Frank Ar­ne­sen, de wan­de­len­de on­der­han­de­laar

Gazet van Antwerpen Kempen - - VOETBAL -

Hij komt aan en de grond rond het spe­lers­ho­tel da­vert. Plots staat hij daar: Ka­ra Mbodj (29), back in bu­si­ness bij An­der­lecht. De Se­ne­ga­le­se ver­de­di­ger is vroeg­tij­dig te­rug van Nan­tes na een uit­leen­beurt van zes maan­den. “Ik kan de lei­der zijn die de­ze ploeg mist.”

De Fran­se me­dia wa­ren er ze­ker van: Nan­tes stuur­de Ka­ra vo­ri­ge week de­fi­ni­tief te­rug naar An­der­lecht na­dat hij bij­na op de vuist was ge­gaan met trai­ner Va­hid Ha­lil­hod­zic om­dat de Se­ne­ga­lees zijn wis­sel na 57 mi­nu­ten te­gen Mont­pel­lier niet ap­pre­ci­eer­de. “Dat is niet waar”, al­dus Ka­ra. “Ik wei­ger­de ge­woon zijn hand. Mijn­heer Va­hid had het daar­na over een ge­brek aan res­pect, maar hij en ik heb­ben een an­de­re de­fi­ni­tie van het woord res­pect.”

Hoe be­doel je?

“Die hand wei­ge­ren ge­beur­de in een mo­ment van frus­tra­tie. Dat over­komt meer­de­re spe­lers toch wel­eens? Ik zat goed in de match, we hiel­den de nul en toch haal­de hij mij naar de kant. Waar­om? Ik kan al­leen maar zeggen dat ik on­der Ha­lil­hod­zic zes keer in de ba­sis stond bij Nan­tes en van die zes du­els won­nen we er vijf. We scoor­den vijf­tien keer en slik­ten slechts drie goals. Dan mag ik me toch vra­gen stel­len?”

Je werd niet naar waar­de ge­schat?

“En­ke­le we­ken ge­le­den be­slis­te ik zelf al dat ik niet bij Nan­tes wou blij­ven. De di­rec­tie wil­de me hou­den en pro­beer­de me te over­tui­gen. Op­eens stond ik in de ba­sis te­gen PSG, maar ik wil­de meer eer­lij­ke kan­sen. Mijn ploeg­maats bij Nan­tes von­den het ze­ker jam­mer – ik kan je hun be­richt­jes to­nen –, maar toen An­der­lecht me te­rug wou, was de keu­ze snel ge­maakt. De­ze club is mijn fa­mi­lie, mijn thuis.”

Euh, An­der­lecht stuur­de je de­ze zo­mer wel weg. Je was te duur, je knie was ka­pot...

“Het is Hein Van­hae­ze­brou­ck die me de­ze zo­mer is ko­men zeggen dat ik weg moest. Pas op, ik zeg niet dat het aan hem lag. Mis­schien was hij slechts de bood­schap­per, maar ik heb op dat mo­ment niet veel vra­gen ge­steld. Uit­ein­de­lijk was ik blij met die trans­fer naar Nan­tes.”

Je ziet het dus als een ze­ge dat An­der­lecht je te­rug­wil­de en niet als ge­zichts­ver­lies?

“Blijk­baar heb­ben ze mij no­dig. An­der­lecht heeft een jon­ge ploeg met veel nieu­we spe­lers. Die heb­ben al­le­maal kwa­li­tei­ten, maar ze heb­ben het moei­lijk om met de druk om te gaan. Bij An­der­lecht is ie­der­een veel­ei­sen­der dan bij hun vo­ri­ge clubs. Pak San­neh: ste­vi­ge ver­de­di­ger, goeie jon­gen. Maar hij moet de stress le­ren ma­na­gen. In mijn eer­ste jaar bij An­der­lecht had ik dat ook. Pas in mijn twee­de sei­zoen was ik top. Nu kan ik Bu­ba dus gid­sen. Ik zie hem niet als een con­cur­rent.”

Vol­gens je ploeg­maats is de sfeer meteen an­ders sinds jij er bent. Ze kij­ken naar je op.

“Ik zal op ta­fel slaan als dat no­dig is. Ik praat veel, want lei­der­schap zit in mij. Maar ik zal voor­al op het veld het voor­beeld ge­ven. Ik zal al­tijd als eer­ste naar het front gaan.”

Hoe is het ei­gen­lijk met je kapot­te knie?

“Per­fect. De jong­ste zes maan­den mis­te ik geen en­ke­le trai­ning. Zelfs als er twee oe­fen­ses­sies op een dag wa­ren, was ik pre­sent en bij Ha­lil­hod­zic was het echt kei­hard la­beur. Het is twee jaar ge­le­den dat ik dat nog aan­kon en ik had nooit ge­dacht dat dit ge­voel zou te­rug­ke­ren. Daar­voor moet ik Nan­tes ook be­dan­ken.”

Hoe­zo?

“Bij An­der­lecht on­der­ging ik vo­rig jaar een knie­ope­ra­tie, maar het is Nan­tes dat me weer he­le­maal op de been heeft ge­bracht. Hun dok­ter gaf me nog één keer een in­jec­tie en be­ge­leid­de me. Ei­gen­lijk ben ik veel te lang blij­ven spe­len met dat kraak­been­let­sel: zo­wel bij An­der­lecht als bij Se­negal was dat het ge­val. Veel voet­bal­lers heb­ben dat pro­bleem. Ik had ge­woon veel vroe­ger rust moe­ten ne­men.”

Hoe lang blijf je nu bij An­der­lecht?

“Zes maan­den, een jaar, drie jaar...Het houdt me niet be­zig. Ik

Op­val­lend beeld op sta­ge: Frank Ar­ne­sen (62), de nieu­we spor­tief di­rec­teur die tij­dens de trai­nin­gen con­stant rond het veld wan­delt. Aan een be­hoor­lijk tem­po zelfs. Daar­bij is de Deen voort­du­rend aan het on­der­han­de­len. Hij hangt aan de te­le­foon of over­legt met Marc Cou­c­ke, die dan mee­wan­delt.

“Door een kapot­te knie kan ik niet meer hard­lo­pen”, zegt Ar­ne­sen. “Dat is al van mijn 43e ge­le­den, maar om fit en slank te blij­ven wan­del ik el­ke dag twee uur. Soms ben ik al om half ze­ven ’s mor­gens op pad voor droom niet meer van de Pre­mier Le­a­gue. Ie­der­een weet dat ik in het ver­le­den voor­stel­len kreeg van En­gel­se clubs, maar dat die uit­ein­de­lijk af­ket­sten door mijn knie. Het eni­ge wat nu telt, is dat An­der­lecht nog kam­pi­oen kan wor­den. Daar ge­loof ik in.”

En daar­na is er nog al­tijd Bay­at om een trans­fer te re­ge­len. Mo­gi hielp ook aan je co­me­back.

“Over het voet­bal­schan­daal in Bel­gië spreek ik me niet uit. Dat is niet mijn pro­bleem. Maar Mo­gi heeft al­tijd goed ge­werkt in mijn dos­siers en deed wat hij moest doen voor mijn car­ri­è­re. Ook nu. een uur­tje en on­der­tus­sen doe ik te­le­foon­tjes. Er wor­den mij tot 20 spe­lers per dag aan­ge­bo­den.”

Dat laat­ste wil An­der­lecht in­per­ken. Paars-wit lan­ceert een di­gi­taal plat­form waar ma­ke­laars zich kun­nen re­gis­te­ren en hun spe­lers zo kun­nen voor­stel­len. Dat moet dan niet meer ge­beu­ren via te­le­foon­tjes, e-mails of What­sApp.

“Dat is al­le­maal zo cha­o­tisch. We krij­gen dat al­le­maal niet ver­werkt en daar­door mis­sen we op­por­tu­ni­tei­ten”, al­dus Mi­chael Ver­schu­e­ren. “Dat plat­form is dus voor­al een ad- Daar blijf ik hem echt dank­baar voor. Ik ben een eer­lij­ke en cor­rec­te mens en heb res­pect voor ie­der­een die me ook zo be­han­del­de. Dus ook voor Bay­at.”

Wel­kom te­rug dan maar.

“Ik zal snel weer in de ploeg staan en An­der­lecht zal snel weer meer pun­ten pak­ken. Daar­naast wil ik ook op­nieuw Se­ne­ga­lees in­ter­na­ti­o­nal wor­den en mee­gaan naar de Afri­ca Cup dit jaar. Ach, het is goed om thuis te ko­men in Brus­sel. Re­cent ben ik ge­trouwd en de lo­gi­sche vol­gen­de stap zijn kin­de­ren, hé. Ook dat is nu een pro­ject­je.” (lacht) mi­ni­stra­tie­ve ver­een­vou­di­ging en we zien ook di­rect of we te ma­ken heb­ben met er­ken­de ma­ke­laars.”(jug)

FOTO PHOTO NEWS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.