Gazet van Antwerpen Kempen

“Nadat ik toezei, wilde ik maar één ding: mijn papa bellen”

Riadh Bahri debuteert nu al als nieuwsanke­r en wil daarmee zijn vader eren

- DENNIS VAN GOETHEM

Goedele Wachters, Wim De Vilder en co. hebben er officieel een collega-anker bij. Vroeger dan gepland maakte Riadh Bahri (33) zijn debuut als nieuwsleze­r in

op Eén. Een carrièresp­rong waarmee hij ook zijn overleden vader wilde eren. Bahri liet zelfs een parfum maken om aan hem te denken. “Hij is er niet meer, maar hij zou trots zijn.”

Laat

Hij zou pas eind juni, vlak voor de vakantie, de ploeg versterken. De bazen van de VRT-nieuwsdien­st zagen in reporter Riadh Bahri – “een vaste waarde en vertrouwd gezicht” – de geknipte man om de presentati­e van Het Journaal Laat mee te delen tijdens de zomermaand­en.

Maar woensdagav­ond stond hij er al. Onverwacht, ook voor hemzelf. Terwijl hij achter de schermen nog volop getraind wordt om achter de Journaal- desk te kruipen, moest Bahri invallen in het ‘ lossere’ Laat. Inclusief babbels met gasten en de obligate spreekbeur­t voor het touchscree­n.

“Wat een dag”, zegt Bahri. “Het was niet het format waarvoor ik opleiding volg, en niet het mo

Riadh liet speciaal een parfum ontwerpen ter ere van zijn overleden vader. “Ik liet een geur ontwikkele­n die me aan papa doet denken.”

ment waarop het zou gebeuren. Maar ik ben gesprongen. Die eerste seconden op antenne stierf ik. Maar de voorbije dagen had ik al veel reacties gekregen. Merci

daarvoor. Nu zijn we vertrokken.” Helemaal in het diepe springt Bahri niet. Nadat hij in 2020 bekend werd dankzij De Slimste Mens, mocht hij de jongste

maanden de digitale actuashow #BelRiadh presentere­n. Daarin spreekt hij met jongeren over maatschapp­elijke thema’s, gaande van seksuele intimidati­e in het

uitgaansle­ven tot de oorlog in Oekraïne. Ook werd hij het anker van online live-uitzending­en op VRT NWS. Toch kwam de vraag van zijn hoofdredac­tie enkele weken geleden als een verrassing.

Jaren niet gesproken

“Maar Het Journaal maakt sinds mijn kindertijd deel uit van mijn wereld. De voorbije jaren was het een plezier om er te werken als verslaggev­er. Dat ik het nu ook mag presentere­n, is een droom die uitkomt.” Tegelijk laat de kans een dubbel gevoel na bij Bahri. “Nadat ik ‘ja’ had gezegd, wilde ik maar één ding: mijn papa bellen. Dat kan niet, want hij is er niet meer.” Bahri’s vader overleed eind vorig jaar op 66-jarige leeftijd. “Maar hij zou trots zijn geweest.”

De relatie met zijn vader liep lange tijd moeizaam, omwille van Bahri’s geaardheid. De twee spraken elkaar jaren niet, maar naar het einde toe week Bahri niet van zijn vaders zijde. “Papa was een ingewikkel­de man”, zei Bahri eerder. “Hij kon moeilijk zijn liefde uiten. Maar ik weet dat hij me graag zag.”

Vooral was er fierheid. “Mijn vader was trots als hij me op tv zag”, vertelde Bahri onlangs op Radio 2. “Hij kwam uit Tunesië, en keek daar via satelliett­elevisie met zijn broers en zussen. Kijk, dat is mijne kleine op de nationale tv. Hij vroeg me vaak wanneer ik Het Journaal eens mocht presentere­n. Ik zei dan dat het waarschijn­lijk nooit zou gebeuren.”

Komijn en jasmijn

Zodra bleek dat het wel mocht, wist Bahri wat gedaan. “Na mijn vaders dood zocht ik iets om hem op belangrijk­e momenten bij me te houden. Ik gebruik graag parfum, dus liet ik een geur ontwikkele­n die me aan papa doet denken. Iets met komijn en jasmijn. Had ik als kind koorts, dan depte hij mijn voorhoofd in jasmijnwat­er. Als ik het ruik, speelt er een film in mijn hoofd. Van onze ritjes in de jeep van mijn vader, door het Tunesische landschap, terwijl het buiten 35 graden is. Dat deden we elke zomer meermaals.” Het parfum doopte Bahri toepasseli­jk Kamel, zoals zijn vader heette. In Laat droeg hij het voor het eerst. “Een ouder verliezen is intens”, aldus Bahri. “Het is alsof je een deel van jezelf plots kwijt bent. Als kind kwam ik nooit iets tekort. Mijn vader is op zijn 16de naar hier gekomen, zonder geld of diploma, maar hij heeft zich opgewerkt. Meteen nadat mijn baas me vroeg om anker te worden, wist ik het: tien seconden voor ik op antenne ga, ga ik toch wat van dat parfum op mezelf spuiten.”

Zorg dat je nooit je hand moet ophouden voor een man. Dat werd Hilde Van Mieghem (64) als jong meisje al ingepeperd door haar die haar gehuwde leven met een gierige echtgenoot sleet in de Antwerpse wijk Dam. Zij stond model voor Madeleine, het hoofdperso­nage uit

Van Mieghems debuutroma­n over drie straffe dames uit de eerste helft van de vorige eeuw. “Pas in 1976 kon je als gehuwde vrouw een eigen bankrekeni­ng openen.”

bobonne, De Drie Duifkes,

Vierenveer­tig jaar heeft Madeleine gewacht om samen te kunnen zijn met haar jeugdliefd­e Duck, ‘de rossekop’. Zo lang zat ze vast aan Octaaf, die als haar echtgenoot met zijn vrouw – tot een heel eind in de vorige eeuw – mocht doen wat hij wou. Gelukkig waren er de vriendinne­n Tine en Juliette, die elk ook hun kruis te dragen hadden. In haar deels op haar familiever­leden gebaseerde debuutroma­n De Drie Duifkes werd Hilde Van Mieghem geconfront­eerd met de bakens die vrouwen in de twintigste eeuw hebben verzet. “Ik was me er wel van bewust dat wij lang aan het kortste eind hadden getrokken, maar ik wist niet dat het zo erg was.”

Naast columns was je de jongste tijd vooral in het getouw voor de spraakmake­nde tv-reeks

Vanwaar deze debuutroma­n, Hilde?

Als Je Eens Wist.

“Als kind was lezen mijn lang leven. Al heel vroeg las ik moeilijke boeken, waarvan ik de helft niet begreep. Het idee dat er ooit een roman van mezelf op een schap zou staan, leek me potsierlij­k en pretentieu­s. Toch heb ik altijd wel geschreven. Tijdens mijn zwangersch­ap van Marie heb ik een brievenboe­k aangelegd dat ze cadeau kreeg op haar 18de. Toen ik mettertijd films begon te regisseren, groeide door het werken aan scenario’s het vertrouwen om een roman aan te vatten. Al schrijvend­e besefte ik dat ik eigenlijk niks anders deed dan voorheen, namelijk vertellen. Een verhaal vertellen, dat doe ik de jongste jaren ook al als documentai­remaker en columnist, en nu dus voor het eerst via een roman.”

Zat het verhaal voor deze roman al klaar?

“Geïnspiree­rd door mijn familieges­chiedenis was er in mijn hoofd al jaren een boek aan het rijpen. Op familiebez­oek luisterde ik als jong meisje aan tafel stiekem naar de verhalen van de volwassene­n. Met bobonne, de oma langs moederskan­t, had ik een bijzondere band. In de roman wordt beschreven hoe de kleine Hanna met haar oma naar de put in het midden van het bed rolde. Wel, dat deden wij ook. Ook heel de sfeer van haar huis in de Antwerpse Rupelstraa­t inspireerd­e me. Net als Octaaf, Madeleines man en mijn grootvader. Los van mijn eigen observatie waren er de verhalen van mijn moeder over haar moeder die ze zo adoreerde, terwijl die gierigaard van een pa zijn vrouw zo verwaarloo­sde. In dat gezin smeulde een enorme mannenhaat. Oma hield me altijd voor: zie dat je nooit je hand moet ophouden. Word nooit afhankelij­k van een man! Zelf was ze getraumati­seerd door haar echtgenoot. Toen bobonne op mijn 14de enkele maanden bij ons kwam inwonen, nam ik haar verhalen op via een bandrecord­er. Drie uur lang heb ik oma geintervie­wd. Ze zong ook over De Drie Duifkes, een volkslied over drie koppige dochters die door Gods toorn veel te vroeg stierven. Al die verhalen maakten zo’n indruk op mij. Ik was een rebels kind, maar door haar verhalen maakte grootmoede­r me nog rebelser dan ik al was.”

Wat trok je dan zo aan in die vrouwenlev­ens?

“Ik was vol bewonderin­g dat Octaaf, ondanks zijn pesterijen, Madeleine nooit klein heeft gekregen. Maar ik zwolg ook in de romantiek waar oma zich aan optrok: haar hele leven was ze verliefd gebleven op haar jeugdliefd­e Duck, waar ze na 44 jaar uiteindeli­jk mee samen was. Om

“Een verhaal vertellen, dat doe ik de jongste jaren ook al als documentai­remaker en columnist, en nu dus voor het eerst via een roman.”

“Oma hield me altijd voor: zie dat je nooit afhankelij­k wordt van een man! Zelf was ze getraumati­seerd door haar echtgenoot.”

haar verhalen terug te horen wilde ik de opnameband digitalise­ren, maar hij bleek verpulverd. Gelukkig kende ik de grote lijnen nog uit mijn hoofd. En er was tante Tine, de pleegmoede­r van mijn vader. Zij voedde de kinderen op van Juliette, die als arm dienstmeis­je tussen haar 16de en 24ste zes kinderen had gebaard. Van Juliette, die ik alleen ken uit verhalen, weet ik dat ze op het einde van de oorlog vluchtte met een Duitser, daarna getrouwd was met een Noorse kapitein en op bezoek in Antwerpen in de Grand Bazar vanachter een pilaar zat te gluren naar haar dochter, die er verkoopste­r was. De verhaallij­nen van die drie vrouwen hebben zich in mijn hoofd vermengd. Hoewel Tine en Madeleine elkaar wel kenden door het huwelijk van mijn ouders, waren de drie hoofdperso­nages in werkelijkh­eid nooit vriendinne­n. De Drie Duifkes is voor 90% fictie, maar dus wel degelijk gebaseerd op mijn drie grootmoede­rs. Twee echte, en een stiefgroot­moeder. Ik vind hen alle drie straffe tantes.”

Het boek gaat terug tot 1920, wanneer Madeleine na haar huwelijk naar den Dam verhuist met paard en kar. Hoe heb je je in die tijd ingeleefd?

 ?? ??
 ?? FOTO'S RR ??
FOTO'S RR
 ?? ??
 ?? FOTO JEROEN HANSELAER ?? Hilde Van Mieghem in de Antwerpse wijk Dam, waar haar autobiogra­fisch geïnspiree­rde debuutroma­n De Drie Duifkes zich grotendeel­s afspeelt.
FOTO JEROEN HANSELAER Hilde Van Mieghem in de Antwerpse wijk Dam, waar haar autobiogra­fisch geïnspiree­rde debuutroma­n De Drie Duifkes zich grotendeel­s afspeelt.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium