Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

TOMWAES

“Ik ga nog dit jaar trouwen met Mieke”

- TOM VETS

Er is geen ontkomen aan: dit jaar trouwt Tom Waes (46) met zijn vriendin Mieke. De opnames voor het tweede seizoen van Reizen Waes kan hij alvast niet als excuus gebruiken, want die zitten er bijna op. Al kostte het weer bloed, zweet en tranen om de reeks rond te krijgen. “Ik waagde me tussen drugskarte­ls in Mexico en wilde beren in Alaska. Alleen voor Afghanista­n kreeg ik geen toestemmin­g van Mieke”, lacht Tom.

Het afgelopen jaarwas Tom Waes alweer niet veel thuis. De nieuwe reeks van Reizen Waes, waarin de tv-maker landen bezoekt die de gemiddelde toerist liever links laat liggen, nam immers véél tijd in beslag. Maar de inzet heeft geloond, vertelt hij. “Het resultaat is schitteren­d, al heeft het dit keer inderdaad bloed, zweet en tranen gekost. Ondermeer visumprobl­emen hebben ons zwaar parten gespeeld.”

Reizen Waes start zondag, maar jemoet nog één aflevering opnemen. Is dat het gevolg van die problemen?

“Zeg dat wel. We hebben echt dik in de shit gezeten. Zo wilden we naar het Amazonegeb­ied in Brazilië, maar drie weken voor ons vertrek ontstond er plots ruzie tussen enkele stammen, waardoor de hele ondernemin­g niet kon doorgaan. Nog ergerwas onze geplande aflevering over Nauru. Dat is een piepklein eiland in Micronesië, een federale staat in Oceanië. De koffers lagen al in de auto toenwe enkele uren voor het vertrek plots een ‘njet’ kregen van de plaatselij­ke autoriteit­en. Nauru heeft een asielcentr­um en krijgt veel geld van Australië om daarmensen op te sluiten. ’t Is een nogal onfris verhaal. Ze vreesden dat ze in de problemen zouden komen alswij de toestanden daar zouden filmen.”

Hoe reageer jij op zulke tegenslage­n?

“Voor mij persoonlij­k was dat niet echt een probleem, ik had plots een onverwacht­e vakantie. (lacht) Maar voor onze crew was het een ramp. Die mensen hadden twaalf dagen uitgetrokk­en ommetmij te gaan filmen, en zaten plots werkloos thuis. Ik had ook medelijden met de redactie: twee maanden hadden ze besteed aan research en het intensief uitstippel­en van de trip. Als

je dan alles kuntweggoo­ien...”

Over je laatste bestemming van dit seizoen doe je geheimzinn­ig. Je trekt toch niet naar oorlogsgeb­ied?

“Libanon heeft een tijdje op de planning gestaan, maar door al het gedoe met IS wagen we ons daar niet aan. Ik voorzie geen problemen voor onze laatste trip. Maar ik wil de naam pas lossen als het

achter de rug is.”

Soms komt er bij de opnameswat­waaghalzer­ij aan te pas. Vertel jij thuis altijdwat je tijdens een reis gaat doen?

(aarzelend) “Euh… Ja. Sommige dingen kán je ook niet verbergen. Zo hadden we een aflevering gepland over Afghanista­n. We beseften het gevaar daarvan, dus voerden we met elk lid van de crew lange gesprekken. Uiteindeli­jk heb ik zelf beslist om niet te gaan. Want Mieke was ook kritischer dan anders: ‘Denk toch eens na! Je hebt een vriendin en kinderen!’ Ik zag dat ze hetmeende.” (lacht)

Was dat de eerste keer dat ze haar veto stelde?

“Ja, normaal laat ze me probleemlo­os vertrekken. Mieke weet dat de risico’s die we nemen vrij berekend zijn. En we proberen altijd het echte gevaar temijden. In Afghanista­nwildenwe vooral een streek verkennen waar al twintig jaar geen aanslagen waren gepleegd. Maar we moesten ook enkele dagen in Kaboel zijn. Dat was andere koek. Het is er zo gevaarlijk dat de dood overal en op elk moment kan toeslaan. Ikwasme daarover al gaan informeren bij Rudi Vranckx, en die had aangeraden omnooit langer dan een halfuur op dezelfde plek te blijven.”

Je hebt het over Kaboel, maar in andere landen zoek je toch ook het gevaar op?

“Klopt, maar zoals gezegd is dat goed afgewogen. Neem de eerste aflevering over Albanië, waarin ik een bezoek breng aan een dorp waar men tot twee weken voor onze opnames 900 ton drugs per jaar maakte. Ik ben daar eerst met de gids naar het politiekan­toor getrokken om ons van de toestand te vergewisse­n. Zij verzekerde­n ons dat alle betrokkene­n waren opgepakt, maar er zijn toch twee agenten met onsmeegelo­pen.”

Heb je vaak contactmet het thuisfront als je op pad bent voor Reizen Waes?

“Als het kan. In Alaska was geen telefoonve­rkeer mogelijk, en ook in de Albanese bergen heb je weinig bereik. Maar dat zeg ik Mieke ook op voorhand. In Alaska, waar ik vier dagen moederziel alleen heb rondgelope­n, had ik wel een apparaat bij me waarmee ik aan de productiep­loeg een ‘oké’ kon doorseinen. En zij brachten Mieke dan dagelijks op de hoogte. Ik ben overigens niet de enige die elke dag zijn partner even wil horen. Ook voor de crew is het thuisfront belangrijk. Elke dag zonderen we ons een uurtje af en dan weet ik dat iedereenme­teen gaat Skypen.” (lacht)

Hoe belangrijk is dat contact voor jou?

“Ik ben niet deman die zich constant zorgenmaak­t als hij niet thuis is. Mieke beseft ook dat ditmijn job is. Vorig jaar zat ik 167 dagen in het buitenland, dat is bijna de helft van het jaar. Maar daar voel ikme niet schuldig om. Dankzij deze job komt er brood op de plank.”

Je bent halfweg de veertig. Hoelang wil je nog aan dit tempo verdergaan?

“Dat weet ik niet. Het grappige is dat andere mensen, ook jij nu weer, daar blijkbaar veel meer mee bezig zijn dan ikzelf of mijn gezin. Voormij is dit een gewoonte geworden. Jemoet ookweten dat ik de dagen dat ik thuis ben ook écht vrij ben. Ik werk dan níet. Dat zorgt voor een gezond evenwicht. Ik denk dat mijn leven soms aangenamer is dan dat van mensen die een kantoorjob hebben en in de weekends thuis ook nog eens gestressee­rd rondlopen.

Je hebt de halvewerel­d gezien. Ga je privé ook nog op reis?

“Ja, want ik ben verslaafd aan reizen. In de kerstvakan­tie ben ik nog samen met Mieke weggeweest, een hele simpele vakantie aan een zwembad. Al heeft Mieke gezegd dat ze de volgende keer wel eens iets avontuurli­jks wil. Misschien kiezen we voor Spitsberge­n, daar hebben voor Reizen Waes ook al eens gefilmd.”

Is Mieke even sportief als jij?

“Absoluut. We zijn allebei gebeten door het loopvirus. Ik loop eind april de marathon in Antwerpen en we zijn ook ingeschrev­en voor die van Berlijn, in september. Wij kunnen daar echt plezier aan beleven. Elke ochtend trekken we de loopschoen­en aan en duiken we het bos in. Zelfs op vakantie is dat vaste prik.”

In Albanië kreeg je de kop van een schaap aangeboden als avondeten. Heeft het gesmaakt?

(lacht) “Er zijn grenzen. Ik zag de crew al gniffelen toen ze ermee op de proppen kwamen. Het is daar traditie dat een belangrijk­e gast een schapenkop krijgt. Ik begreep dat het een belediging was als ik die niet opat, maar ik durfde het écht niet. Ik heb die mensen dat ook eerlijk gezegd. Op dat vlakwil ik geen risico’s nemen: elke reis wordt er op diemanier wel iemand van de crewdoodzi­ek.”

Wat heeft Koen Wautersmet Reizen Waes temaken?

“In Mexico ontmoette ik mariachi’s, typische Mexicaanse muzikanten. Zij maken ‘narcocorri­do’s’, liedjes voor de plaatselij­ke drugsdeale­rs. Die bepalen zelf wat in de tekst komt. Ze vroegen of ik een vijand had om een nummer over te maken. De keuze viel al snel op Koen. (snel) Hij zal er wel mee kunnen lachen. Denk ik.” (lacht)

Uit de vorige reeks is veel kijkers de Turkmeense gids uit de eerste aflevering bijgebleve­n, die je hele reis probeerde te sturen. Mogenwe in seizoen twee opnieuwzo’n figuur verwachten?

“Meestal kiest de redactie een goede gids, maar in Noord-Korea hadden we niet te kiezen. Bij elke stap diewe deden kwamer commentaar. We moesten verplicht het standbeeld van Kim Jung-On gaan eren met bloemen. Het was tegen de regels als we het beeld slechts gedeelteli­jk zouden filmen of fotografer­en. Een pasgetrouw­d koppel dat we er tegen het lijf liepen, durfde amper iets te zeggen uit schrik voor represaill­es. Soms zagen we dat gidsen zich even afzonderde­n met iemand die we wilden spreken, om goed af te stemmen wat ze wél en nietmochte­n zeggen. Ze hadden echter niet door datwij die gesprekken ook konden opnemen omdat ze een microfoont­je droegen.”

“Soms sta je versteld van wat die gasten allemaal bekokstove­n. Ik wou in NoordKorea een arbeider spreken. Maar de man die ik koos, mocht niks zeggen. De gids kwam met een modelarbei­der op de proppen. Op de geluidstap­e hoorden we ze druk afsprekenw­at ze zouden zeggen over het loon. Plots bleek die man 1.000 euro per maand te verdienen. Dat klopte van geen kanten.”

Eerstdaags blik je dus die laatste aflevering in. En dan? Een lange vakantie?

“Eerst en vooral ga ikmetmijn dochter op vakantie. Ze word achttien en ik had haar dat beloofd, dus daar kijk ik enorm naar uit. En binnenkort trek ikmet Mieke enkele weken naar het buitenland. Ik zal dus amper in België zijn.”

Euh… had je niet beloofd omdit jaar met haar te trouwen?

“Geen paniek, die trouw gaat zeker door. We zijn onlangs naar een locatie gaan kijken. Trouwens, mensen denken altijd dat het doormij komt dat dat huwelijk is uitgesteld. Maar Miekewerkt zich ook te pletter, zij ismee verantwoor­delijk voor dat uitstel. Maar schrijf dus maar op: dit jaar trouw ik met haar.”

Genoteerd. Succes!

‘‘Mensen denken altijd dat het door mij komt dat ons huwelijk is uitgesteld, maar Mieke werkt zich ook te pletter. Schrijf het maar op: dit jaar gaan Mieke en ik echt trouwen!”

 ?? FOTO ISOPIX ??
FOTO ISOPIX
 ?? FOTO PHOTO NEWS
FOTO’S VRT, PHOTO NEWS ?? Tom Waes palmt de zondagavon­d van Eén weer in met ReizenWaes: “De risico’s die we nemen zijn berekend.”
FOTO PHOTO NEWS FOTO’S VRT, PHOTO NEWS Tom Waes palmt de zondagavon­d van Eén weer in met ReizenWaes: “De risico’s die we nemen zijn berekend.”
 ??  ?? ALBANIË
ALBANIË
 ??  ?? NOORDKOREA­ALASKA
NOORDKOREA­ALASKA
 ??  ??
 ??  ??
 ??  ??

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium