Sco­ren

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - VOETBAL -

Mi­gra­tie is het on­der­werp dat de gees­ten be­roert en de po­li­tiek be­heerst, zo­wel bij ons als el­ders in de we­reld. Het de­bat woedt he­vig en ie­der­een heeft zijn me­ning. Af­ge­zien van het voor of te­gen van de­ze of ge­ne maat­re­gel zijn er twee za­ken die de deel­ne­mers aan dit de­bat goed moe­ten in ge­dach­ten hou­den: om te be­gin­nen zijn volks­ver­hui­zin­gen geen re­cent ver­schijn­sel maar zijn ze van al­le tij­den. Hun oor­zaak is qua­si al­tijd van eco­no­mi­sche aard: de mens laadt zijn scha­me­le heb­ben en hou­den in een klein kof­fer­tje en stapt op een schip dat hem naar een on­be­ken­de en ver­re kust brengt, in de ver­wach­ting en voor­al in de hoop dat hem daar een be­ter le­ven wacht. In de ne­gen­tien­de eeuw ver­lie­ten mil­joe­nen Ie­ren en Ita­li­a­nen hun land en zeil­den naar Ame­ri­ka. Chris­tof­fel Plan­tijn was een eco­no­mi­sche mi­grant toen hij 450 jaar ge­le­den van­uit Frank­rijk naar Ant­wer­pen kwam. Hij was een ar­me am­bachts­man maar door hard werk en cre­a­tief den­ken werd hij hier een bu­si­ness ty­coon, ei­ge­naar van de groot­ste druk­ke­rij ter we­reld.

Ver­vol­gens moet men be­sef­fen dat een in­ge­wik­keld maat­schap­pe­lijk pro­bleem niet met en­ke­le slo­gans kan wor­den op­ge­lost. Er was de­ze week in pri­me ti­me een gê­nan­te ver­to­ning waar­bij een be­kend pot­sen­ma­ker tot jo­lijt van het pu­bliek twee pro­mi­nen­te po­li­ti­ci toe­riep dat ze zich moesten scha­men. Dat is heel gra­tuit. Ik ver­denk de pro­gram­ma­ma­kers er trou­wens van dat ze de BV in kwes­tie be­wust aan ta­fel te­gen­over de twee ver­ko­ze­nen des volks had­den ge­plaatst in de hoop dat het tot een con­fron­ta­tie van die aard zou ko­men. Ea­sy sco­ring heet dat.

Over sco­ren ge­spro­ken, de goal van Ori­gi voor Li­ver­pool is toch een van de won­der­lijk­ste ge­beur­te­nis­sen die we sinds lang ge­zien heb­ben. Niet al­leen wa­ren al de rand­voor­waar­den aan­we­zig die een film­re­gis­seur zich kan dro­men: het was in de der­by te­gen Ever­ton, het was in bles­su­re­tijd én het was het doel­punt van de over­win­ning. Het sa­men­val­len van al die as­pec­ten was op zich na­tuur­lijk reeds spe­ci­aal. Maar de goal zelf: on­waar­schijn­lijk. Een on­schul­di­ge chan­del­le, hoog en on­be­reik­baar, kee­per in ver­war­ring, twij­felt, neemt het ze­ke­re voor het on­ze­ke­re, wil de bal dan toch maar weg­slaan maar raakt hem slecht, bal stui­tert niet één maar twéé keer op de bo­ven­kant van de dek­lat, waar­bij

De vol­le 23 jaar lang was Paul Bis­ti­aux bij Roy­al Ant­werp FC de be­kend­ste en kleur­rijk­ste club­se­cre­ta­ris van het land. ‘Brand­weer­man’, noem­de hij het zelf. Voort­du­rend in de weer om over­al klei­ne en gro­te bran­den te blus­sen op de ont­vlam­ba­re Bo­suil. Maar niet al­leen op Ant­werp liet hij zich graag gel­den, in zijn ty­pi­sche Ant­werp­se stijl, even fijn­zin­nig als hu­mo­ris­tisch. Van ad­vo­caat over plaats­ver­van­gend vre­de­rech­ter tot voor­zit­ter van de Mu­ziek­ka­pel van de Sint-Pau­lus­kerk: Bis­ti­aux was en is het al­le­maal. En van­af dit sei­zoen, el­ke za­ter­dag, ook co­lum­nist voor Ga­zet van Ant­wer­pen.

hij zich la­te­raal ver­plaatst, bal valt dan te­rug rich­ting veld maar krijgt geen kans de grond te ra­ken want aal­vlug duikt Di­vock op en kopt hem aan de twee­de paal bin­nen.

Het is een weird goal die nog eeu­wen in de cloud zal voort­le­ven. Het vi­su­eel en in re­al­ti­me op­slaan van din­gen die echt ge­beu­ren, dat is nu net zo fas­ci­ne­rend. Vroe­ger werd ge­schie­de­nis ge­schre­ven, nu wordt ze ge­filmd. Ner­gens geldt dat ada­gi­um meer dan in de sport. Je zult maar een we­reld­pres­ta­tie le­ve­ren in jouw sport­tak maar als er geen beeld van ge­maakt werd, heb je pech ge­had. Een 147 in het snoo­ker: geen ca­me­ra’s, geen geld.

Te­ge­lij­ker­tijd maakt dat de din­gen die niet ver­eeu­wigd zijn maar die je wel ge­zien hebt zo spe­ci­aal: geen mooi­er voor­beeld dan de twee goals van Ron­nie Wal­l­work. Ron­nie was een En­gel­se be­lof­te die ons door Uni­ted was uit­ge­leend. Hij was een ste­vi­ge ver­de­di­ger en een heel vrien­de­lij­ke jon­gen, en dit niet­te­gen­staan­de het feit men zich zijn ver­blijf bij mijn club al­tijd om de ver­keer­de re­de­nen zal blij­ven her­in­ne­ren.

Op het ein­de van vo­ri­ge eeuw speel­den we een com­pe­ti­tie­wed­strijd op wat toen Maas­land Maas­me­che­len heet­te maar wat el­ke lief­heb­ber kent als Pa­tro Eis­den. Ron­nie - die zel­den scoor­de - maak­te in die wed­strijd met een kor­te tus­sen­pau­ze twee iden­tie­ke doel­pun­ten, tel­kens een ra­ket in de krui­sing van op der­tig me­ter. Twee ab­so­lu­te screa­mers. De eni­ge goals van de match, ove­ri­gens.

He­laas: no foot­a­ge avai­la­ble. Het is nog geen 20 jaar ge­le­den en het lijkt van­daag on­denk­baar maar er is in heel de we­reld geen spat beeld of pel­li­cu­le of vi­deo om ge­tui­ge­nis af te leg­gen van het ex­ploot van Ron­nie.

Zo­als vroe­ger moe­ten we het dus stel­len met het ge­schre­ven ver­slag, maar dat mist ui­ter­aard el­ke im­pact. In de­ze krant ge­bruik­te Jan Van Craen de toen nog gang­ba­re term ‘atoom­schot’ en dat was heel te­recht maar het ef­fect is na­tuur­lijk niet het­zelf­de als een clip van 90 se­con­den op YouTu­be.

En zo komt het dus dat de pres­ta­tie van Ori­gi nog zal be­ke­ken en be­spro­ken wor­den op Mars - eens de mens­heid haar ten­ten daar zal op­ge­sla­gen heb­ben - en dat de pa­rels van Ron­nie Wal­l­work slechts tij­de­lijk voort­le­ven in de har­ten van hen die ze aan­schouwd heb­ben. Het is zo­als de roos van De Ron­sard: ’s mor­gens is ze er en ’s avonds niet meer, maar dat maakt haar juist zo mooi.

“Vroe­ger werd

ge­schie­de­nis ge­schre­ven, nu wordt ze ge­filmd.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.