge­luk­wen­sen. Want ik weet hoe hard hij de af­ge­lo­pen ja­ren ge­werkt heeft voor de­ze stad.

En wat gaat u zeg­gen wan­neer het re­sul­taat te­gen­valt?

Ook dan zal ik er staan om Bart te steu­nen. Ie­der­een die po­li­tiek ac­tief is, weet dat hij of zij af­han­ke­lijk is van ver­kie­zings­re­sul­ta­ten en dat het vroeg of laat op­houdt. Bart zal on­ge­twij­feld te­leur­ge­steld zijn als de re­sul­ta­ten zon­dag te­gen­val­len, maar hij is ver­stan­dig ge­noeg om daar op een slim­me ma­nier mee om te gaan.

Heeft het bur­ge­mees­ter­schap van uw man uw ei­gen le­ven op zijn kop ge­zet?

Bart is al lan­ger dan 2012 po­li­ti­cus en druk­be­zet. Het is echt niet zo dat dat zes jaar ge­le­den plots an­ders is ge­wor­den. Door zijn bur­ge­mees­ter­schap zie ik hem zelfs va­ker dan in de pe­ri­o­de dat hij vrij­wel uit­slui­tend in Brus­sel werk­te.

Hoe ziet een ge­mid­del­de dag in het le­ven van de fa­mi­lie De We­ver er­uit?

Die ver­schilt niet zo­veel van het le­ven in een an­der ge­zin, hoor. Ja, Bart is niet veel thuis. Ze­ker tij­dens werk­da­gen zie ik hem meest­al al­leen ’s och­tends en in de la­te avond wan­neer hij thuis­komt.

On­der­tus­sen moet ik een ge­zin met kin­de­ren draai­en­de hou­den. En ie­der­een die kin­de­ren heeft, weet wat dat be­te­kent. Kijk, ja­ren ge­le­den heb­ben Bart en ik er lang over ge­spro­ken hoe we ons ver­de­re le­ven wil­den or­ga­ni­se­ren. Dat Bart voor een druk po­li­tiek le­ven had ge­ko­zen, wis­ten we toen al. En er was ook de in­ten­se wens om meer dan twee kin­de­ren te krij­gen. Daar­om heb ik be­slo­ten om te stop­pen met wer­ken en mijn ener­gie in ons ge­zin te ste­ken. Ik wil geen sleu­tel­kin­de­ren die na school in een leeg huis te­recht­ko­men om­dat hun va­der en moe­der nog aan het werk zijn. Ik weet dat er men­sen zijn die an­de­re keu­zes ma­ken en dat is hun goed recht.

Ik heb een op­lei­ding beel­den­de kunst en gra­fi­sche vor­ming ge­daan. Met dat di­plo­ma kom je in een we­reld te­recht waar er geen vas­te uren zijn en je door­gaans wei­nig be­taald krijgt. Geen ide­a­le si­tu­a­tie met een ge­zin. De keu­ze om thuis te blij­ven was niet ge­mak­ke­lijk, maar ik heb er geen spijt van.

Was u vroe­ger zelf een sleu­tel­kind?

Ik kom uit een ge­zin met twee hard­wer­ken­de ou­ders en we heb­ben het thuis al­tijd goed, maar niet al­tijd breed ge­had.

Als ik één ding van mijn ou­ders heb ge­leerd, is dat je al­tijd moet door­zet­ten. Niet op­ge­ven tot je hebt wat je wil be­rei­ken. En dat be­te­kent ook dat je soms keu­zes moet ma­ken. Zo­als voor je ge­zin zor­gen. Ik heb ove­ri­gens niet het ge­voel dat ik iets mis.

Sinds uw man bur­ge­mees­ter is ge­wor­den, heeft uw ge­zin al een en an­der mee­ge­maakt. Een var­kens­kop voor de deur, een bijl door het raam. Waar dacht u aan toen uw huis plots dag en nacht be­waakt werd door de po­li­tie?

Pret­tig is dat al­le­maal niet, maar op de een of an­de­re ma­nier wen je daar toch vrij snel aan. De agen­ten die voor de deur staan, wor­den op ze­ker mo­ment een on­der­deel van het ge­zins­le­ven.

Mis­schien komt dat om­dat ik een broer heb die hoofd­com­mis­sa­ris bij de po­li­tie is. Door hem ben ik re­de­lijk goed ver­trouwd met het werk van de po­li­tie. De slo­gan ‘de po­li­tie is uw vriend’ neem ik let­ter­lijk.

Hoe hebt u aan uw kin­de­ren uit­ge­legd dat er plots po­li­tie aan de deur van hun huis stond?

Dat kan je maar op één ma­nier doen en dat is de waar­heid ver­tel­len. Bart en ik heb­ben met de kin­de­ren ge­praat over de in­ci­den­ten die er ge­beurd zijn en waar­om het no­dig was dat ons huis voor een tijd­je be­waakt werd.

En on­ze kin­de­ren, die na­tuur­lijk ook wel wis­ten dat er al een paar pro­ble­men ge­weest wa­ren, heb­ben daar zeer po­si­tief op ge­re­a­geerd. De aan­we­zig­heid van de po­li­tie heeft hen nooit be­lem­merd in hun da­ge­lijk­se doen en la­ten. Want on­der­tus­sen gaat het le­ven wel ge­woon ver­der. De kin­de­ren moe­ten naar school en het ge­zin moet blij­ven draai­en.

Ook on­ze jong­ste doch­ter, van 8 jaar, is daar op een heel goe­de ma­nier mee om­ge­gaan. Wat niet zo evi­dent is op die leef­tijd. Voor haar be­hoor­den de agen­ten die on­ze wo­ning be­waak­ten al vrij snel tot de fa­mi­lie.

Op ze­ker mo­ment heeft ze zich ver­kleed en is ze met haar speel­goed­ge­weer naast de agen­ten gaan staan. Dat ze grap­jes met hen maak­te, be­te­kent in ie­der ge­val dat ze hun aan­we­zig­heid niet als be­drei­gend heeft er­va­ren.

Uw man is re­gel­ma­tig kop van Jut. Met na­me op de so­ci­a­le me­dia wordt er veel over hem ge­zegd en ge­schre­ven. En dat is niet al­tijd

even fraai. Raakt u dat per­soon­lijk?

Heel veel za­ken gaan aan mij voor­bij. Ik heb de tijd, noch de be­hoef­te om de he­le dag te vol­gen wat er al­le­maal over Bart ge­schre­ven wordt. Maar na­tuur­lijk krijg ik af en toe wel wat mee. Je mag je daar niet te veel door la­ten mee­sle­pen. Het gaat uit­ein­de­lijk slechts om een klei­ne groep van men­sen die zich met der­ge­lij­ke za­ken be­zig­hou­den.

Eer­lijk ge­zegd raakt het me niet. Ik heb wat dat be­treft een oli­fan­ten­huid. Wij in ons ge­zin al­le­maal. Als je een pu­blie­ke func­tie hebt, zo­als in het ge­val van Bart is, weet je dat er ook min­der fraaie din­gen ge­zegd wor­den. He­laas hoort dat er­bij en Bart is heus niet de eni­ge die po­li­ti­cus daar­mee ge­con­fron­teerd wordt.

Wan­neer zegt u ‘tot hier en niet ver­der’?

Ie­der­een moet mijn ge­zin met rust la­ten. Als er een mo­ment komt dat mijn kin­de­ren wor­den las­tig­ge­val­len, gaat het voor mij te ver.

Bart is zelf groot en slim ge­noeg om met al­ler­lei aan­val­len om te gaan. Het is be­lang­rijk dat hij weet dat wij er uit­ein­de­lijk voor hem zijn. Dat er thuis een mo­ment is dat hij rust kan vin­den. Ook als hij na een werk­dag thuis­komt.

Pra­ten jul­lie thuis vaak over po­li­tiek?

We zien el­kaar tij­dens de week­da­gen niet zo veel. Bart komt ’s avonds vaak pas rond mid­der­nacht thuis. De mo­men­ten die we sa­men de­len wil ik het dan niet over po­li­tiek heb­ben.

Er zijn ge­noeg an­de­re din­gen te be­spre­ken. Over hoe de kin­de­ren op school pres­te­ren, wat ik die dag ge­daan heb. Vaak zijn dat de ge­wo­ne huis­hou­de­lij­ke ge­sprek­ken die elk kop­pel met el­kaar voert.

Bo­ven­dien houdt Bart er­van om zich nog even te­rug te trek­ken ’s avonds. Een beet­je tot rust ko­men, nog een boek le­zen. Dat zijn niet de mo­men­ten om het nog even uit­ge­breid over po­li­tiek te heb­ben.

Ik heb trou­wens mijn ei­gen le­ven en niet de be­hoef­te om ie­de­re po­li­tie­ke uit­spraak of be­slis­sing van Bart uit­ge­breid te ana­ly­se­ren en met hem te be­spre­ken.

U zult toch wel al een keer ge­dacht heb­ben ‘Bart, had je dit nu niet be­ter an­ders ge-

daan...’?

Dat ge­beurt niet zo vaak, hoor. En als dat toch het ge­val is, houd ik dat voor me­zelf. Echt, de mo­men­ten dat we over po­li­tiek pra­ten zijn eer­der zeld­zaam.

Bur­ge­mees­ter zijn en po­li­tiek be­drij­ven zijn de din­gen waar Bart mee be­zig is. Ik heb an­de­re ver­ant­woor­de­lijk­he­den en al he­le­maal niet de be­hoef­te om me met zijn werk in te la­ten.

Bart waar­deert dat enorm. Hij zit er niet op te wach­ten om thuis op­nieuw in de­bat te gaan over de po­li­tie­ke ac­tu­a­li­teit van de dag. Dat moet hij met an­de­re men­sen al ge­noeg doen.

De bui­ten­we­reld ziet uw man al­tijd piek­fijn ge­kleed ver­schij­nen. Ha­ren net­jes ge­kamd, nooit een kreuk in zijn hemd. Dat moet deugd doen wan­neer hij ’s avonds in een slob­ber­tui op de bank kan neer­val­len.

Daar zul je hem nooit op kun­nen be­trap­pen. Bart is al­tijd piek­fijn ge­kleed. Dat is iets waar hij veel be­lang aan hecht.

En nee, hij laat zijn sok­ken en on­der­broe­ken niet door het he­le huis slin­ge­ren. Al­les gaat net­jes de was­mand in.

Iets wat trou­wens niet van al on­ze ge­zins­le­den kan ge­zegd wor­den. Er zijn bij ons ge­noeg kan­di­da­ten om er­voor te zor­gen dat er als­nog een rom­mel­tje van ge­maakt wordt in huis.

Wat vindt u de ster­ke pun­ten van uw man?

Zijn ge­voel voor hu­mor en hij be­heerst de kunst van het pra­ten. Dat is een van de za­ken waar­door ik ja­ren ge­le­den voor hem ge­val­len ben.

We speel­den toen sa­men bad­min­ton. En als we na­dien in groep nog iets gin­gen drin­ken sprong hij er al­tijd uit. Door de ma­nier waar­op hij met zijn ver­ha­len de he­le groep kon boei­en. Dat wa­ren zeer on­der­hou­den­de en vaak grap­pi­ge ge­sprek­ken.

Ver­der is Bart ook een man die het er zeer moei­lijk mee heeft om men­sen te­leur te stel­len. Hij wil het liefst ie­der­een blij ma­ken. Ik weet niet of je dat een zwak punt kunt no­men. Maar het is wel zo­als hij is.

Het is in ie­der ge­val geen goe­de ei­gen­schap voor een po­li­ti­cus.

Daar heb je waar­schijn­lijk ge­lijk in.

Veer­le Heg­ge

Me­vrouw De We­ver

‘‘Ie­der­een moet mijn ge­zin met rust la­ten. Als er een mo­ment komt dat mijn kin­de­ren wor­den las­tig­ge­val­len, gaat het voor mij te ver.’’ ‘‘Als de N-VA zon­dag wint zal ik Bart fe­li­ci­te­ren. Ten­min­ste, als het me lukt om in zijn buurt te ko­men.’’ ‘‘Bart zit er niet op te wach­ten om thuis op­nieuw in de­bat te gaan over de po­li­tie­ke ac­tu­a­li­teit van de dag. Dat moet hij met an­de­re men­sen al ge­noeg doen.’’

FO­TO KIONI PAPADOPOULOS

“Bart laat zijn sok­ken en on­der­broe­ken niet door het he­le huis slin­ge­ren. Al­les gaat net­jes de was­mand in.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.