Op­nieuw ster­ke stij­ging over­lij­dens

Gazet van Antwerpen Kempen - - VOORZIJDE PAGINA - CEDRIC LAGAST MARC KLIFMAN SYLVIA MARIËN

Het aan­tal co­ro­na­be­smet­tin­gen gaat on­ver­wacht weer de hoogte in, net als het aan­tal pa­ti­ën­ten op in­ten­sie­ve zor­gen. “De po­si­tie­ve ten­dens van de af­ge­lo­pen da­gen is ge­bro­ken”, geeft vi­ro­loog Ste­ven Van Gucht toe. “De piek is dui­de­lijk nog niet be­reikt.” Zo be­land­den in 24 uur tijd nog eens 434 men­sen in het zie­ken­huis. In­tus­sen stond de tel­ler van over­lij­dens gis­te­ren­och­tend op 178. Dat zijn er 56 meer dan de dag voor­dien. En na de vijf sterf­ge­val­len in een Ant­werp­se ser­vi­ce­flat maak­te mi­nis­ter van Wel­zijn Wouter Be­ke (CD&V) be­kend dat in de Vlaam­se woon­zorg­cen­tra nu al 1.266 ou­de­ren mo­ge­lijk be­smet zijn, 92 in het zie­ken­huis lig­gen en 55 zijn over­le­den. On­danks al­le maat­re­ge­len blijkt een der­de van de over­lij­dens uit rust­hui­zen te ko­men. In­tus­sen wordt ook steeds dui­de­lij­ker wat het pro­fiel is van men­sen die met een co­ro­na­be­smet­ting in on­ze zie­ken­hui­zen be­lan­den. “Het gaat voor­al om men­sen bo­ven de 65 jaar, vaak met on­der­lig­gen­de pro­ble­men zo­als een ho­ge bloed­druk, dia­be­tes of hart­aan­doe­nin­gen”, al­dus ge­zond­heids­in­sti­tuut Sciens­a­no.

In de ser­vi­ce­flats De Fontein in Bor­ger­hout zijn de voor­bije da­gen vijf on­af­schei­de­lij­ke vrien­den be­zwe­ken aan het cor­o­na­vi­rus. Het Ant­werp­se Zorg­be­drijf heeft be­slist om zijn vier­dui­zend ser­vi­ce­flats af te slui­ten voor de bui­ten­we­reld. Vlaams ge­zond­heids­mi­nis­ter van Wouter Be­ke (CD&V) volgt de­ze be­slis­sing voor­lo­pig niet voor heel Vlaan­de­ren en dat stuit op kri­tiek van on­der an­de­ren Marc Van Ranst. “Als ser­vi­ce­flats geen stren­ge­re maat­re­ge­len zul­len toe­pas­sen, dan krijg je nog meer tra­ge­dies zo­als die in Bor­ger­hout”, zegt de vi­ro­loog.

De vijf woon­den bij­na al­le­maal op de­zelf­de gang in De Fontein in Bor­ger­hout en over­le­den op 18, 21, 22 en 23 maart aan de ge­vol­gen van het cor­o­na­vi­rus. Het wa­ren boe­zem­vrien­den. Een portret.

Jos De Kin­der (92)

“Hij heeft zijn ei­gen uit­vaart ge­pland: Nat King Co­le zingt”

Als le­gi­o­nair dien­de hij in de Al­ge­rijn­se woes­tijn bij het Fran­se Vreem­de­lin­gen­le­gi­oen en als zee­man voer hij op de ze­ven we­reld­zee­ën. Van niets leek hij bang te zijn. Jos De Kin­der (92) was 63 jaar lang ge­trouwd met Bet­ty Ver­reydt, de lief­de van zijn le­ven. “Tot zij zes jaar ge­le­den stierf, woon­den ze ook sa­men in de ser­vi­ce­flat”, ver­telt zijn nicht Ca­ri­na Schel­les, voor wie Jos als een va­der was. “Maar ei­gen­lijk was zijn le­ven an­ders be­gon­nen. Als jon­ge ke­rel uit de Seef­hoek sloot hij zich aan bij het Fran­se Vreem­de­lin­gen­le­gi­oen. Hij was een avon­tu­rier. Hij was drie jaar in Si­di-bel-Ab­bès in Al­ge­rije ge­sta­ti­o­neerd en klom op tot ser­ge­ant. Ui­t­ein­de­lijk is hij ge­de­ser­teerd: dat was de eni­ge ma­nier om uit het Vreem­de­lin­gen­le­gi­oen te ver­trek­ken.”

Jos is daar­na gaan va­ren op de lan­ge om­vaart. Tot hij op een dag weer in Ant­wer­pen aan­meer­de en in de Bac­chus, een zee­mans­ca­fé, Bet­ty zag. Voor haar bleef hij aan wal. De ex-le­gi­o­nair en ex-zee­man ging stu­de­ren aan de ho­ge­school in Brus­sel. “Over­dag stu­deer­de hij en ’s nachts werk­te hij als taxi­chauf­feur. Hij heeft daar­na al­ler­han­de jobs ge­had. Nooit heeft hij één dag moe­ten dop­pen. Hij werd ma­ga­zij­nier en ui­t­ein­de­lijk me­disch af­ge­vaar­dig­de. Dat be­roep zou hij der­tig jaar lang uit­oe­fe­nen.”

Jos was va­der van één zoon, Wil­fried, die zo’n 48 jaar ge­le­den ge­stor­ven is. Hij heeft één klein­doch­ter.

“Bet­ty en Jos wa­ren ech­te le­vens­ge­nie­ters. Ze gin­gen ge­re­geld op res­tau­rant en maak­ten twee tot drie keer per jaar een reis­je. Ze heb­ben al­le­bei een mooi le­ven ge­had. Jos hield van bil­jar­ten. Dat deed hij tot een half jaar ge­le­den, tot zijn ogen te slecht wer­den. Le­zen was zijn gro­te hob­by. Hij heeft he­le bi­bli­o­the­ken ver­slon­den.” “Tien jaar ge­le­den zijn ze naar De Fontein ver­huisd, toen hun ap­par­te­ment ver­kocht zou wor­den. Ei­gen­lijk had non­kel Jos niet zo veel con­tact met de an­de­re vier be­wo­ners die nu ook ge­stor­ven zijn. Het wa­ren geen kaar­ters­vrien­den. Ze zeg­den el­kaar goei­en­dag in de ca­fe­ta­ria, meer niet.” “Toen Bet­ty zes jaar ge­le­den stierf, heb­ben we Jos aan­ge­ra­den al zijn ei­gen uit­vaart te plan­nen. Dan zou het ze­ker zijn zo­als hij het wil­de. Hij heeft toen de tek­sten ge­ko­zen en de lied­jes die ze moesten spe­len. Smi­le van Nat King Co­le: dat was het fa­vo­rie­te lied van hem en Bet­ty.”

“Daar­om wach­ten we met de be­gra­fe­nis tot na de co­rona­cri­sis. Hij is ge­cre­meerd en de ur­ne wacht bij de be­gra­fe­nis­on­der­ne­mer. Ik wil dat Jos het af­scheid krijgt dat hij wens­te, om­ringd door zijn vrien­den en fa­mi­lie­le­den. Hij moet ge­ëerd wor­den, vind ik.”

Frans Le Bas­tard (86) “Hij was ge­luk­kig als hij tus­sen de men­sen was”

On­danks zijn 86 jaar was Frans Le Bas­tard nog een van de fitste. De gang­ma­ker in de ca­fe­ta­ria ook. De scheids­rech­ter bij de sjoel­bak­com­pe­ti­tie, maar ook de vrij­wil­li­ger die voor an­de­re be­jaar­den het eten ser­veer­de en de bood­schap­pen ging doen.

Frans Le Bas­tard, een ge­pen­si­o­neer­de pers­fo­to­graaf uit het Ant­werp­se, was als gang­ma­ker en vrij­wil­li­ger el­ke dag te vin­den in de ca­fe­ta­ria. “Hij ging daar kaar­ten met de me­de­be­wo­ners, en hij was scheids­rech­ter bij de sjoel­bak­com­pe­ti­tie”, ver­telt zijn zoon Dirk (56). “Hij was enorm graag ge­zien. Ook om­dat hij al­tijd in de bres sprong voor be­wo­ners die min­der goed te been wa­ren. Hij ser­veer­de het eten voor hen en ging ook bood­schap­pen voor hen doen. Ik zei nog: wees wat voor­zich­tig daar. Maar mijn pa ant­woord­de dan: ik doe het voor die oud­jes die zelf niets meer kun­nen.”

“Va­der heeft het he­laas niet ge­haald. Ook al bleef hij tot op het laat­ste al­tijd op­ti­mis­tisch. Ik heb hem ge­luk­kig nog kun­nen zeg­gen dat hij dit jaar voor de eer­ste keer over­groot­va­der zou wor­den. Hij was enorm trots.”

Frans wordt woens­dag be­gra­ven. In in­tie­me kring. Dirk mag slechts tien men­sen uit­no­di­gen. “Mijn va­der was een een­vou­di­ge mens. Met wei­nig con­tent, maar hij stond ge­luk­kig in het le­ven. Het be­lang­rijk­ste voor hem was tus

sen de men­sen zijn. Daar was hij het liefst en zo zal hij ook her­in­nerd wor­den bij zijn ve­le vrien­den.”

Louis Den­aph (80) Zan­ger bij de zin­gen­de vuil­nis­man­nen

Louis Den­aph (80) was tekst­schrij­ver en zan­ger bij de Man­nen van de Pacht of ‘de zin­gen­de vuil­nis­man­nen’, die voor­al in de ja­ren ne­gen­tig veel op­tra­den in Ant­wer­pen. “In mei zou hij 81 jaar wor­den, dus we zijn blij dat we vo­rig jaar nog een ver­ras­sings­feest­je voor zijn 80ste ver­jaar­dag heb­ben ge­vierd”, zegt zijn doch­ter Ta­nia, een van zijn drie kin­de­ren.

Zij deed zijn was en zijn bood­schap­pen en bij haar ging Louis nog el­ke dag eten, tot hij twee we­ken ge­le­den ziek werd. “Hij klaag­de maar over pijn aan zijn rech­ter­been”, ver­telt Ta­nia. “Hoes­ten of zo deed hij niet. Toen een ver­pleeg­ster hem op de grond in zijn flat vond, is hij over­ge­bracht naar het Stui­ven­berg­zie­ken­huis. Hij ver­tel­de toen nog van een me­de­be­woon­ster die steeds maar in haar zak­doek moest hoes­ten, maar dacht dat het van het ro­ken was.”

Af­ge­lo­pen don­der­dag wa­ren Louis’ bloed­waar­den niet goed, en Ta­nia werd naar het zie­ken­huis ge­roe­pen om­dat het met haar va­der snel berg­af ging. “Die dag heb­ben we – ik he­le­maal in­ge­pakt in be­scher­mings­kle­ding – nog ge­spro­ken, maar dat luk­te vrij­dag niet meer. Toen re­a­geer­de hij wel nog. We had­den het er eer­der al over ge­had: mocht er iets ge­beu­ren, wil je dan nog in­ten­sie­ve zorg? Dat wil­de hij niet, en nu wil­de hij ook niet ge­ïn­tu­beerd wor­den. Hij kreeg wel zuur­stof, en mor­fi­ne te­gen de pijn, en za­ter­dag­nacht is hij ge­stor­ven. Het is ge­beurd zo­als hij zelf wou, dus daar heb ik vre­de mee.”

“Groe­ten kon niet meer, want het vi­rus blijft nog en­ke­le da­gen ac­tief in het li­chaam, dus dat zou een ri­si­co zijn. Zijn klein­kin­de­ren vin­den het wel jam­mer dat ze hem niet meer heb­ben kun­nen zien.” Vrij­dag wordt in in­tie­me kring af­scheid ge­no­men van Louis.

Li­a­ne Fer­nand (86) De fer­ven­te kaart­ster

Li­a­ne Fer­nand (86), een fer­ven­te kaart­ster in de ca­fe­ta­ria, werd vo­ri­ge week naar het zie­ken­huis ge­bracht met buik­klach­ten. De art­sen stel­den vast dat ze po­si­tief test­te op co­ro­na. Niet veel la­ter ging haar ge­zond­heid heel snel ach­ter­uit. Li­a­nes na­be­staan­den kon­den haar niet meer be­zoe­ken in het zie­ken­huis, maar de art­sen lie­ten haar wel nog Fa­ce­ti­men, zo­dat ze el­kaar op die ma­nier nog kon­den zien. “Ik heb haar niet één keer meer kun­nen vast­ne­men, dat is kei­hard”, ver­klaar­de doch­ter Mar­ti­ne nog. On­der­tus­sen ligt zij zelf in het zie­ken­huis.

Haar moe­der was vol­gens ken­nis­sen erg graag ge­zien in de ser­vi­ce­flat.

Ire­ne Wils (79) Over­le­den net voor ze 80 werd

Ook Ire­ne, die in een flat op de­zelf­de gang als Frans Le Bas­tard sliep, stierf vier da­gen ge­le­den in het zie­ken­huis na­dat ze co­ro­na had op­ge­lo­pen. Ze was al en­ke­le ja­ren we­du­we na­dat haar man Char­les ook ge­stor­ven was. Ire­ne zou in mei 80 ge­wor­den zijn. Haar plus-klein­doch­ter San­dra Van­dae­le woont in Span­je en kreeg pas van­mor­gen de be­ves­ti­ging. “De­ze och­tend krijg je dan het be­richt dat zij er wel bij was. Dat zij de eer­ste ge­weest is die ge­stor­ven is van de vijf le­den daar. Maar dan be­sef je pas … twee­dui­zend ki­lo­me­ter ver. Wij wo­nen in Span­je, we kun­nen ner­gens heen, ner­gens naar­toe. We zit­ten hier in vol­le­di­ge lock­down, nog strenger dan in Bel­gië. Je hoort dan van de be­gra­fe­nis­on­der­ne­mer dat zelfs ons Irè­ne al ge­cre­meerd was en uit­ge­strooid. Geen kaartje, geen brief. Niks.”

Frans (86)

FO­TO'S RR

Li­a­ne (86)

Jos (92)

Ire­ne (79)

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.