“Met al­le res­pect, maar ik vond de uit­spraak van Tom Le­naerts po­pu­lis­tisch”

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - VOORZIJDE PAGINA - Pe­ter De Roover Frac­tie­lei­der N-VA PE­TER DE ROOVER over zijn slo­pen­de week, de ge­gij­zel­de Char­les Mi­chel en de on­zicht­ba­re N-VA-voor­zit­ter

N-VA heeft de slo­pend­ste week uit haar nog jon­ge be­staan be­leefd. In het oog van de stor­men in de Wet­straat stond tel­kens Pe­ter De Roover, dag na dag, de­bat na de­bat, in­ter­view na in­ter­view, in­ci­dent na in­ci­dent. En hij heeft er met vol­le teu­gen van ge­no­ten, dat is dui­de­lijk. Al is de man uit Mort­sel er ook niet rou­wig om dat hij het stok­je van de nood­lot­ti­ge es­ta­fet­te nu mag door­ge­ven aan “Jan”.

“Jan”, zo­als De Roover hem stee­vast noemt, is vi­ce­pre­mier en mi­nis­ter van Bin­nen­land­se Za­ken Jan Jam­bon. Ver­der zijn er nog “Bart” (voor­zit­ter Bart De We­ver) en “den Theo”. Het in­ter­view met Pe­ter De Roover, lei­der van de N-VA-frac­tie in het par­le­ment, vindt plaats in zijn kan­toor, diep ver­scho­len er­gens in de wan­del­gan­gen ach­ter het par­le­men­tai­re half­rond. Hier, in een krap­pe zit­hoek naast zijn rom­me­li­ge bu­reau, hiel­den de kop­stuk­ken van de N-VA don­der­dag­avond krijgs­be­raad, vlak voor twee der­de van de Ka­mer­le­den hun steun uit­spra­ken vóór het mi­gra­tie­p­act en té­gen de po­si­tie van de N-VA. Ja­wel, ook De We­ver was heel de na­mid­dag in Brussel ge­weest, maar al­leen in de cou­lis­sen.

Moet Bart De We­ver als twee­de be­lang­rijk­ste po­li­ti­cus van het land niet mee het de­bat voe­ren?

Pe­ter De Roover: Hij heeft heel be­wust de Ka­mer ge­me­den, al was hij hier wel, zo­als el­ke don­der­dag. “Het pro­bleem is dat ik iets moet zeg­gen als ze me zien”, zei hij. Her­in­ner u dat film­pje van een paar we­ken ge­le­den met jour­na­lis­ten die hem ach­ter­volg­den en die hij niet af­ge­schud kreeg. Jour­na­lis­ten vin­den dat hij per de­fi­ni­tie íéts moet zeg­gen, ook als hij dat niet wil we­gens de con­ti­nu be­we­gen­de om­stan­dig­he­den en als van elk woord van hem een atoom­bom kan wor­den ge­maakt.

Zo ont­staat een wei­nig trans­pa­rant schim­men­spel.

De af­spraak is van bij het be­gin ge­weest dat Jan het woord voert over de re­ge­rings­za­ken en ik voor het par­le­ment. Ja, dat is na­tuur­lijk ook stra­te­gisch. Je staat op glad ijs, elk half zin­ne­tje dat je ver­keerd zegt, kan op de voor­pa­gi­na be­lan­den. Je moet zien dat je de lijn be­waakt. Jan en Bart zijn twee of drie keer tus­sen­ge­ko­men, de rest heb ik gro­ten­deels ge­daan, denk ik, dat moet een stu­dent com­mu­ni­ca­tie maar eens op een rij­tje zet­ten. Wie het op­nieuw leest, zal mer­ken dat we al­tijd recht­lij­nig zijn ge­weest. Zo­als ik zei: we heb­ben al­leen boch­ten van 360 gra­den ge­maakt. Bart moet ex­tra op­let­ten om­dat aan elk woord van hem di­rect een groot ge­wicht wordt ge­ge­ven.

Wat is er mis met woor­den met ge­wicht?

Dan moet je ook de kans krij­gen om dat op een door­dach­te ma­nier te com­mu­ni­ce­ren, niet ge­ïm­pro­vi­seerd, in de dy­na­miek van een li­ve in­ter­view waar­in vra­gen wor­den her­haald en al­leen het spec­ta­cu­lair­ste ant­woord wordt uit­ge­zon­den.

Het cre­ëer­de wel ruim­te voor u. U bent zon­der dis­cus­sie de po­li­ti­cus van de week.

Ach ja, en nu dui­ken we het week­end in en vol­gen­de week is er weer een an­de­re week. Ik heb de rol ge­speeld die men mij heeft toe­be­deeld. Ik heb ook de lijn mee uit­ge­zet. Ik zit niet in een hoek­je te wach­ten tot er be­slis­sin­gen wor­den ge­no­men. En het was aan mij om ons ver­haal te bren­gen in de pers en in de zit­tin­gen, wat ik doe in mijn ei­gen woor­den, op mijn ma­nier.

“Ik denk dat ik door de­ze cri­sis ze­ker drie ki­lo ben af­ge­val­len. Ik hou dat in de ga­ten sinds ik ooit 25 ki­lo ben af­ge­val­len.”

“Ik heb na ‘Van Gils & Gas­ten’ lang ge­bab­beld met Tom Le­naerts. Met al­le res­pect, maar ik vond zijn uit­spraak po­pu­lis­tisch. Het is mak­ke­lijk om als BV even te­gen een po­li­ti­cus te zeg­gen dat hij maar eens een oplos­sing moet zoe­ken in plaats van ru­zie te ma­ken.”

Er ston­den lij­vi­ge pro­fie­len van u in de kran­ten van­daag. Als ik het goed be­gre­pen heb, bent u ie­mand die graag in de schijn­wer­pers staat

en die au­to­ri­tair is. Een soort van ti­ran­nie­ke ij­del­tuit, ei­gen­lijk.

Ja­ja. Wel, over dat eer­ste, daar­over moe­ten we niet flauw doen. Ie­der heeft zijn ego, ze­ker in de po­li­tiek. Het is fijn als het over u gaat. Maar ik ben niet de­ge­ne die al­tijd voor de ca­me­ra’s springt. Ik heb er niet om ge­vraagd om twin­tig in­ter­views in één dag te doen. Met dat twee­de punt is er goed ge­la­chen in de frac­tie. Ik heb ze ge­zegd dat ze dan van­af nu maar eens goed moe­ten luis­te­ren naar mij. Ik ben juist niet au­to­ri­tair. Maar we zijn met 31 frac­tie­le­den, als er twee mij au­to­ri­tair noe­men, kan dat het beeld zijn.

Hoe hield u het vol? Hon­derd push-ups el­ke och­tend? Slo­ten kof­fie?

Mijn eet­pa­troon van de voor­bije da­gen zal nooit in een boek over di­ë­ten of ge­zon­de voe­ding ver­schij­nen. Ik heb de voe­dings­drie­hoek he­le­maal op zijn kop ge­zet en ik denk dat de he­le cri­sis mij ze­ker drie ki­lo heeft doen af­val­len. Ik hou de weeg­schaal in de ga­ten om­dat ik lang ge­le­den 25 ki­lo ben af­ge­val­len. Daar­in ben ik een trend­set­ter bin­nen de par­tij. Sinds ik in het par­le­ment zit, zijn er weer tien ki­lo bij­ge­ko­men. Daar kan ik mee le­ven, maar nu hou ik het wel in de ga­ten.

Ik had van­mor­gen het ge­voel dat de N-VA weer te­rug is, een beet­je ar­ro­gant, pro­vo­ce­rend, op­nieuw klaar voor de strijd.

Mmmm, we zijn voor­al al­tijd om­zich­tig ge­weest in de loop van het pro­ces. Met om­stan­dig­he­den die elk half­uur wij­zi­gen. Dan moet je op­pas­sen en kij­ken hoe je je stand­punt brengt zon­der te pro­vo­ce­ren.

Theo Fran­c­ken haal­de nij­dig uit naar de co­a­li­tie­part­ners Open Vld en CD&V die met ‘de open­gren­zen­par­tij­en’ heb­ben mee­ge­stemd. U kon al­tijd goed op­schie­ten met CD&V-frac­tie­lei­der Ser­vais Ver­her­strae­ten. Bent u ook zo boos nu?

Nee, ab­so­luut

niet. Theo een an­de­re per­soon­lijk­heid dan ik. Men zal ge­zien heb­ben dat ik een kal­me mens ben. Ik heb nog een goe­de band met Ser­vais op per­soon­lijk vlak. We heb­ben gis­ter­avond nog een paar grap­jes naar el­kaar ge-sms’t. Op po­li­tiek vlak, dat is iets an­ders. Maar ik vind dat je het per­soon­lij­ke moet los­kop­pe­len van het po­li­tie­ke. De frac­tie­lei­der van de MR had mij de tekst van het amen­de­ment dat is goed­ge­keurd eerst la­ten le­zen. Dat vond ik heel col­le­gi­aal van hem.

Jul­lie had­den de za­ken nog re­la­tief on­der con­tro­le be­gin de­ze week. Tot jul­lie ex­treem­rechts ogen­de cam­pag­ne op Fa­ce­book ver­scheen.

Ik had een licht ver­moe­den dat dit ter spra­ke zou ko­men. We za­ten in vol­le com­mis­sie, waar­bij je moet pro­be­ren om een aan­tal bor­den draai­end te hou­den ter­wijl er bal­len wor­den ge­sme­ten. Toen tik­te mijn me­de­werk­ster op mijn schou­der: “Be­kijk dit eens.” Ik heb het on­mid­del­lijk in on­ze Whats­ap­p­groep ge­gooid. “Wat is dit?” En ik heb het woord ge­vraagd om mij te dis­tan­ti­ë­ren. Daar­na heb ik met Bart De We­ver ge­beld en hij zei dat ze de cam­pag­ne gin­gen in­trek­ken.

Dat was een groot po­li­tiek ri­si­co: pu­blie­ke­lijk een ei­gen cam­pag­ne af­val­len.

Nee, ik voel­de ook bij de col­le­ga­par­le­ments­le­den dat het fout zat. En ik ken de par­tij goed ge­noeg om te we­ten dat dit niet ons ver­haal is. Ik heb ook di­rect Jan op de hoog­te ge­bracht, maar die had nog niet ge­re­a­geerd. Ik kan scherp zijn in een de­bat, maar nooit ben ik in de buurt ge­ko­men van de to­na­li­teit van de­ze cam­pag­ne. Die ook de kans gaf aan de an­de­re par­tij­en om het de­bat he­le­maal daar­over te la­ten gaan.

Er zal die avond een har­tig woord­je ge­spro­ken zijn.

Ja. De be­rich­ten stroom­den al snel bin­nen, van men­sen bin­nen de par­tij, be­doel ik. “Dit is de N-VA niet.” Bin­nen de par­tij­top was er geen on­e­nig­heid. Ik be­grijp dat Joachim Pohl­mann als hoofd van de com­mu­ni­ca­tie­dienst de ver­ant­woor­de­lijk­heid heeft op­ge­no­men.

Er zijn ook N-VA-le­den die de cam­pag­ne niet fout vin­den en het ‘po­li­tiek-cor­rec­te den­ken’ he­ke­len.

heeft Ik denk dat er nog een gro­te ruim­te ligt tus­sen het af­wij­zen van het po­li­tiek-cor­rec­te den­ken en de­ze ma­nier van cam­pag­ne voe­ren. Er zul­len men­sen zijn bij de N-VA die dit goed en pret­tig vin­den. Maar ik vind dat niet en ik denk dat zo on­ge­veer ie­der­een die er toe doet in de par­tij er zo over denkt.

De vol­gen­de och­tend wa­ren de com­men­ta­ren strie­mend. Jul­lie wer­den ge­vie­ren­deeld, ge­vild en uit­ge­spuwd. U moest ge­lijk weer de are­na in. U klonk een tik­je ver­moeid in uw eer­ste ra­dio-in­ter­view die dag.

Tja, dat zou wel­eens kun­nen. Het was las­tig, maar ie­mand moest het doen. Er was ook dat mo­ment – wel­ke dag was dat nu ook weer? – dat de pre­mier zijn me­de­de­ling deed dat hij naar Mar­ra­kesh zou gaan ter­wijl ik in het VTM-nieuws zat. Ik was wel een klein beet­je ge­ïn­for­meerd via Jan, maar het was toch voor­al im­pro­vi­se­ren.

Dat was de avond van het cri­sis­be­raad in jul­lie hoofd­kwar­tier in de Ko­ningstraat. Er ont­stond een in­druk van bij­na-im­plo­sie van de par­tij.

Nee­n­ee, dat ge­voel heerste er bij ons niet.

Als het zo was, zou u het niet zeg­gen.

U gaat op die vraag al­tijd een nee krij­gen, in­der­daad, een ech­te of een ge­fa­ke­te.

Jul­lie wa­ren op zijn minst toch even de con­tro­le kwijt.

Nee, ook dat ge­voel was er niet. Wel dat er elk mo­ment din­gen on­ver­hoeds kun­nen ge­beu­ren.

Was er dis­cus­sie om van koers te ver­an­de­ren?

We heb­ben vaak en uit­ge­breid ge­de­bat­teerd over Mar­ra­kesh, ook die avond. Er was ze­ker geen dis­si­den­tie. Het is voor ons al­tijd dui­de­lijk ge­weest dat het mi­gra­tie­p­act voor ons een slech­te zaak is. De vraag is hoe ver je daar po­li­tiek mee gaat. Je be­raadt je tel­kens op­nieuw over de mo­ge­lij­ke con­se­quen­ties.

En over wie de zwar­te­piet krijgt.

Ach ja, het is na­tuur­lijk sin­ter­klaas­pe­ri­o­de. Ik kan u zeg­gen dat we al­tijd zeer over­tuigd zijn ge­weest van on­ze hou­ding over het mi­gra­tie­p­act, maar dat we ook het ein­de van de re­ge­ring niet wil­len. Als je dan ziet hoe dat evo­lu­eert bij de an­de­ren, dan weet je dat het gi­gan­tisch moei­lijk wordt. Het DNA van on­ze par­tij is ver­schil­lend. Voor de an­de­re par­tij­en spreekt het van­zelf dat je mee­gaat met zo’n in­ter­na­ti­o­naal pact, met Mer­kel of Ma­cron, met de meer­der­heid. Dan zit­ten wij an­ders in el­kaar, zo­wel qua in­houd als qua kop­pig­heid.

De pre­mier mocht van u plots naar Mar­ra­kesh. Dat was een bocht.

Ik heb dat dui­zend keer moe­ten zeg­gen: hij mag van ons gaan, maar niet om er in naam van de re­ge­ring het pact goed te keu­ren.

Dan on­der­mijn je toch zijn func­tie en zijn waar­dig­heid als re­ge­rings­lei­der?

Wij zeg­gen niet dat hij moet gaan. We heb­ben de lijn ge­trok­ken dat hij het land niet mag bin­den aan het pact. Wil hij toch gaan en hoe dat dan over­komt, daar vel ik geen oor­deel over.

We zijn aan­be­land op don­der­dag, toen uren­lang zo­wat al­le par­tij­en in de Ka­mer zich te­gen u keer­den.

Tja, dat went. Het helpt ook dat ik echt kan le­ven met an­de­re stand­pun­ten. An­de­ren mo­gen er an­ders over den­ken. Als je dan in een schiet­tent staat, als al­le bal­len je rich­ting uit­ko­men, dan kun je het best sto­ï­cijns re­a­ge­ren. Ik laat me niet snel pro­vo­ce­ren. Het woord cir­cus is vaak ge­noemd. Ik pro­beer niet in een cir­cus te ope­re­ren.

De uit­val van Tom Le­naerts had u vast niet zien aan­ko­men.

Nee, het was een van de on­ver­wach­te mo­men­ten. Ik heb er daar­na lang over ge­bab­beld met Tom Le­naerts. Met al­le res­pect – ik ben een lief­heb­ber van zijn pro­gram­ma’s – maar ik vond het po­pu­lis­tisch. Het is mak­ke­lijk om als BV even te­gen een po­li­ti­cus te zeg­gen dat hij maar eens een oplos­sing moet zoe­ken in plaats van ru­zie te ma­ken. Maar wij ver­schil­len van me­ning, ik te­ken geen ak­koor­den met de ogen dicht. Het gáát over in­houd. Mis­schien heb ik op een be­paald mo­ment kat­tig ge­re­a­geerd op iets. Ik her­in­ner me dat ik voort­du­rend dacht, el­ke keer als Kri­s­tof Cal­vo mij on­der­brak of op een vraag voor mij ant­woord­de, van hem maar te la­ten doen, maar het wel op te wer­pen als ik dan het woord had.

Zo’n de­bat is goed in de Wet­straat, in een talk­show is het raar.

Dat kan ik mij voor­stel­len. Mis­schien had­den ze mij daar be­ter met Mery­a­me Ki­tir (sp.a) ge­zet, met wie ik goed op­schiet.

Met Kri­s­tof Cal­vo niet?

Laat ik het zo zeg­gen … de ma­nier waar­op hij be­zig is, ir­ri­teert mij soms. Zijn in­de­ling in goe­de en slech­te men­sen, de mo­re­le su­pe­ri­o­ri­teit die hij meent te ver­te­gen­woor­di­gen. Ik werd ook boos toen Dirk Van der Mae­len (sp.a) in de Ka­mer be­gon over de Ho­lo­caust en ik hoor dat le­den van de Jood­se ge­meen­schap het ook niet ap­pre­ci­eer­den. Hoe kun je op zo’n schan­da­li­ge ma­nier men­sen dis­kwa­li­fi­ce­ren? Van der Mae­len en Cal­vo zijn mis­schien de eni­gen in de po­li­tie­ke we­reld die mij mijn kalm­te kun­nen doen ver­lie­zen.

Laat mij Van der Mae­len ver­de­di­gen. Het zijn soe­ve­rei­ne lan­den ge­weest die de twee we­reld­oor­lo­gen zijn be­gon­nen. Sinds 1945 heb­ben we een on­ge­kend lan­ge pe­ri­o­de van vre­de en de­mo­cra­tie in Eu­ro­pa dank­zij de Eu­ro­pe­se Unie, op we­reld­schaal ont­ston­den de Ver­e­nig­de Na­ties. Op die evo­lu­tie doel­de hij. Maar jul­lie wil­len weer meer soe­ve­rei­ni­teit, niet meer die in­ter­na­ti­o­na­le hand­rei­king.

Ik be­grijp per­fect dat Van der Mae­len voor Mar­ra­kesh is. Hij heeft het liefst mor­gen één we­reld­re­ge­ring. Dat staat haaks op mijn over­tui­ging. Maar ik zeg niet dat we te­rug moe­ten naar de ne­gen­tien­de eeuw. We zijn vóór in­ter­na­ti­o­na­le sa­men­wer­king. Dat vind ik ook we­zen­lijk. Theo Fran­c­ken zit voort­du­rend op het vlieg­tuig om ak­koor­den af te slui­ten met lan­den. Maar we moe­ten er­over wa­ken dat wij mor­gen nog zelf kun­nen be­slis­sen en niet puur uit­voer­ders zijn van wat op on­be­reik­ba­re ni­veaus wordt vast­ge­legd. Ik wil mijn zeg­gen­schap niet uit­be­ste­den aan di­plo­ma­ten, rech­ters of ex­perts.

Maar jul­lie staan niet aan de kant van de po­si­tie­ve evo­lu­tie naar meer de­mo­cra­tie en ge­rech­tig­heid we­reld­wijd.

Die lijn heb je goed ge­schetst, maar wij wil­len echt niet dat on­ze – de­mo­cra­ti­sche – soe­ve­rei­ni­teit

FO­TO'S DIRK VERTOMMEN

Pe­ter De Roover: “Wij heb­ben heel goed sa­men­ge­werkt met de pre­mier, maar we zit­ten nu in een si­tu­a­tie dat we ons­zelf ver­lie­zen als we dit la­ten door­gaan.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.